نوشته شده توسط : behna

بسیاری از برنامه ها ، مانند سیستم های مانیتورینگ و سیستم های جمع آوری داده، اطلاعات را برای تحلیل بیشتر جمع می کنند. این تجزیه و تحلیل ها اغلب به نحوه تغییر یک بخش از داده یا یک سیستم با زمان نگاه می کنند. در این موارد ، داده ها به عنوان یک سری زمان نمایش داده می شوند ، و هر نقطه داده همراه با یک timestamp همراه است. نمونه ای از آن ها به این صورت است:
2020-06-01 09:00:00 server.cpu.1 0.9
2020-06-01 09:00:00 server.cpu.15 0.8
2020-06-01 09:01:00 server.cpu.1 0.9
2020-06-01 09:01:00 server.cpu.15 0.8

اخیراً به لطف اینترنت اشیاء (IoT) و اینترنت صنعتی اشیاء، ارتباط داده های مجموعه زمانی افزایش یافته است. اکنون تعداد بیشتر و بیشتری دستگاه وجود دارد که اطلاعات مجموعه های مختلفی را جمع آوری می کنند: از جمله ثبت کننده های عملکرد ورزشی ، ساعت های هوشمند ، ایستگاه های خانگی آب و هوا و سنسورهای مختلف. این دستگاه ها اطلاعات زیادی را جمع می کنند و تمام این داده ها باید در جایی ذخیره شوند.
بانک های اطلاعاتی کلاسیک رابطه ای اغلب برای ذخیره داده ها استفاده می شود ، اما وقتی صحبت از حجم عظیم داده های سری زمانی است ، دیگر مناسب نخواهند بود. هنگامی که نیاز به پردازش میزان زیادی داده های مجموعه زمانی دارید ، دیتابیس رابطه ای می تواند خیلی کند باشد. به همین دلیل ، بانکهای اطلاعاتی بهینه سازی شده ای به نام پایگاه داده های NoSQL ایجاد شده اند تا از مشکلات پایگاه های داده رابطه ای جلوگیری شود.
TimescaleDB یک پایگاه داده منبع باز است که برای ذخیره داده های سری زمانی بهینه شده است. این برنامه به عنوان پسوند PostgreSQL پیاده سازی شده است و سهولت استفاده از پایگاه های داده رابطه ای و سرعت پایگاه داده های NoSQL را ترکیب می کند. در نتیجه ، به شما امکان می دهد تا از PostgreSQL برای ذخیره داده های کاری و داده های سری های زمانی به صورت همزمان استفاده کنید.
با دنبال کردن این آموزش ، TimescaleDB را روی Ubuntu 20.04 تنظیم میکنید ، آن را پیکربندی کرده و یاد می گیرید که چگونه با آن کار کنید. با ایجاد پایگاه داده های سری زمانی و ایجاد درخواست های ساده این کار را انجام خواهید داد. در آخر ، خواهید دید که چگونه داده های غیر ضروری را حذف کنید.
پیش نیازها
برای دنبال کردن این آموزش ، به موارد زیر نیاز دارید:
یک سرور مجازی Ubuntu 20.04 که با دنبال کردن راهنمای اولیه راه اندازی سرور مجازی با Ubuntu 20.04 نصب شده باشد، و شامل یک کاربر غیر ریشه با امتیازات sudo و فایروال تنظیم شده باشد
PostgreSQL که بر روی سرور مجازی شما نصب شده باشد. برای نصب و پیکربندی آن ، راهنمای نصب و استفاده از PostgreSQL در Ubuntu 20.04 را دنبال کنید.
مرحله 1 – نصب TimescaleDB
TimescaleDB در منابع پکیجی پیش فرض Ubuntu در دسترس نیست ، بنابراین در این مرحله شما آن را از منبع شخص ثالث TimescaleDB نصب خواهید کرد.
ابتدا یک فایل منبع جدید ایجاد کنید:
$ sudo add-apt-repository ppa:timescale/timescaledb-ppa

با زدن enter این عمل را تایید کنید:
$ sudo apt update

اکنون می توانید مراحل نصب را ادامه دهید. در این آموزش از PostgreSQL نسخه 12 استفاده شده است. اگر از نسخه دیگری از PostgreSQL استفاده می کنید (به عنوان مثال 11 یا 10) ، مقدار مورد نظر را در دستور زیر جایگزین کرده و آن را اجرا کنید:
$ sudo apt install timescaledb-postgresql-12

توجه: در نسخه بعدی پشتیبانی نسخه های 9.6.3+ و 10.9+ حذف خواهد شد.
TimescaleDB اکنون نصب شده و آماده استفاده است. در مرحله بعد ، آن را روشن کرده و برخی از تنظیمات مرتبط با آن را در فایل پیکربندی PostgreSQL برای بهینه سازی بانک اطلاعات تنظیم خواهید کرد.
مرحله 2 – پیکربندی TimescaleDB
ماژول TimescaleDB با تنظیمات پیش فرض پیکربندی PostgreSQL خوب کار می کند ، اما برای بهبود عملکرد و استفاده بهتر از منابع پردازنده ، حافظه و منابع دیسک ، توسعه دهندگان TimescaleDB پیکربندی برخی پارامترهای فردی را پیشنهاد می کنند. این کار می تواند به صورت خودکار با ابزار timescaledb-tune یا با ویرایش دستی فایل postgresql.conf سرور مجازی شما انجام شود.
در این آموزش از ابزار timescaledb-tune استفاده خواهید کرد. این ابزار، فایل postgresql.conf را می خواند و به صورت تعاملی پیشنهاد ایجاد تغییرات را می دهد.
برای شروع wizard پیکربندی دستور زیر را اجرا کنید:
$ sudo timescaledb-tune
ابتدا از شما خواسته می شود مسیر فایل پیکربندی PostgreSQL را تأیید کنید:
Output
Using postgresql.conf at this path:
/etc/postgresql/12/main/postgresql.conf

Is this correct? [(y)es/(n)o]:

ابزار به طور خودکار مسیر فایل پیکربندی را تشخیص می دهد ، بنابراین با وارد کردن y این کار را تأیید کنید:
Output

Is this correct? [(y)es/(n)o]: y
Writing backup to:
/tmp/timescaledb_tune.backup202005300523

در مرحله بعد از شما خواسته می شود متغیر shared_preload_libraries را تغییر دهید تا قبل از شروع سرور مجازی PostgreSQL ، ماژول TimescaleDB را دانلود کنید:
Output
shared_preload_libraries needs to be updated
Current:
#shared_preload_libraries = ”
Recommended:
shared_preload_libraries = ‘timescaledb’
Is this okay? [(y)es/(n)o]:

shared_preload_libraries لیستی از ماژول های جدا شده با کاما را به عنوان یک مقدار میپذیرد و مشخص میکند که PostgreSQL باید قبل از شروع سرور مجازی پایگاه داده کدام ماژول ها را لود کند. با ایجاد این تغییر ، ماژول timescaledb به آن لیست اضافه می شود.
سپس ، ماژول TimescaleDB را با تایپ y در اعلان بعدی و فشار دادن ENTER فعال کنید:
Output

Is this okay? [(y)es/(n)o]: y
success: shared_preload_libraries will be updated

بر اساس ویژگی های سرور مجازی خود و نسخه PostgreSQL ، به شما پیشنهاد می شود تنظیمات خود را انجام دهید. برای شروع فرآیند تنظیم ، y را فشار دهید:
Output
Tune memory/parallelism/WAL and other settings? [(y)es/(n)o]: y
Recommendations based on 7.79 GB of available memory and 4 CPUs for PostgreSQL 12

Memory settings recommendations
Current:
shared_buffers = 128MB
#effective_cache_size = 4GB
#maintenance_work_mem = 64MB
#work_mem = 4MB
Recommended:
shared_buffers = 1990MB
effective_cache_size = 5971MB
maintenance_work_mem = 1019114kB
work_mem = 5095kB
Is this okay? [(y)es/(s)kip/(q)uit]:

timescaledb-tune به طور خودکار حافظه موجود سرور مجازی را تشخیص داده و مقادیر توصیه شده را برای تنظیمات shared_buffers ، effective_cache_size ، maintenance_work_mem و work_mem محاسبه می کند.
برای مثال shared_buffers مقدار حافظه اختصاص داده شده برای ذخیره داده ها را تعیین می کند. به طور پیش فرض ، این تنظیمات برای طیف وسیع تری از پلتفرم ها نسبتاً کم است ، بنابراین timescaledb-tune ایجاد فضای بیشتر برای ذخیره اطلاعات مانند جستارهای مکرر ، افزایش مقدار را پیشنهاد داده است که استفاده بهتر از منابع را منجر میشود. متغیر work_mem نیز افزایش یافته است تا امکان انواع پیچیده تری را نیز فراهم کند.
اگر می خواهید در مورد چگونگی انجام این کار اطلاعات بیشتری کسب کنید ، صفحه GitHub را برای دیدن timescaledb-tune چک کنید.
برای پذیرش مقادیر ، y را وارد کنید:
Output

Is this okay? [(y)es/(s)kip/(q)uit]: y
success: memory settings will be updated

در این مرحله ، اگر سرور مجازی شما دارای چندین CPU باشد ، توصیه های مربوط به تنظیمات موازی سازی را پیدا خواهید کرد. در حالی که اگر یک CPU داشته باشید ، timescaledb-tune با استفاده از جدول زمانی شما را مستقیماً به تنظیمات WAL هدایت میکند.
سرور مجازی هایی که دارای چندین CPU هستند ، با توصیه هایی مانند این روبرو می شوند:
Output
Parallelism settings recommendations
Current:
missing: timescaledb.max_background_workers
#max_worker_processes = 8
#max_parallel_workers_per_gather = 2
#max_parallel_workers = 8
Recommended:
timescaledb.max_background_workers = 8
max_worker_processes = 15
max_parallel_workers_per_gather = 2
max_parallel_workers = 4
Is this okay? [(y)es/(s)kip/(q)uit]:

این تنظیمات تعداد نیروهایی که درخواست ها و کارهای پس زمینه را پردازش می کنند را تنظیم می کند. می توانید اطلاعات بیشتری در مورد این تنظیمات را از مطالب TimescaleDB و PostgreSQL کسب کنید.
y را وارد کنید و برای پذیرش این تنظیمات enter بزنید:
Output

Is this okay? [(y)es/(s)kip/(q)uit]: y
success: parallelism settings will be updated

در مرحله بعد ، توصیه هایی برای Write Ahead Log (WAL) پیدا خواهید کرد:
Output
WAL settings recommendations
Current:
#wal_buffers = -1
#min_wal_size = 80MB
Recommended:
wal_buffers = 16MB
min_wal_size = 512MB
Is this okay? [(y)es/(s)kip/(q)uit]:

WAL یکپارچگی داده ها را حفظ می کند ، اما تنظیمات پیش فرض می تواند باعث عدم کارآیی I / O شود که عملکرد نوشتن را کند می کند. برای بهینه سازی این تنظیمات y را تایپ و وارد کنید:
Output

Is this okay? [(y)es/(s)kip/(q)uit]: y
success: WAL settings will be updated

اکنون چند توصیه متفرقه خواهید دید:
Output
Miscellaneous settings recommendations
Current:
#default_statistics_target = 100
#random_page_cost = 4.0
#checkpoint_completion_target = 0.5
#max_locks_per_transaction = 64
#autovacuum_max_workers = 3
#autovacuum_naptime = 1min
#effective_io_concurrency = 1
Recommended:
default_statistics_target = 500
random_page_cost = 1.1
checkpoint_completion_target = 0.9
max_locks_per_transaction = 64
autovacuum_max_workers = 10
autovacuum_naptime = 10
effective_io_concurrency = 200
Is this okay? [(y)es/(s)kip/(q)uit]:

تمام این پارامترهای مختلف با هدف افزایش کارایی هستند. به عنوان مثال ، SSD ها می توانند بسیاری از درخواست های همزمان را پردازش کنند ، بنابراین بهترین مقدار برای effective_io_concurrency ممکن است در بین صدها مورد باشد. می توانید اطلاعات بیشتری در مورد این گزینه ها را در مستندات PostgreSQL بیابید.
برای ادامه ، y را وارد کنید و enter بزنید.
Output

Is this okay? [(y)es/(s)kip/(q)uit]: y
success: miscellaneous settings will be updated
Saving changes to: /etc/postgresql/12/main/postgresql.conf

در نتیجه ، یک فایل پیکربندی آماده را در /var/lib/pgsql/12/data/postgresql.conf دریافت خواهید کرد.
توجه: اگر نصب را از ابتدا انجام می دهید ، می توانید فرمان اولیه را نیز با فلگ های –quiet و –yes اجرا کنید ، که به طور خودکار تمام توصیه ها را اعمال می کند و تغییراتی در فایل پیکربندی postgresql.conf ایجاد می کند:
$ sudo timescaledb-tune –quiet –yes

برای اینکه تغییرات پیکربندی عملی شوند ، باید سرویس PostgreSQL را مجدداً راه اندازی کنید:
$ sudo systemctl restart postgresql.service

اکنون دیتابیس با پارامترهای بهینه در حال اجرا است و آماده همکاری با داده های سری زمانی میباشد. در مراحل بعدی ، کار با این داده ها را امتحان میکنید: ایجاد بانک اطلاعاتی جدید و هایپرجداول و انجام عملیات.
مرحله 3 – ایجاد یک بانک اطلاعاتی جدید و Hypertable
با بهینه سازی تنظیم TimescaleDB ، آماده کار با داده های سری زمانی هستید. TimescaleDB به عنوان پسوند PostgreSQL پیاده سازی می شود ، بنابراین عملیات با داده های سری زمانی تفاوت چندانی با عملیات داده های رابطه ای ندارند. در عین حال ، بانک اطلاعاتی به شما امکان می دهد تا در آینده داده های سری زمانی و جداول رابطه ای را آزادانه ترکیب کنید.
ابتدا یک پایگاه داده جدید ایجاد می کنید و پسوند TimescaleDB را برای آن فعال می کنید. به پایگاه داده PostgreSQL وارد شوید:
$ sudo -u postgres psql
اکنون یک دیتابیس جدید ایجاد کرده و به آن متصل شوید. این آموزش پایگاه داده را timeseries نامگذاری می کند:
Postgres=# CREATE DATABASE timeseries;
Postgres=# \c timeseries

می توانید اطلاعات دیگری در مورد کار با بانک اطلاعاتی PostgreSQL را در نحوه ایجاد ، حذف و مدیریت جداول در PostgreSQL در یک آموزش Cloud Server دریافت کنید.
در آخر ، پسوند TimescaleDB را فعال کنید:
Timeseries=# CREATE EXTENSION IF NOT EXISTS timescaledb CASCADE;
خروجی زیر را مشاهده خواهید کرد:
Output
WARNING:
WELCOME TO
_____ _ _ ____________
|_ _(_) | | | _ \ ___ \
| | _ _ __ ___ ___ ___ ___ __ _| | ___| | | | |_/ /
| | | | _ ` _ \ / _ \/ __|/ __/ _` | |/ _ \ | | | ___ \
| | | | | | | | | __/\__ \ (_| (_| | | __/ |/ /| |_/ /
|_| |_|_| |_| |_|\___||___/\___\__,_|_|\___|___/ \____/
Running version 1.7.1
For more information on TimescaleDB, please visit the following links:

1. Getting started: https://docs.timescale.com/getting-started
2. API reference documentation: https://docs.timescale.com/api
3. How TimescaleDB is designed: https://docs.timescale.com/introduction/architecture

Note: TimescaleDB collects anonymous reports to better understand and assist our users.
For more information and how to disable, please see our docs https://docs.timescaledb.com/using-timescaledb/telemetry.

CREATE EXTENSION
نکته اولیه تعامل با داده های سری زمانی، hypertable ها هستند ، مفهوم انتزاعی بسیاری از جداول جداگانه که داده ها را نگه می دارند ، به نام chunks.
برای ایجاد یک hypertable ، با یک جدول SQL معمولی شروع کنید و سپس از طریق تابع create_hypertable آن را به hypertable تبدیل کنید.
یک جدول تهیه کنید که داده ها را برای ردیابی دما و رطوبت در کل دستگاه ها در طول زمان ذخیره کند:
Timeseries=# CREATE TABLE conditions (
Timeseries=# time TIMESTAMP WITH TIME ZONE NOT NULL,
Timeseries=# device_id TEXT,
Timeseries=# temperature NUMERIC,
Timeseries=# humidity NUMERIC
Timeseries=# );

این دستور یک جدول با نام conditions شامل چهار ستون ایجاد می کند. ستون اول timestamp را ذخیره می کند که شامل منطقه زمانی است و نمی تواند خالی باشد. در مرحله بعد ، از ستون زمان برای تبدیل جدول خود به یک Hypertable استفاده می کنید که در زمان تقسیم می شود:
Timeseries=# SELECT create_hypertable(‘conditions’, ‘time’);

این دستور تابع create_hypertable() را فرامیخواند، که یک هایپرجدول TimescaleDB را از جدول PostgreSQL ایجاد می کند ، و جایگزین دومی می نماید.
خروجی زیر را دریافت خواهید کرد:
Output
create_hypertable
————————-
(1,public,conditions,t)
(1 row)

در این مرحله ، یک Hypertable جدید برای ذخیره داده های سری زمانی ایجاد کرده اید. اکنون می توانید با نوشتن hypertable ، آن را با داده ها پر کنید و سپس فرایند حذف آن را اجرا کنید.
مرحله 4 – نوشتن و حذف داده ها
در این مرحله داده ها را با استفاده از دستورات استاندارد SQL وارد می کنید و مجموعه های زیادی از داده ها را از منابع خارجی وارد می کنید. این به شما جنبه های پایگاه داده رابطه ای TimescaleDB را نشان می دهد.
ابتدا دستورات ساده را امتحان کنید. با استفاده از دستور استاندارد INSERT SQL می توانید داده ها را به hypertable وارد کنید. برخی از داده های دما و رطوبت نمونه را برای دستگاه تئوری weather-pro-000000 با استفاده از دستور زیر وارد کنید:
Timeseries=# INSERT INTO conditions(time, device_id, temperature, humidity)
Timeseries=# VALUES (NOW(), ‘weather-pro-000000’, 84.1, 84.1);
خروجی زیر را دریافت خواهید کرد:
Output
INSERT 0 1

همچنین می توانید چندین ردیف داده به طور همزمان وارد کنید. موارد زیر را امتحان کنید:
Timeseries=# INSERT INTO conditions
Timeseries=# VALUES
Timeseries=# (NOW(), ‘weather-pro-000002’, 71.0, 51.0),
Timeseries=# (NOW(), ‘weather-pro-000003’, 70.5, 50.5),
Timeseries=# (NOW(), ‘weather-pro-000004’, 70.0, 50.2);
خروجی زیر را دریافت خواهید کرد:
Output
INSERT 0 3

همچنین می توانید مشخص کنید که دستور INSERT با استفاده از عبارت RETURNING برخی یا تمام داده های درج شده را باز گرداند:
Timeseries=# INSERT INTO conditions
Timeseries=# VALUES (NOW(), ‘weather-pro-000002’, 70.1, 50.1) RETURNING *;

خروجی زیر را مشاهده خواهید کرد:
Output
time | device_id | temperature | humidity
——————————-+——————–+————-+———-
2020-05-30 05:31:27.842009+00 | weather-pro-000002 | 70.1 | 50.1
(1 row)

اگر می خواهید داده ها را از hypertable حذف کنید ، از دستور استاندارد DELETE SQL استفاده کنید. موارد زیر را اجرا کنید تا هرکدام از داده ها که دارای دمای بالاتر از 80 یا رطوبت بالای 50 باشد ، حذف کنید:
Timeseries=# DELETE FROM conditions WHERE temperature > 80;
Timeseries=# DELETE FROM conditions WHERE humidity > 50;

پس از عمل حذف ، توصیه می شود از دستور VACUUM استفاده کنید ، تا فضایی که هنوز توسط داده هایی که حذف شده اند مورد استفاده قرار می گیرد آزاد شود.
Timeseries=# VACUUM conditions;

می توانید اطلاعات بیشتری در مورد دستور VACUUM در مستندات PostgreSQL بیابید.
این فرمان ها برای ورود داده ها در مقیاس کوچک مناسب هستند ، اما از آنجا که داده های سری زمانی اغلب داده های عظیمی را از چندین دستگاه به طور همزمان تولید می کنند ، دانستن چگونگی درج صدها یا هزاران سطر به طور همزمان ضروری است. اگر داده های منابع خارجی را به صورت ساختاری ، به عنوان مثال با فرمت csv تهیه کرده اید ، این کار را می توانید به سرعت انجام دهید.
برای آزمایش این مرحله ، از یک مجموعه داده نمونه استفاده می کنید که داده های دما و رطوبت را از مکان های مختلف نشان می دهد. این داده ها توسط توسعه دهندگان TimescaleDB ایجاد شده اند تا به شما امکان دهد پایگاه داده خود را امتحان کنید. در مستندات TimescaleDB می توانید اطلاعات بیشتری در مورد مجموعه داده های نمونه را بررسی کنید
سپس داده ها را از مجموعه داده نمونه weather_smallبه پایگاه داده خود وارد میکنید. اول ، از Postgresql خارج شوید:
Timeseries=# \q
سپس مجموعه داده را دانلود کرده و آن را اکسترکت کنید:
$ wget https://timescaledata.blob.core.windows.net/datasets/weather_small.tar.gz

$ tar -xvzf weather_small.tar.gz

سپس ، داده های دما و رطوبت را به پایگاه داده خود وارد کنید:
$ sudo -u postgres psql -d timeseries -c “\COPY conditions FROM weather_small_conditions.csv CSV”
این دیتابیس به بانک اطلاعاتی timeseries  متصل می شود و دستور \ COPY را اجرا میکند که داده ها را از فایل انتخاب شده به قسمت conditions در hypertable کپی کند. چند ثانیه طول میکشد تا اجرا شود.
پس از وارد کردن داده ها به جدول خود ، خروجی زیر را دریافت خواهید کرد:
Output
COPY 1000000

در این مرحله داده ها را به صورت دستی و در گروه هایی به hypertable اضافه می کنید. در مرحله بعدی ، به اجرای درخواست ها ادامه دهید.
مرحله 5 – جستجوی داده ها
اکنون که جدول شما حاوی داده است ، می توانید درخواست های مختلفی را برای تجزیه و تحلیل آن انجام دهید.
برای شروع ، وارد پایگاه داده شوید:
$ sudo -u postgres psql -d timeseries
همانطور که قبلاً ذکر شد ، برای کار با hypertables می توانید از دستورات استاندارد SQL استفاده کنید. به عنوان مثال ، برای نشان دادن 10 ورودی گذشته از بخش conditions ، دستور زیر را اجرا کنید:
Timeseries=# SELECT * FROM conditions LIMIT 10;
خروجی زیر را مشاهده خواهید کرد:
Output
time | device_id | temperature | humidity
————————+——————–+——————–+———-
2016-11-15 12:00:00+00 | weather-pro-000000 | 39.9 | 49.9
2016-11-15 12:00:00+00 | weather-pro-000001 | 32.4 | 49.8
2016-11-15 12:00:00+00 | weather-pro-000002 | 39.800000000000004 | 50.2
2016-11-15 12:00:00+00 | weather-pro-000003 | 36.800000000000004 | 49.8
2016-11-15 12:00:00+00 | weather-pro-000004 | 71.8 | 50.1
2016-11-15 12:00:00+00 | weather-pro-000005 | 71.8 | 49.9
2016-11-15 12:00:00+00 | weather-pro-000006 | 37 | 49.8
2016-11-15 12:00:00+00 | weather-pro-000007 | 72 | 50
2016-11-15 12:00:00+00 | weather-pro-000008 | 31.3 | 50
2016-11-15 12:00:00+00 | weather-pro-000009 | 84.4 | 87.8
(10 rows)

این دستور به شما امکان می دهد ببیند چه داده ای در پایگاه داده است. از آنجا که دیتابیس حاوی یک میلیون رکورد است ، شما از LIMIT 10 برای محدود کردن خروجی به 10 ورودی استفاده کردید.
برای دیدن جدیدترین ورودی ها ، آرایه داده ها را بر اساس زمانی و به صورت نزولی مرتب کنید:
Timeseries=# SELECT * FROM conditions ORDER BY time DESC LIMIT 20;
با این کار 20 ورودی اخیر به خروجی فرستاده می شود.
همچنین می توانید یک فیلتر اضافه کنید. به عنوان مثال ، برای دیدن ورودی های دستگاه Weather-Pro-000000 ، فرمان های زیر را اجرا کنید:
Timeseries=# SELECT * FROM conditions WHERE device_id = ‘weather-pro-000000’ ORDER BY time DESC LIMIT 10;

در این حالت ، 10 مورد از آخرین داده های دما و رطوبت ثبت شده توسط دستگاه weather-pro-000000 را مشاهده خواهید کرد.
علاوه بر دستورات استاندارد SQL ، TimescaleDB همچنین تعدادی کاركرد ویژه را ارائه می دهد كه برای تجزیه و تحلیل داده های سری زمانی مفید هستند. به عنوان مثال ، برای یافتن میانه مقادیر درجه حرارت ، می توانید از query زیر با عملکرد percentile_cont استفاده کنید:
Timeseries=# SELECT percentile_cont(0.5)
Timeseries=# WITHIN GROUP (ORDER BY temperature)
Timeseries=# FROM conditions
Timeseries=# WHERE device_id = ‘weather-pro-000000’;

خروجی زیر را مشاهده خواهید کرد:
Output
percentile_cont
——————-
40.49999999999998
(1 row)

به این ترتیب ، دمای متوسط ​​را برای کل دوره مشاهده میکنید که در آن سنسور weather-pro-00000 قرار دارد.
برای نمایش آخرین مقادیر از هر یک از سنسورها ، می توانید از آخرین تابع استفاده کنید:
Timeseries=# select device_id, last(temperature, time)
Timeseries=# FROM conditions
Timeseries=# GROUP BY device_id;

در خروجی لیستی از تمام سنسورها و آخرین مقادیر مربوط را مشاهده خواهید کرد.
برای بدست آوردن مقادیر اولیه از تابع first استفاده کنید.
مثال زیر پیچیده تر است. میانگین دما ، حداقل و حداکثر دما برای سنسور انتخاب شده در 24 ساعت گذشته را نشان می دهد:
Timeseries=# SELECT time_bucket(‘1 hour’, time) “hour”,
Timeseries=# trunc(avg(temperature), 2) avg_temp,
Timeseries=# trunc(min(temperature), 2) min_temp,
Timeseries=# trunc(max(temperature), 2) max_temp
Timeseries=# FROM conditions
Timeseries=# WHERE device_id = ‘weather-pro-000000’
Timeseries=# GROUP BY “hour” ORDER BY “hour” DESC LIMIT 24;

در اینجا شما از تابع time_bucket استفاده کرده اید که به عنوان نسخه قدرتمند تابع PostgreSQL date_trunc عمل می کند. در نتیجه خواهید دید که در کدام دوره از روز دمای هوا افزایش یا کاهش می یابد:
Output
hour | avg_temp | min_temp | max_temp
————————+———-+———-+———-
2016-11-16 21:00:00+00 | 42.00 | 42.00 | 42.00
2016-11-16 20:00:00+00 | 41.92 | 41.69 | 42.00
2016-11-16 19:00:00+00 | 41.07 | 40.59 | 41.59
2016-11-16 18:00:00+00 | 40.11 | 39.79 | 40.59
2016-11-16 17:00:00+00 | 39.46 | 38.99 | 39.79
2016-11-16 16:00:00+00 | 38.54 | 38.19 | 38.99
2016-11-16 15:00:00+00 | 37.56 | 37.09 | 38.09
2016-11-16 14:00:00+00 | 36.62 | 36.39 | 37.09
2016-11-16 13:00:00+00 | 35.59 | 34.79 | 36.29
2016-11-16 12:00:00+00 | 34.59 | 34.19 | 34.79
2016-11-16 11:00:00+00 | 33.94 | 33.49 | 34.19
2016-11-16 10:00:00+00 | 33.27 | 32.79 | 33.39
2016-11-16 09:00:00+00 | 33.37 | 32.69 | 34.09
2016-11-16 08:00:00+00 | 34.94 | 34.19 | 35.49
2016-11-16 07:00:00+00 | 36.12 | 35.49 | 36.69
2016-11-16 06:00:00+00 | 37.02 | 36.69 | 37.49
2016-11-16 05:00:00+00 | 38.05 | 37.49 | 38.39
2016-11-16 04:00:00+00 | 38.71 | 38.39 | 39.19
2016-11-16 03:00:00+00 | 39.72 | 39.19 | 40.19
2016-11-16 02:00:00+00 | 40.67 | 40.29 | 40.99
2016-11-16 01:00:00+00 | 41.63 | 40.99 | 42.00
2016-11-16 00:00:00+00 | 42.00 | 42.00 | 42.00
2016-11-15 23:00:00+00 | 42.00 | 42.00 | 42.00
2016-11-15 22:00:00+00 | 42.00 | 42.00 | 42.00
(24 rows)

می توانید توابع مفیدی را در مستندات TimescaleDB بیابید.
اکنون می دانید که چگونه می توانید داده های خود را مدیریت کنید. در مرحله بعدی ، نحوه حذف داده های غیر ضروری و نحوه فشرده سازی داده ها را مرور خواهید کرد.
مرحله 6 – پیکربندی فشرده سازی و حذف داده ها
با تجمع داده ها ، فضای بیشتری در هارد دیسک شما جای می گیرد. برای صرفه جویی در فضا ، آخرین نسخه TimescaleDB یک ویژگی فشرده سازی داده را ارائه می دهد. این ویژگی به هیچ وجه نیازی به تنظیمات فایل سیستم نخواهد داشت و می توان از آن برای کارآمد ساختن سریعتر پایگاه داده استفاده کرد. برای اطلاعات بیشتر در مورد نحوه عملکرد این فشرده سازی ، به مقاله فشرده سازی از TimescaleDB نگاهی بیندازید.
ابتدا فشرده سازی hypertable خود را فعال کنید:
Timeseries=# ALTER TABLE conditions SET (
Timeseries=# timescaledb.compress,
Timeseries=# timescaledb.compress_segmentby = ‘device_id’
Timeseries=# );

خروجی زیر را دریافت خواهید کرد:
Output
NOTICE: adding index _compressed_hypertable_2_device_id__ts_meta_sequence_num_idx ON _timescaledb_internal._compressed_hypertable_2 USING BTREE(device_id, _ts_meta_sequence_num)
ALTER TABLE

توجه: همچنین می توانید TimescaleDB را برای فشرده سازی داده ها در مدت زمانی مشخص تنظیم کنید. به عنوان مثال ، می توانید دستور زیر را اجرا کنید:
Timeseries=# SELECT add_compress_chunks_policy(‘conditions’, INTERVAL ‘7 days’);
در این مثال ، داده ها بعد از یک هفته به طور خودکار فشرده می شوند.
می توانید آمار مربوط به داده های فشرده شده را با این دستور مشاهده کنید:
Timeseries=# SELECT * FROM timescaledb_information.compressed_chunk_stats;
سپس لیستی از chunk ها را با وضعیت آنها مشاهده خواهید کرد: وضعیت فشرده سازی و میزان فضای داده های فشرده نشده و فشرده شده در بایت ها.
اگر به مدت طولانی نیازی به ذخیره داده ندارید ، می توانید داده های قدیمی را حذف کنید تا حتی فضای بیشتری آزاد شود. برای این کار یک تابع ویژه drop_chunks وجود دارد. به شما امکان می دهد بخش هایی با داده های قدیمی تر از زمان مشخص شده را حذف کنید:
Timeseries=# SELECT drop_chunks(interval ’24 hours’, ‘conditions’);
این درخواست تمام قسمت ها را از بخش conditions در hypertable که فقط شامل داده های قدیمی تر از روز قبل است ، خالی می کند.
خروجی زیر را دریافت خواهید کرد:
Output
drop_chunks
—————————————-
_timescaledb_internal._hyper_1_2_chunk
(1 row)

برای حذف خودکار داده های قدیمی ، می توانید یک کار cron پیکربندی کنید. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد نحوه استفاده از cron برای اتوماسیون کارهای مختلف سیستم ، به آموزش ما در این مورد مراجعه کنید.
از پایگاه داده خارج شوید:
Timeseries=# /q
سپس ، crontab خود را با دستور زیر ویرایش کنید ، که باید از پوسته اجرا شود:
$ sudo crontab -e
اکنون خط زیر را به انتهای فایل اضافه کنید:
crontab

0 1 * * * /usr/bin/psql -h localhost -p 5432 -U postgres -d postgres -c “SELECT drop_chunks(interva

این کار داده های منسوخ را که قدیمی تر از یک روز هستند را ساعت 1 صبح هر روز حذف می کند.
نتیجه
اکنون TimescaleDB را روی سرور مجازی Ubuntu 20.04 خود تنظیم کرده اید. همچنین ایجاد Hypertables ، قرار دادن داده ها در آن ، جستجوی داده ها ، فشرده سازی و حذف سوابق غیر ضروری را امتحان کردید. با استفاده از این مثالها ، می توانید از مزایای کلیدی TimescaleDB نسبت به سیستم های معمول مدیریت پایگاه داده رابطه ای برای ذخیره داده های سری زمانی استفاده کنید ، از جمله:
• نرخ پذیرش بیشتر داده ها
• عملکرد سریعتر درخواست ها
• ویژگی های زمان گرا
اکنون که می دانید چگونه داده های سری زمانی را ذخیره کنید ، می توانید از داده ها برای ایجاد نمودار استفاده کنید. TimescaleDB با ابزارهای تجسم مناسب برای PostgreSQL مانند Grafana سازگار است. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این ابزار محبوب تجسم سازی، می توانید از آموزش نحوه نصب و ایمن کردن Grafana در اوبونتو 20.04 استفاده کنید. اگر مایل به کسب اطلاعات بیشتر در مورد بانکهای اطلاعاتی هستید ، به صفحه مبحث بانک اطلاعات ما نگاهی بیندازید.

 

از این لینک ها زیر می توانید آمورش های بیشتری برای لینوکس پیدا کنید :

دسترسی از راه دور به برنامه GUI با Docker در اوبونتو 18.04

راه اندازی سایت توسعه Jekyll در اوبونتو 20.04

نحوه راه اندازی سایت توسعه Jekyll در اوبونتو 18.04

نحوه نصب و استفاده از Docker Compose در اوبونتو 20.04

نحوه اجرای چند نسخه PHP بر روی یک سرور با استفاده از Apache و PHP-FPM در CentOS 8

نحوه نصب و استفاده از TimescaleDB در Ubuntu 20.04

نحوه نصب و راه اندازی Laravel با Docker Compose در اوبونتو 20.04

 

 

خرید vps – خرید سرور مجازی – خرید سرور – سرور هلند – فروش vps – سرور مجازی آمریکا – خریدvps – سرور مجازی هلند – فروش سرور مجازی – سرور آمریکا – vps – سرور مجازی انگلیس – سرور مجازی آلمان – سرور مجازی کانادا – خرید vps آمریکا – خرید وی پی اس – سرور – خرید سرور مجازی هلند – vps خرید – سرور مجازی فرانسه – سرور مجازی هلند – خرید vps آمریکا – خرید سرور مجازی ارزان هلند – vps – خرید vps هلند – خرید سرور مجازی آمریکا – خرید vps فرانسه – تست vps – سرور مجازی تست – سرور مجازی ویندوز – ارزانترین vps – خرید وی پی اس – vps ارزان – 

 

برچسب‌ها:



:: بازدید از این مطلب : 3
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه شنبه 10 تير 1399 | نظرات ()
نوشته شده توسط : behna

کانتینرایز کردن یک برنامه به فرآیند سازگاری یک برنامه و اجزای آن گفته میشود برای اینکه بتوان آن را در محیط های سبک که به کانتینر شناخته می شود اجرا کنید. چنین محیط هایی منزوی و یکبار مصرف هستند و می توانند برای توسعه ، آزمایش و بکارگیری برنامه های کاربردی برای تولید ، از آن استفاده کرد.
در این راهنما ، ما از Docker Compose برای کانتینرایز کردن برنامه Laravel برای توسعه استفاده خواهیم کرد. پس از اتمام ، یک برنامه نمایشی Laravel در سه کانتینرها سرویس جداگانه اجرا می شود:
• یک سرویس app که PHP7.4-FPM را اجرا میکند.
• سرویس db که MySQL 5.7 را اجرا می کند.
• سرویس nginx که قبل از ارائه برنامه Laravel به کاربر نهایی از سرویس برنامه برای تجزیه کد PHP استفاده می کند.
برای ایجاد یک روند توسعه ساده و تسهیل اشکال زدایی برنامه ، فایل های برنامه را با استفاده از حجم های مشترک همگام سازی خواهیم کرد. همچنین خواهیم دید که چگونه می توان از دستورات docker-compose exec برای اجرای Composer و Artisan در کانتینر برنامه استفاده کرد.
پیش نیازها
⦁ دسترسی به یک دستگاه محلی یا سرور مجازی توسعه Ubuntu 20.04 به عنوان یک کاربر غیر ریشه و دارای امتیازات sudo. اگر از سرور مجازی راه دور استفاده می کنید ، توصیه می شود یک فایروال فعال نصب شود. برای تنظیم این موارد ، لطفاً به راهنمای راه اندازی سرور مجازی اولیه ما برای اوبونتو 20.04 مراجعه کنید.
⦁ Docker نصب شده بر روی سرور مجازی تان، مراحل 1 و 2 نحوه نصب و استفاده از Docker را در اوبونتو 20.04 دنبال کنید.
⦁ Docker Compose نصب شده بر روی سرور مجازی تان. مرحله 1 نحوه نصب Docker Compose را در اوبونتو 20.04 را دنبال کنید.
مرحله 1 – به دست آوردن برنامه نسخه ی نمایشی
برای شروع ، برنامه نسخه ی نمایشی Laravel را از منبع Github آن دریافت خواهیم کرد. ما علاقه مند به شاخه tutorial-01 هستیم که شامل برنامه اصلی Laravel است که در اولین راهنمای این مجموعه ایجاد کرده ایم.
برای به دست آوردن کد برنامه ای که با این آموزش سازگار است ، با دستور زیر آموزش نسخه-1.0.1 را روی دیرکتوری هوم خود دانلود کنید:
⦁ $ cd ~
⦁ $ curl -L https://github.com/do-community/travellist-laravel-demo/archive/tutorial-1.0.1.zip -o travellist.zip

برای باز کردن کد برنامه به دستور unzip نیاز خواهیم داشت. اگر قبلاً این بسته را نصب نکرده اید ، اکنون این کار را انجام دهید:
⦁ $ sudo apt update

⦁ $ sudo apt install unzip
اکنون محتویات برنامه را از حالت فشرده خارج کرده و برای دسترسی آسانتر نام دیرکتوری باز شده را تغییر دهید:
⦁ $ unzip travellist.zip

⦁ $ mv travellist-laravel-demo-tutorial-1.0.1 travellist-demo

به دیرکتوری travellist-demo بروید:
⦁ $ cd travellist-demo
در مرحله بعدی ، یک فایل پیکربندی .env برای تنظیم برنامه ایجاد خواهیم کرد.
مرحله 2 – تنظیم فایل .env برنامه
فایل های پیکربندی Laravel در پوشه ای به نام config ، در دیرکتوری اصلی برنامه قرار دارند. علاوه بر این ، از یک فایل .env برای تنظیم پیکربندی وابسته به محیط ، مانند اعتبارات و اطلاعاتی که ممکن است بین استقرارها متفاوت باشد ، استفاده می شود. این فایل در revision control گنجانده نشده است.
هشدار: فایل تنظیمات محیط شامل اطلاعات حساس در مورد سرور مجازی شما ، از جمله اطلاعات پایگاه داده و کلیدهای امنیتی است. به همین دلیل ، شما هرگز نباید این فایل را به صورت عمومی به اشتراک بگذارید.
مقادیر موجود در فایل .env بر مقادیر تعیین شده در فایل های پیکربندی معمولی واقع در دیرکتوری config  ارجحیت دارند. هر نصب بر روی یک محیط جدید نیاز به یک فایل متناسب با محیط دارد تا مواردی از قبیل تنظیمات اتصال بانک اطلاعاتی ، گزینه های اشکال زدایی ، URL برنامه را از موارد دیگری که بسته به نوع محیطی که برنامه در آن اجرا میشود تغییر میکنند، متمایز نماید.
اکنون ما یک فایل .env جدید را برای سفارشی کردن گزینه های پیکربندی برای محیط توسعه ای که تنظیم می کنیم ایجاد خواهیم کرد. Laravel با یک فایل.env مثال همراه است که می توانیم آن را کپی کنیم تا نمونه خودمان را ایجاد کنیم:
⦁ $ cp .env.example .env

این فایل را با استفاده از nano یا ویرایشگر متن مورد نظر خود باز کنید:
⦁ $ nano .env

فایل .env کنونی از برنامه نمایشی Travellist شامل تنظیماتی برای استفاده از یک پایگاه داده محلی MySQL ، با 127.0.0.1 به عنوان میزبان پایگاه داده است. ما باید متغیر DB_HOST را به روز کنیم تا به سرویس دیتابیس که در محیط Docker خود ایجاد خواهیم کرد اشاره کند. در این راهنما ، ما سرویس دیتابیس خود را db می نامیم. پیش بروید و مقدار ذکر شده DB_HOST را با نام سرویس بانک اطلاعات جایگزین کنید:
.env
APP_NAME=Travellist
APP_ENV=dev
APP_KEY=
APP_DEBUG=true
APP_URL=http://localhost:8000

LOG_CHANNEL=stack

DB_CONNECTION=mysql
DB_HOST=db
DB_PORT=3306
DB_DATABASE=travellist
DB_USERNAME=travellist_user
DB_PASSWORD=password

در صورت تمایل می توانید نام بانک اطلاعاتی ، نام کاربری و رمزعبور را نیز تغییر دهید. این متغیرها در مرحله بعدی استفاده می شود که در آن فایل docker-compose.yml را برای پیکربندی خدمات خود تنظیم خواهیم کرد.
پس از پایان ویرایش ، فایل را ذخیره کنید. اگر از nano استفاده کرده اید ، می توانید با فشار دادن Ctrl + x این کار را انجام دهید، سپس Y و Enter را برای تأیید فشار دهید.
مرحله 3 – تنظیم Dockerfile برنامه
اگرچه هر دو سرویس MySQL و Nginx ما مبتنی بر تصاویر پیش فرض به دست آمده از Docker Hub خواهد بود ، اما ما هنوز نیاز به ساختن یک تصویر دلخواه برای کانتینر برنامه داریم. برای آن یک Dockerfile جدید ایجاد خواهیم کرد.
تصویر travellist  ما بر اساس PHP: 7.4-fpm تصویر رسمی PHP از Docker Hub خواهد بود. در بالای آن محیط اصلی PHP-FPM ، چند ماژول PHP اضافی و ابزار مدیریت متعلقات Composer را نصب خواهیم کرد.
همچنین یک کاربر جدید برای سیستم ایجاد خواهیم کرد. این کار برای اجرای دستورات artisan  و composer  هنگام تهیه برنامه ضروری است. تنظیم uid تضمین می کند که کاربر درون کانتینر دارای همان کاربری است که کاربر سیستم شما در دستگاه میزبان شما دارد ، جایی که running Docker را اجرا میکنید. به این ترتیب ، هر فایل ایجاد شده توسط این دستورات با مجوزهای صحیح در هاست تکرار می شود. این نکته همچنین بدان معنی است که شما می توانید از ویرایشگر کد مورد نظر خود در دستگاه میزبان استفاده کنید تا برنامه ای را که درون کانتینرها اجرا می شود توسعه دهید.
یک Dockerfile جدید ایجاد کنید:
⦁ $ nano Dockerfile
محتوای زیر را در Dockerfile خود کپی کنید:
Dockerfile
FROM php:7.4-fpm

# Arguments defined in docker-compose.yml
ARG user
ARG uid

# Install system dependencies
RUN apt-get update && apt-get install -y \
git \
curl \
libpng-dev \
libonig-dev \
libxml2-dev \
zip \
unzip

# Clear cache
RUN apt-get clean && rm -rf /var/lib/apt/lists/*

# Install PHP extensions
RUN docker-php-ext-install pdo_mysql mbstring exif pcntl bcmath gd

# Get latest Composer
COPY –from=composer:latest /usr/bin/composer /usr/bin/composer

# Create system user to run Composer and Artisan Commands
RUN useradd -G www-data,root -u $uid -d /home/$user $user
RUN mkdir -p /home/$user/.composer && \
chown -R $user:$user /home/$user

# Set working directory
WORKDIR /var/www

USER $user

فراموش نکنید که فایل را پس از اتمام کار ذخیره کنید.
Dockerfile ما با تعریف تصویر پایه ای که ما استفاده می کنیم شروع می شود: php: 7.4-fpm.
پس از نصب بسته های سیستم و پسوندهای PHP ، با کپی کردن composer  قابل اجرا از آخرین تصویر رسمی آن روی تصویر برنامه کاربردی خود ، Composer را نصب می کنیم.
سپس کاربر جدید سیستم با استفاده از آرگومانهای user و uid که در ابتدای Dockerfile اعلام شد ، ایجاد و تنظیم می شود. این مقادیر توسط Docker Compose در زمان ساخت وارد می شوند.
در آخر ، دیرکتوری پیش فرض در حال کار را به عنوان / var / www تنظیم کرده و به کاربر تازه ایجاد شده سوییچ می کنیم. این کار اطمینان حاصل می کند که شما به عنوان یک کاربر معمولی متصل میشوید ، و هنگام اجرای دستورات composer و artisan در کانتینر برنامه ، در کانتینر صحیح قرار دارید.
مرحله چهارم – تنظیم پیکربندی Nginx و فایلهای رونوشت دیتابیس
هنگام ایجاد محیط های توسعه با Docker Compose ، اغلب لازم است فایل های پیکربندی یا شروع را با کانتینرهای سرویس به اشتراک بگذارید تا این سرویس ها را تنظیم یا به صورت خودکار راه اندازی کنید. این روش ایجاد تغییر در فایل های پیکربندی را برای تنظیم دقیق محیط خود در هنگام تهیه برنامه ، تسهیل می کند.
اکنون پوشه ای را با فایل هایی تنظیم خواهیم کرد که برای پیکربندی و شروع کانتینرهای سرویس ما استفاده می شود.
برای راه‌اندازی Nginx ، یک فایل travellist.conf را به اشتراک خواهیم گذاشت که نحوه ارائه برنامه را پیکربندی خواهد کرد. پوشه docker-compose / nginx را با دستور زیر ایجاد کنید:
⦁ $ mkdir -p docker-compose/nginx

فایل جدیدی به نام travellist.conf را در آن دیرکتوری باز کنید:
⦁ $ nano docker-compose/nginx/travellist.conf

پیکربندی Nginx زیر را در آن فایل کپی کنید:
docker-compose/nginx/travellist.conf

server {
listen 80;
index index.php index.html;
error_log /var/log/nginx/error.log;
access_log /var/log/nginx/access.log;
root /var/www/public;
location ~ \.php$ {
try_files $uri =404;
fastcgi_split_path_info ^(.+\.php)(/.+)$;
fastcgi_pass app:9000;
fastcgi_index index.php;
include fastcgi_params;
fastcgi_param SCRIPT_FILENAME $document_root$fastcgi_script_name;
fastcgi_param PATH_INFO $fastcgi_path_info;
}
location / {
try_files $uri $uri/ /index.php?$query_string;
gzip_static on;
}
}

این فایل، Nginx را برای گوش دادن به پورت 80 و استفاده از index.php به عنوان صفحه ایندکس پیش فرض پیکربندی می کند. وroot مطالب را بر روی /var/www/public تنظیم می کند ، و سپس Nginx را برای استفاده از سرویس برنامه در پورت 9000 تنظیم می کند تا فایل های * .php را پردازش کند.
پس از پایان ویرایش ، فایل را ذخیره کنید و ببندید.
برای راه اندازی بانک اطلاعاتی MySQL ، یک رونوشت پایگاه داده را به اشتراک می گذاریم که هنگام شروع کانتینر ، وارد می شود. این ویژگی ارائه شده توسط تصویر MySQL 5.7 است که ما از آن کانتینرها استفاده خواهیم کرد.
یک پوشه جدید برای فایل های شروع MySQL خود در داخل پوشه docker-compose ایجاد کنید:
⦁ $ mkdir docker-compose/mysql
یک فایل .sll جدید را باز کنید:
⦁ $ nano docker-compose/mysql/init_db.sql

رونوشت MySQL زیر بر اساس پایگاه داده ای است که ما در Laravel روی راهنمای LEMP خود تنظیم کرده ایم. و یک جدول جدید به نام places ایجاد می کند. سپس ، جدول را با مجموعه ای از مکان های نمونه پر می کند.
کد زیر را به فایل اضافه کنید:
docker-compose/mysql/db_init.sql
DROP TABLE IF EXISTS `places`;

CREATE TABLE `places` (
`id` bigint(20) unsigned NOT NULL AUTO_INCREMENT,
`name` varchar(255) COLLATE utf8mb4_unicode_ci NOT NULL,
`visited` tinyint(1) NOT NULL DEFAULT ‘0’,
PRIMARY KEY (`id`)
) ENGINE=InnoDB AUTO_INCREMENT=12 DEFAULT CHARSET=utf8mb4 COLLATE=utf8mb4_unicode_ci;

INSERT INTO `places` (name, visited) VALUES (‘Berlin’,0),(‘Budapest’,0),(‘Cincinnati’,1),(‘Denver’,0),(‘Helsinki’,0),(‘Lisbon’,0),(‘Moscow’,1),(‘Nairobi’,0),(‘Oslo’,1),(‘Rio’,0),(‘Tokyo’,0);

جدول places  شامل سه فیلد است: id ، name و visited. قسمت visited ، فلگی است که برای شناسایی مکانهایی که هنوز در حالت to go هستند، استفاده می شود. در تغییر مکان های نمونه یا مکان های جدید آزادانه عمل کنید. پس از اتمام کار ، فایل را ذخیره کنید و ببندید.
ما تنظیمات Dockerfile برنامه و فایل های پیکربندی سرویس را به پایان رساندیم. در مرحله بعدی ، Docker Compose را تنظیم خواهیم کرد تا هنگام ایجاد خدمات ، از این فایل ها استفاده کنیم.
مرحله 5 – ایجاد یک محیط چند کانتینری با Docker Compose
Docker Compose به شما امکان می دهد محیطهای چند کانتینری را برای برنامه های در حال اجرا در Docker ایجاد کنید. با استفاده از تعاریف سرویس ، محیط های کاملاً قابل تنظیم با چندین کانتینر را ایجاد می کند که می توانند شبکه ها و حجم داده ها را به اشتراک بگذارند. این امر امکان ادغام یکپارچه بین اجزای برنامه را فراهم می آورد.
برای تنظیم تعاریف سرویس ، یک فایل جدید با نام docker-compose.yml ایجاد خواهیم کرد. به طور معمول ، این فایل در ریشه پوشه برنامه قرار دارد و محیط کانتینر شده شما ، از جمله تصاویر پایه ای که برای ساخت کانتینرهای خود استفاده خواهید کرد ، و نحوه تعامل سرویس های شما را تعریف می کند.
ما سه سرویس مختلف را در فایل docker-compose.yml خود تعریف خواهیم کرد: app ،db و nginx.
سرویس app براساس Dockerfile که قبلاً ایجاد کرده ایم ، تصویری به نام travellist ایجاد می کند. کانتینر تعریف شده توسط این سرویس ، سرور مجازی php-fpm را برای تجزیه کد PHP اجرا می کند و نتایج را به سرویس nginx ارسال می کند ، که روی یک کانتینر جداگانه اجرا می شود. سرویس mysql یک کانتینر تعریف می کند که سرور مجازی MySQL 5.7 را راه اندازی می کند. سرویس های ما شبکه پل مانندی با نام travellist را به اشتراک می گذارند.
فایل های برنامه هم در app و هم سوریس های nginx از طریق bind mounts (نصب های اتصالی) همگام می شوند. bind mounts در محیط های توسعه مفید هستند زیرا امکان همگام سازی دو طرفه بین دستگاه میزبان و کانتینرها را فراهم می کنند.
یک فایل docker-compose.yml جدید در ریشه پوشه برنامه ایجاد کنید:
⦁ $ nano docker-compose.yml

یک فایل معمولی docker-compose.yml با تعریف نسخه شروع می شود و به دنبال آن یک گره services  قرار می گیرد که تحت آن همه سرویس ها تعریف می شوند. شبکه های اشتراکی معمولاً در پایین آن فایل تعریف می شوند.
برای شروع ، این کد boilerplate را در فایل docker-compose.yml خود کپی کنید:
docker-compose.yml
version: “3.7”
services:

networks:
travellist:
driver: bridge

اکنون گره services  را ویرایش خواهیم کرد تا خدمات app ، db و nginx را شامل شود.
سرویس app
سرویس app کانتینری به نام travellist-app را تنظیم میکند. این تصویر جدید Docker را بر اساس Dockerfile که در همان مسیر فایل docker-compose.yml قرار دارد ، می سازد. تصویر جدید به صورت محلی تحت عنوان travellist ذخیره می شود.
حتی اگر ریشه سند به عنوان برنامه در کانتینر nginx قرار داشته باشد ، ما به فایل های برنامه نیز در جایی داخل کانتینر برنامه نیاز داریم ، بنابراین می توانیم وظایف خط فرمان را با ابزار Laravel Artisan اجرا کنیم.
تعریف خدمات زیر را در زیر گره خدمات خود ، درون فایل docker-compose.yml کپی کنید:
docker-compose.yml
app:
build:
args:
user: sammy
uid: 1000
context: ./
dockerfile: Dockerfile
image: travellist
container_name: travellist-app
restart: unless-stopped
working_dir: /var/www/
volumes:
– ./:/var/www
networks:
– travellist

این تنظیمات موارد زیر را انجام می دهد:
⦁ Build: این پیکربندی به Docker Compose می گوید یک تصویر محلی برای سرویس app ، با استفاده از مسیر مشخص شده (محتوا) و Dockerfile برای دستورالعمل ها بسازد. آرگومان های user و uid برای سفارشی سازی دستورات ایجاد کاربر در زمان ساخت به Dockerfile تزریق می شوند.
⦁ Image: نامی که برای تصویر استفاده خواهد شد ساخته میشود.
⦁ container_name: نام کانتینر را برای این سرویس تنظیم می کند.
⦁ Restart: همیشه ریستارت میکند ، مگر اینکه سرویس متوقف شود.
⦁ working_dir: دایرکتوری پیش فرض برای این سرویس را به عنوان / var / www تنظیم می کند.
⦁ Volumes: یک والیوم مشترک ایجاد می کند که محتویات موجود از دایرکتوری فعلی را به / var / www داخل کانتینر همگام سازی می کند. توجه کنید که این، ریشه سند شما نیست ، زیرا در کانتینر nginx قرار دارد.
⦁ networks: برای استفاده از شبکه ای به نام Travellist ، این سرویس را تنظیم میکند.
سرویس db
سرویس db از تصویر پیش ساخته MySQL 5.7 از Docker Hub استفاده می کند. از آنجا که Docker Compose به طور خودکار فایلهای متغیر .env را که در همان دیرکتوری فایل docker-compose.yml قرار دارد لود می کند ، می توانیم تنظیمات پایگاه داده خود را از فایل Laravel .env که در مرحله قبلی ایجاد کردیم ، بدست آوریم.
تعریف سرویس زیر را درست بعد از سرویس app در گره services  خود وارد کنید:
docker-compose.yml
db:
image: mysql:5.7
container_name: travellist-db
restart: unless-stopped
environment:
MYSQL_DATABASE: ${DB_DATABASE}
MYSQL_ROOT_PASSWORD: ${DB_PASSWORD}
MYSQL_PASSWORD: ${DB_PASSWORD}
MYSQL_USER: ${DB_USERNAME}
SERVICE_TAGS: dev
SERVICE_NAME: mysql
volumes:
– ./docker-compose/mysql:/docker-entrypoint-initdb.d
networks:
– travellist

این تنظیمات موارد زیر را انجام می دهد:
⦁ Image: تصویر Docker را که باید برای این کانتینر استفاده شود ، تعریف می کند. در این حالت ، ما از تصویر MySQL 5.7 Docker Hub استفاده می کنیم.
⦁ container_name:نام کانتینر را برای این سرویس تنظیم می کند: travellist-db.
⦁ restart: همیشه این سرویس را ریستارت کنید ، مگر اینکه صریحاً متوقف شده باشد.
⦁ environment: متغیرهای محیط را در کانتینر جدید تعریف می کند. ما برای تنظیم سرویس MySQL از مقادیر به دست آمده از فایل Laravel .env استفاده می کنیم که به طور خودکار یک پایگاه داده جدید و کاربر را بر اساس متغیرهای محیط ارائه شده ایجاد می کند.
⦁ Volumes:یک حجم برای به اشتراک گذاشتن یک پایگاه داده dsql ایجاد می کند که برای شروع بانک اطلاعاتی برنامه کاربردی خواهد بود. تصویر MySQL به طور خودکار فایل های .ql قرار داده شده در دیرکتوری /docker-entrypoint-initdb.d را درون کانتینر وارد می کند.
⦁ networks: برای استفاده از شبکه ای به نام Travellist ، این سرویس را تنظیم میکند.
سرویس nginx
سرویس nginx از یک تصویر پیش ساخته Nginx در بالای Alpine ، توزیع لینوکس سبک استفاده می کند. کانتینری به نام travellist-nginx ایجاد می کند و از تعریف پورت ها برای ایجاد تغییر مسیر از پورت 8000 روی سیستم میزبان برای پورت 80 درون کانتینر استفاده می کند.
تعریف خدمات زیر را در گره خدمات خود ، درست بعد از سرویس db وارد کنید:
این تنظیمات موارد زیر را انجام می دهد:
docker-compose.yml
nginx:
image: nginx:1.17-alpine
container_name: travellist-nginx
restart: unless-stopped
ports:
– 8000:80
volumes:
– ./:/var/www
– ./docker-compose/nginx:/etc/nginx/conf.d
networks:
– travellist
⦁ Image: تصویر Docker را که باید برای این کانتینر استفاده شود ، تعریف می کند. در این حالت ، ما از تصویر Alpine Nginx 1.17 استفاده می کنیم.
⦁ container_name: نام کانتینر را برای این سرویس تنظیم می کند: travellist-nginx
⦁ restart: همیشه این سرویس را ریستارت کنید ، مگر اینکه صریحاً متوقف شده باشد.
⦁ ports: تغییر مسیر پورت را تنظیم می کند که امکان دسترسی خارجی از طریق پورت 8000 به سرور مجازی وب را که پورت 80 در داخل کانتینر کار می کند ، فراهم می کند.
⦁ volumes: دو والیوم مشترک ایجاد می کند. اولی همگام سازی محتوا از دیرکتوری فعلی با / var / www داخل کانتینر را انجام میدهد. به این ترتیب ، وقتی تغییرات محلی را در فایل های برنامه اعمال می کنید ، به سرعت در برنامه ارائه شده توسط Nginx در داخل کانتینر منعکس می شوند. دومی اطمینان حاصل خواهد کرد که فایل پیکربندی Nginx ، واقع در docker-compose / nginx / travellist.conf ، در پوشه تنظیمات Nginx کانتینر کپی شده است.
⦁ networks: برای استفاده از شبکه ای به نام Travellist ، این سرویس را تنظیم کنید.
فایل docker-compose.yml پایانی
فایل docker-compose.yml نهایی این گونه خواهد بود:
docker-compose.yml
version: “3.7”
services:
app:
build:
args:
user: sammy
uid: 1000
context: ./
dockerfile: Dockerfile
image: travellist
container_name: travellist-app
restart: unless-stopped
working_dir: /var/www/
volumes:
– ./:/var/www
networks:
– travellist

db:
image: mysql:5.7
container_name: travellist-db
restart: unless-stopped
environment:
MYSQL_DATABASE: ${DB_DATABASE}
MYSQL_ROOT_PASSWORD: ${DB_PASSWORD}
MYSQL_PASSWORD: ${DB_PASSWORD}
MYSQL_USER: ${DB_USERNAME}
SERVICE_TAGS: dev
SERVICE_NAME: mysql
volumes:
– ./docker-compose/mysql:/docker-entrypoint-initdb.d
networks:
– travellist

nginx:
image: nginx:alpine
container_name: travellist-nginx
restart: unless-stopped
ports:
– 8000:80
volumes:
– ./:/var/www
– ./docker-compose/nginx:/etc/nginx/conf.d/
networks:
– travellist

networks:
travellist:
driver: bridge

اطمینان حاصل کنید که فایل را پس از پایان کار ذخیره کنید.
مرحله 6 – اجرای برنامه با Docker Compose
اکنون برای ایجاد تصویر برنامه و اجرای سرویس هایی که در مجموعه خود مشخص کرده ایم ، از دستورات docker-compose استفاده خواهیم کرد.
تصویر app را با دستور زیر بسازید:
⦁ $ docker-compose build app

این دستور ممکن است چند دقیقه طول بکشد تا تکمیل شود. خروجی مشابه این را مشاهده خواهید کرد:
Output
Building app
Step 1/11 : FROM php:7.4-fpm
—> fa37bd6db22a
Step 2/11 : ARG user
—> Running in f71eb33b7459
Removing intermediate container f71eb33b7459
—> 533c30216f34
Step 3/11 : ARG uid
—> Running in 60d2d2a84cda
Removing intermediate container 60d2d2a84cda
—> 497fbf904605
Step 4/11 : RUN apt-get update && apt-get install -y git curl libpng-dev libonig-dev …
Step 7/11 : COPY –from=composer:latest /usr/bin/composer /usr/bin/composer
—> e499f74896e3
Step 8/11 : RUN useradd -G www-data,root -u $uid -d /home/$user $user
—> Running in 232ef9c7dbd1
Removing intermediate container 232ef9c7dbd1
—> 870fa3220ffa
Step 9/11 : RUN mkdir -p /home/$user/.composer && chown -R $user:$user /home/$user
—> Running in 7ca8c0cb7f09
Removing intermediate container 7ca8c0cb7f09
—> 3d2ef9519a8e
Step 10/11 : WORKDIR /var/www
—> Running in 4a964f91edfa
Removing intermediate container 4a964f91edfa
—> 00ada639da21
Step 11/11 : USER $user
—> Running in 9f8e874fede9
Removing intermediate container 9f8e874fede9
—> fe176ff4702b

Successfully built fe176ff4702b
Successfully tagged travellist:latest

پس از اتمام ساخت ، می توانید محیط را در حالت پس زمینه اجرا کنید:
⦁ $ docker-compose up -d
⦁ Output
⦁ Creating travellist-db … done
⦁ Creating travellist-app … done
⦁ Creating travellist-nginx … done

این کار کانتینرهای شما را در پس زمینه اجرا می کند. برای نشان دادن اطلاعات در مورد وضعیت خدمات فعال خود ، این دستور را اجرا کنید:
⦁ $ docker-compose ps
خروجی مانند این را خواهید دید:
Output
Name Command State Ports
——————————————————————————–
travellist-app docker-php-entrypoint php-fpm Up 9000/tcp
travellist-db docker-entrypoint.sh mysqld Up 3306/tcp, 33060/tcp
travellist-nginx /docker-entrypoint.sh ngin … Up 0.0.0.0:8000->80/tcp

اکنون محیط شما در حال اجرا است ، اما ما هنوز باید چند دستور را اجرا کنیم تا تنظیمات برنامه به پایان برسد. برای اجرای دستورات موجود در کانتینرهای سرویس مانند ls-l می توانید از دستور docker-compose برای نمایش اطلاعات در مورد فایل ها در دیرکتوری برنامه استفاده کنید:
⦁ $ docker-compose exec app ls -l
⦁ Output
total 260
-rw-rw-r– 1 sammy sammy 737 Jun 9 11:19 Dockerfile
-rw-rw-r– 1 sammy sammy 101 Jan 7 08:05 README.md
drwxrwxr-x 6 sammy sammy 4096 Jan 7 08:05 app
-rwxr-xr-x 1 sammy sammy 1686 Jan 7 08:05 artisan
drwxrwxr-x 3 sammy sammy 4096 Jan 7 08:05 bootstrap
-rw-rw-r– 1 sammy sammy 1501 Jan 7 08:05 composer.json
-rw-rw-r– 1 sammy sammy 179071 Jan 7 08:05 composer.lock
drwxrwxr-x 2 sammy sammy 4096 Jan 7 08:05 config
drwxrwxr-x 5 sammy sammy 4096 Jan 7 08:05 database
drwxrwxr-x 4 sammy sammy 4096 Jun 9 11:19 docker-compose
-rw-rw-r– 1 sammy sammy 965 Jun 9 11:27 docker-compose.yml
-rw-rw-r– 1 sammy sammy 1013 Jan 7 08:05 package.json
-rw-rw-r– 1 sammy sammy 1405 Jan 7 08:05 phpunit.xml
drwxrwxr-x 2 sammy sammy 4096 Jan 7 08:05 public
-rw-rw-r– 1 sammy sammy 273 Jan 7 08:05 readme.md
drwxrwxr-x 6 sammy sammy 4096 Jan 7 08:05 resources
drwxrwxr-x 2 sammy sammy 4096 Jan 7 08:05 routes
-rw-rw-r– 1 sammy sammy 563 Jan 7 08:05 server.php
drwxrwxr-x 5 sammy sammy 4096 Jan 7 08:05 storage
drwxrwxr-x 4 sammy sammy 4096 Jan 7 08:05 tests
drwxrwxr-x 41 sammy sammy 4096 Jun 9 11:32 vendor
-rw-rw-r– 1 sammy sammy 538 Jan 7 08:05 webpack.mix.js

اکنون composer install را برای نصب متعلقات برنامه اجرا میکنیم:
⦁ $ docker-compose exec app composer install

خروجی مانند این را خواهید دید:
Output
Loading composer repositories with package information
Installing dependencies (including require-dev) from lock file
Package operations: 85 installs, 0 updates, 0 removals
– Installing doctrine/inflector (1.3.1): Downloading (100%)
– Installing doctrine/lexer (1.2.0): Downloading (100%)
– Installing dragonmantank/cron-expression (v2.3.0): Downloading (100%)
– Installing erusev/parsedown (1.7.4): Downloading (100%)
– Installing symfony/polyfill-ctype (v1.13.1): Downloading (100%)
– Installing phpoption/phpoption (1.7.2): Downloading (100%)
– Installing vlucas/phpdotenv (v3.6.0): Downloading (100%)
– Installing symfony/css-selector (v5.0.2): Downloading (100%)

Generating optimized autoload files
> Illuminate\Foundation\ComposerScripts::postAutoloadDump
> @php artisan package:discover –ansi
Discovered Package: facade/ignition
Discovered Package: fideloper/proxy
Discovered Package: laravel/tinker
Discovered Package: nesbot/carbon
Discovered Package: nunomaduro/collision
Package manifest generated successfully.

آخرین کاری که قبل از تست برنامه باید انجام دهیم تولید یک کلید برنامه منحصر به فرد با ابزار خط فرمان artisan Laravel است. این کلید برای رمزگذاری بخش های کاربر و سایر داده های حساس استفاده می شود:
⦁ $ docker-compose exec app php artisan key:generate

Output
Application key set successfully.

اکنون به مرورگر خود بروید و به نام دامنه یا آدرس IP سرور مجازی خود در پورت 8000 دسترسی پیدا کنید:
http://server_domain_or_IP:8000

توجه:در این حالت این دمو را در دستکاه محلی خود اجرا میکنید، از http://localhost:8000 برای دسترسی به برنامه از مرورگر خود استفاده کنید.
صفحه ای را به این شکل مشاهده خواهید کرد:

می توانید از دستور logs برای بررسی ورود های ایجاد شده توسط سرویس های خود استفاده کنید:
⦁ $ docker-compose logs nginx

Attaching to travellist-nginx

travellist-nginx | /docker-entrypoint.sh: Launching /docker-entrypoint.d/20-envsubst-on-templates.sh
travellist-nginx | /docker-entrypoint.sh: Configuration complete; ready for start up
travellist-nginx | 192.168.0.1 – – [09/Jun/2020:11:46:34 +0000] “GET / HTTP/1.1” 200 627 “-” “Mozilla/5.0 (X11; Linux x86_64) AppleWebKit/537.36 (KHTML, like Gecko) Chrome/83.0.4103.61 Safari/537.36”
travellist-nginx | 192.168.0.1 – – [09/Jun/2020:11:46:35 +0000] “GET / HTTP/1.1” 200 627 “-” “Mozilla/5.0 (X11; Linux x86_64) AppleWebKit/537.36 (KHTML, like Gecko) Chrome/83.0.4103.61 Safari/537.36”

اگر می خواهید در هنگام حفظ وضعیت کلیه سرویس های آن ، محیط Docker Compose را متوقف کنید ، این دستور را اجرا کنید:

⦁ $ docker-compose pause
Output
Pausing travellist-db … done
Pausing travellist-nginx … done
Pausing travellist-app … done
برای ادامه دوباره برنامه:
⦁ $ docker-compose unpause
Output
Unpausing travellist-app … done
Unpausing travellist-nginx … done
Unpausing travellist-db … done

برای خاموش کردن محیط Docker Compose و حذف همه کانتینرها ، شبکه ها و والیوم های آن ، این دستور را اجرا کنید:
⦁ $ docker-compose down
Output
Stopping travellist-nginx … done
Stopping travellist-db … done
Stopping travellist-app … done
Removing travellist-nginx … done
Removing travellist-db … done
Removing travellist-app … done
Removing network travellist-laravel-demo_travellist

برای مشاهده کلیه دستورات Docker Compose ، لطفاً مرجع خط فرمان Docker Compose را بررسی کنید.
نتیجه
در این راهنما ، ما یک محیط Docker با سه کانتینر را با استفاده از Docker Compose تنظیم کرده ایم تا زیرساخت های خود را در یک فایل YAML تعریف کنیم.
از این مرحله به بعد ، می توانید بدون نیاز به نصب و راه اندازی یک سرور مجازی وب محلی برای توسعه و آزمایش بر روی برنامه Laravel خود کار کنید. علاوه بر این ، با یک محیط یکبار مصرف که می تواند به راحتی تکثیر و توزیع شود ، کار می کنید ، که می تواند در هنگام تهیه برنامه شما و همچنین هنگام حرکت به سمت یک محیط تولید ، مفید باشد.

 

از این لینک ها زیر می توانید آمورش های بیشتری برای لینوکس پیدا کنید :

دسترسی از راه دور به برنامه GUI با Docker در اوبونتو 18.04

راه اندازی سایت توسعه Jekyll در اوبونتو 20.04

نحوه راه اندازی سایت توسعه Jekyll در اوبونتو 18.04

نحوه نصب و استفاده از Docker Compose در اوبونتو 20.04

نحوه اجرای چند نسخه PHP بر روی یک سرور با استفاده از Apache و PHP-FPM در CentOS 8

نحوه نصب و استفاده از TimescaleDB در Ubuntu 20.04

نحوه نصب و راه اندازی Laravel با Docker Compose در اوبونتو 20.04

 

 

خرید vps – خرید سرور مجازی – خرید سرور – سرور هلند – فروش vps – سرور مجازی آمریکا – خریدvps – سرور مجازی هلند – فروش سرور مجازی – سرور آمریکا – vps – سرور مجازی انگلیس – سرور مجازی آلمان – سرور مجازی کانادا – خرید vps آمریکا – خرید وی پی اس – سرور – خرید سرور مجازی هلند – vps خرید – سرور مجازی فرانسه – سرور مجازی هلند – خرید vps آمریکا – خرید سرور مجازی ارزان هلند – vps – خرید vps هلند – خرید سرور مجازی آمریکا – خرید vps فرانسه – تست vps – سرور مجازی تست – سرور مجازی ویندوز – ارزانترین vps – خرید وی پی اس – vps ارزان – 

 

برچسب‌ها:



:: بازدید از این مطلب : 4
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه شنبه 10 تير 1399 | نظرات ()
نوشته شده توسط : behna

Docker برنامه ای است که پروسه مدیریت فرآیندهای برنامه را در کانتینرها را ساده می کند. کانتینرها به شما امکان می دهند برنامه های خود را در فرآیندهای جدا از منابع اجرا کنید. آنها شبیه به ماشین های مجازی هستند ، اما کانتینرها قابل حمل تر، سازگارتر با منابع و وابسته تر به سیستم عامل هاست هستند.
برای آشنایی دقیق با مؤلفه های مختلف یک کانتینر Docker ، اکوسیستم Docker: مقدمه ای برای مولفه های مشترک را بررسی کنید.
در این آموزش ، Docker Community Edition (CE) را در اوبونتو 20.04 نصب و استفاده خواهید کرد. شما خود Docker را نصب خواهید کرد ، با کانتینرها و تصاویر کار می کنید و یک تصویر را به مخزن Docker وارد می کنید.
پیش نیازها
برای دنبال کردن این آموزش به موارد زیر نیاز دارید:
• یک سرور مجازی Ubuntu 20.04 با پیروی از راهنمای تنظیم اولیه سرور مجازی Ubuntu 20.04 ، از جمله یک کاربر sudo غیر ریشه و فایروال راه اندازی شده.
• اگر می خواهید تصاویر خود را ایجاد کنید و آنها را به سمت Docker Hub هدایت کنید ، همانطور که در مراحل 7 و 8 نشان داده شده است ، یک حساب کاربری در Docker Hub ایجاد کنید.
مرحله 1 – نصب Docker
بسته نصب Docker موجود در مخزن رسمی اوبونتو ممکن است آخرین نسخه نباشد. برای اطمینان از آخرین نسخه ، Docker را از مخزن رسمی Docker نصب خواهیم کرد. برای انجام این کار ، یک منبع جدید بسته اضافه خواهیم کرد ، تا اطمینان حاصل شود که دانلودها معتبر هستند ، کلید GPG را از Docker اضافه کرده و سپس بسته را نصب کنید.
ابتدا لیست بسته های موجود را به روز کنید:
⦁ $ sudo apt update

در مرحله بعد ، چند بسته پیش نیاز را نصب کنید که اجازه استفاده از بسته ها را از طریق HTTPS به apt بدهد:
⦁ $ sudo apt install apt-transport-https ca-certificates curl software-properties-common

سپس کلید GPG را برای مخزن رسمی Docker به سیستم خود اضافه کنید:
⦁ $ curl -fsSL https://download.docker.com/linux/ubuntu/gpg | sudo apt-key add –

مخزن Docker را به منابع APT اضافه کنید:
⦁ $ sudo add-apt-repository “deb [arch=amd64] https://download.docker.com/linux/ubuntu focal stable”

در مرحله بعد ، پایگاه داده بسته را با بسته های Docker از repo که تازه اضافه شده به روز کنید:
⦁ $ sudo apt update

مطمئن شوید که به جای repo پیش فرض اوبونتو قصد دارید از repo Docker نصب را انجام دهید:
⦁ $ apt-cache policy docker-ce

خروجی مشابه این را خواهید دید ، اگرچه ممکن است شماره نسخه Docker متفاوت باشد:
Output of apt-cache policy docker-ce
docker-ce:
Installed: (none)
Candidate: 5:19.03.9~3-0~ubuntu-focal
Version table:
5:19.03.9~3-0~ubuntu-focal 500
500 https://download.docker.com/linux/ubuntu focal/stable amd64 Packages

توجه کنید که docker-ce نصب نشده است ، اما نامزد نصب، از مخزن Docker برای اوبونتو 20.04 است (focal).
در آخر ، Docker را نصب کنید:
⦁ $ sudo apt install docker-ce

اکنون باید Docker نصب شود ، Daemon شروع به کار کند و روند قادر به شروع در زمان بوت میشود. بررسی کنید که در حال اجرا است:
⦁ $ sudo systemctl status docker

خروجی باید مانند موارد زیر باشد ، نشان می دهد که این سرویس فعال و در حال اجرا است:
Output
● docker.service – Docker Application Container Engine
Loaded: loaded (/lib/systemd/system/docker.service; enabled; vendor preset: enabled)
Active: active (running) since Tue 2020-05-19 17:00:41 UTC; 17s ago
TriggeredBy: ● docker.socket
Docs: https://docs.docker.com
Main PID: 24321 (dockerd)
Tasks: 8
Memory: 46.4M
CGroup: /system.slice/docker.service
└─24321 /usr/bin/dockerd -H fd:// –containerd=/run/containerd/containerd.sock

نصب Docker اکنون نه تنها سرویس Docker (Daemon) بلکه ابزار خط فرمان docker یا همان کلاینت Docker را به شما می دهد. ما نحوه استفاده از دستور docker را بعدا در این آموزش بررسی خواهیم کرد.
مرحله 2 – اجرای فرمان Docker بدون sudo (اختیاری)
به طور پیش فرض ، دستور docker فقط می تواند توسط کاربر root یا توسط یک کاربر در گروه docker اجرا شود ، که به طور خودکار در طی مراحل نصب Docker ایجاد می شود. اگر سعی کنید فرمان docker را بدون پیشوند آن با sudo یا بدون حضور در گروه docker اجرا کنید ، خروجی مانند این را دریافت خواهید کرد:
Output
docker: Cannot connect to the Docker daemon. Is the docker daemon running on this host?.
See ‘docker run –help’.

اگر می خواهید از تایپ کردن sudo اجتناب کنید ، هر زمان که دستور docker را اجرا کردید ، نام کاربری خود را به گروه docker اضافه کنید:
⦁ $ sudo usermod -aG docker ${USER}

برای اعمال عضویت در گروه جدید ، از سرور مجازی خارج شوید و دوباره وارد سیستم شوید یا دستور زیر را تایپ کنید:
⦁ $ su – ${USER}

برای ادامه از شما خواسته می شود رمزعبور کاربری خود را وارد کنید.
با تایپ کردن دستور زیر تأیید کنید که کاربر شما اکنون به گروه docker اضافه شده است:
⦁ $ id -nG

Output
sammy sudo docker

اگر نیاز دارید که یک کاربر را به گروه docker اضافه کنید که با آن وارد نشده اید ، آن نام کاربری را به صراحت اعلام کنید:
⦁ $ sudo usermod -aG docker username

بقیه این مقاله فرض می کنید که شما دستور docker را به عنوان کاربر در گروه docker اجرا می کنید. اگر این انتخاب را نکردید ، لطفاً دستورات را با sudo وارد کنید.
بیایید دستور docker را بررسی کنیم.
مرحله 3 – استفاده از دستور Docker
استفاده از docker شامل عبور از آن زنجیره ای گزینه ها و دستورات است که پس از آن آرگومان ها قرار می گیرند. ترکیب دستور به این شکل است:
⦁ $ docker [option] [command] [arguments]

برای مشاهده همه دستورات فرعی، تایپ کنید:
⦁ $ docker

در مورد Docker 19 ، لیست کاملی از زیرفرمان های موجود شامل موارد زیر است:
Output
attach Attach local standard input, output, and error streams to a running container
build Build an image from a Dockerfile
commit Create a new image from a container’s changes
cp Copy files/folders between a container and the local filesystem
create Create a new container
diff Inspect changes to files or directories on a container’s filesystem
events Get real time events from the server
exec Run a command in a running container
export Export a container’s filesystem as a tar archive
history Show the history of an image
images List images
import Import the contents from a tarball to create a filesystem image
info Display system-wide information
inspect Return low-level information on Docker objects
kill Kill one or more running containers
load Load an image from a tar archive or STDIN
login Log in to a Docker registry
logout Log out from a Docker registry
logs Fetch the logs of a container
pause Pause all processes within one or more containers
port List port mappings or a specific mapping for the container
ps List containers
pull Pull an image or a repository from a registry
push Push an image or a repository to a registry
rename Rename a container
restart Restart one or more containers
rm Remove one or more containers
rmi Remove one or more images
run Run a command in a new container
save Save one or more images to a tar archive (streamed to STDOUT by default)
search Search the Docker Hub for images
start Start one or more stopped containers
stats Display a live stream of container(s) resource usage statistics
stop Stop one or more running containers
tag Create a tag TARGET_IMAGE that refers to SOURCE_IMAGE
top Display the running processes of a container
unpause Unpause all processes within one or more containers
update Update configuration of one or more containers
version Show the Docker version information
wait Block until one or more containers stop, then print their exit codes

برای مشاهده گزینه های موجود برای یک دستور خاص ، تایپ کنید:
⦁ $ docker docker-subcommand –help

برای مشاهده اطلاعات گسترده سیستم درباره Docker ، از دستور زیر استفاده کنید:
⦁ $ docker info

بیایید برخی از این دستورات را بررسی کنیم. ما با کار با تصاویر شروع خواهیم کرد.
مرحله 4 – کار با تصاویر Docker
کانتینرهای Docker از تصاویر Docker ساخته شده اند. به طور پیش فرض ، Docker این تصاویر را از Docker Hub دریافت میکند ، یک رجیستری Docker که توسط Docker ، یعنی شرکت پشتیبان پروژه Docker اداره می شود. هر کسی می تواند تصاویر Docker خود را در Docker Hub میزبانی کند ، بنابراین بیشتر برنامه ها و توزیع های لینوکس مورد نیاز شما دارای تصاویر میزبانی شده در آنجا خواهند بود.
برای بررسی اینکه آیا می توانید به تصاویر در Docker Hub دسترسی پیدا کرده و آن ها دانلود کنید ، این دستور را تایپ کنید:
⦁ $ docker run hello-world

خروجی نشان می دهد که Docker به درستی کار میکند:
Output
Unable to find image ‘hello-world:latest’ locally
latest: Pulling from library/hello-world
0e03bdcc26d7: Pull complete
Digest: sha256:6a65f928fb91fcfbc963f7aa6d57c

8eeb426ad9a20c7ee045538ef34847f44f1
Status: Downloaded newer image for hello-world:latest

Hello from Docker!
This message shows that your installation appears to be working correctly.

Docker در ابتدا قادر نبود تصویر hello world را به صورت لوکال پیدا کند ، بنابراین تصویر را از Docker Hub دانلود میکرد ، که مخزن پیش فرض میباشد. پس از دانلود تصویر ، Docker یک کانتینر از تصویر و برنامه موجود در داخل کانتینر را اجرا کرده و پیام را نمایش داد.
با استفاده از دستور docker با زیرفرمان search  می توانید تصاویر موجود در Docker Hub را جستجو کنید. به عنوان مثال ، برای جستجوی تصویر اوبونتو ، تایپ کنید:
⦁ $ docker search ubuntu

اسکریپت Docker Hub را خزش کرده و لیستی از تمام تصویرهایی را که نام آنها با رشته جستجو مطابقت دارد ، برمی گرداند. در این مورد، خروجی مشابه این خواهد بود:
Output
NAME DESCRIPTION STARS OFFICIAL AUTOMATED
ubuntu Ubuntu is a Debian-based Linux operating sys… 10908 [OK]
dorowu/ubuntu-desktop-lxde-vnc Docker image to provide HTML5 VNC interface … 428 [OK]
rastasheep/ubuntu-sshd Dockerized SSH service, built on top of offi… 244 [OK]
consol/ubuntu-xfce-vnc Ubuntu container with “headless” VNC session… 218 [OK]
ubuntu-upstart Upstart is an event-based replacement for th… 108 [OK]
ansible/ubuntu14.04-ansible Ubuntu 14.04 LTS with

در ستون OFFICIAL ، ok ، تصویری را بیان میکند که توسط شرکت پشتیبان پروژه ساخته و پشتیبانی میشود. هنگامی که تصویری را که می خواهید از آن استفاده کنید مشخص کردید ، می توانید آن را با استفاده از زیرفرمان pull  در رایانه خود دانلود کنید.
دستور زیر را برای دانلود تصویر رسمی اوبونتو در رایانه خود اجرا کنید:
⦁ $ docker pull ubuntu

خروجی زیر را مشاهده خواهید کرد:
Output
Using default tag: latest
latest: Pulling from library/ubuntu
d51af753c3d3: Pull complete
fc878cd0a91c: Pull complete
6154df8ff988: Pull complete
fee5db0ff82f: Pull complete
Digest: sha256:747d2dbbaaee995098c9792d99b

d333c6783ce56150d1b11e333bbceed5c54d7
Status: Downloaded newer image for ubuntu:latest
docker.io/library/ubuntu:latest

پس از دانلود یک تصویر ، می توانید یک کانتینر را با استفاده از تصویر دانلود شده با زیرفرمان run اجرا کنید. همانطور که با مثال hello world مشاهده کردید ، اگر هنگام اجرای docker با زیرفرمان run ، تصویری دانلود نشده است ، کلاینت Docker ابتدا تصویر را دانلود می کند ، سپس یک کانتینر را با استفاده از آن اجرا می کنید.
برای دیدن تصاویری که در رایانه شما دانلود شده است ، این دستور را تایپ کنید:
⦁ $ docker images

خروجی شبیه به زیر خواهد بود:
Output
REPOSITORY TAG IMAGE ID CREATED SIZE
ubuntu latest 1d622ef86b13 3 weeks ago 73.9MB
hello-world latest bf756fb1ae65 4 months ago 13.3kB

همانطور که بعداً در این آموزش مشاهده خواهید کرد ، تصاویری که شما برای اجرای کانتینرها از آنها استفاده می کنید قابل تغییر است و از آنها برای تولید تصاویر جدید استفاده می شود ، که ممکن است بعدا در Docker Hub یا سایر رجیستری های Docker آپلود شود (اصطلاح فنی آنpushed  است).
بیایید ببینیم که چگونه کانتینرها را با جزئیات بیشتری اجرا کنیم.
مرحله 5 – اجرای یک کانتینر Docker
کانتینر hello-world شما که در مرحله قبل اجرا شد نمونه ای از کانتینری است که پس از انتشار یک پیام آزمایشی اجرا و ارائه می شود. کانتینرها می توانند بسیار مفیدتر از آن باشند و می توانند تعاملی باشند. از این گذشته ، آنها شبیه به ماشین های مجازی هستند ، فقط با منابع سازگار تر هستند.
به عنوان نمونه ، بگذارید کانتینری را با استفاده از آخرین تصویر اوبونتو اجرا کنیم. ترکیبی از سوئیچ های -i و -t به شما امکان دسترسی پوسته تعاملی به داخل کانتینرها را می دهد:
⦁ $ docker run -it ubuntu

اعلان فرمان شما باید تغییر کند تا منعکس کننده این واقعیت باشد که اکنون در داخل کانتینر کار می کنید و باید به شکل درآید:
Output
root@d9b100f2f636:/#

به شناسه کانتینر را در اعلان فرمان توجه داشته باشید. در این مثال d9b100f2f636 است. بعداً به آن شناسه کانتینر احتیاج دارید تا بتوانید کانتینر آن را حذف کنید.
اکنون می توانید هر دستوری را درون کانتینر اجرا کنید. به عنوان مثال ، بیایید پایگاه داده بسته را درون کانتینر به روز کنیم. لازم نیست که هر دستور را با sudo تنظیم کنید ، زیرا به عنوان کاربر اصلی در داخل کانتینر کار می کنید:
⦁ root@d9b100f2f636:/# apt update

سپس هر برنامه ای را در آن نصب کنید. بگذارید Node.js را نصب کنیم:
⦁ root@d9b100f2f636:/# apt install nodejs

این Node.js را در مخزن از مخزن رسمی اوبونتو نصب می کند. پس از اتمام نصب ، تأیید کنید که Node.js نصب شده است:
⦁ root@d9b100f2f636:/# node -v

شماره نسخه نمایش داده شده در ترمینال خود را مشاهده خواهید کرد:
Output
v10.19.0

هرگونه تغییر در داخل کانتینر فقط برای آن کانتینر اعمال می شود.
برای خروج از کانتینر ، exit را در اعلان تایپ کنید.
بیایید نگاهی به مدیریت کانتینرهای موجود در سیستم خود بیندازیم.
مرحله 6 – مدیریت کانتینرهای Docker
پس از مدتی استفاده از Docker ، بسیاری از کانتینرهای فعال (در حال اجرا) و غیرفعال را در رایانه خود خواهید داشت. برای مشاهده موارد فعال ، از دستور زیر استفاده کنید:
⦁ $ docker ps

خروجی مشابه زیر را مشاهده خواهید کرد:
Output
CONTAINER ID IMAGE COMMAND CREATED

در این آموزش ، دو کانتینر را شروع کردید. یکی از تصویر hello world و دیگری از تصویر ubuntu. هر دو کانتینردیگر در حال اجرا نیستند ، اما هنوز هم در سیستم شما وجود دارند.
برای مشاهده همه کانتینرها – فعال و غیرفعال ، docker ps را با کلید -a اجرا کنید:
⦁ $ docker ps -a

خروجی مشابه این را مشاهده خواهید کرد:
1c08a7a0d0e4 ubuntu “/bin/bash” 2 minutes ago Exited (0) 8 seconds ago quizzical_mcnulty
a707221a5f6c hello-world “/hello” 6 minutes ago Exited (0) 6 minutes ago youthful_curie

برای مشاهده جدیدترین کانتینری که ایجاد کرده اید ، سوئیچ -l را از آن عبور دهید:
⦁ $ docker ps -l

$ CONTAINER ID IMAGE COMMAND CREATED STATUS PORTS NAMES

$ 1c08a7a0d0e4 ubuntu “/bin/bash” 2 minutes ago Exited (0) 40 seconds ago quizzical_mcnulty
$

برای شروع یک کانتینر متوقف شده ، از docker start استفاده کنید ، به دنبال آن شناسه کانتینر یا نام کانتینر می آید. بیایید کانتینر مستقر در اوبونتو را با شناسه 1c08a7a0d0e4 شروع کنیم:
⦁ $ docker start 1c08a7a0d0e4

کانتینر شروع می شود و می توانید از docker ps برای دیدن وضعیت آن استفاده کنید:
Output
CONTAINER ID IMAGE COMMAND CREATED STATUS PORTS NAMES
1c08a7a0d0e4 ubuntu “/bin/bash” 3 minutes ago Up 5 seconds quizzical_mcnulty

برای متوقف کردن یک کانتینر در حال اجرا ، از docker stop استفاده کنید ، به دنبال آن شناسه یا نام کانتینر درج میشود. این بار ، ما از اسمی استفاده می کنیم که Docker به کانتینر اختصاص داده است ، و quizzical_mcnulty میباشد:
⦁ $ docker stop quizzical_mcnulty

وقتی تصمیم گرفتید که دیگر نیازی به کانتینر نداشته باشید ، آنرا با دستور docker rm ، دوباره با استفاده از شناسه کانتینر یا نام آن جدا کنید. از دستور docker ps -a برای یافتن شناسه یا نام کانتینر مربوط به تصویر مربوط به hello world استفاده کنید و آن را حذف کنید.
⦁ $ docker rm youthful_curie

می توانید کانتینر جدیدی را راه اندازی کرده و با استفاده از سوئیچ –name آن را نامگذاری کنید. همچنین می توانید برای ایجاد یک کانتینر در صورت متوقف شدن ، از کلید سوئیچ –rm استفاده کنید. برای اطلاعات بیشتر در مورد این گزینه ها و سایر موارد ، به فرمان docker run help مراجعه کنید.
کانتینرها را می توان به تصاویری تبدیل کرد که می توانید از آنها برای ساخت کانتینرهای جدید استفاده کنید. بیایید ببینیم که چگونه این کار می کند.
مرحله 7 – انجام تغییرات در یک کانتینر روی یک تصویر Docker
هنگامی که یک تصویر Docker را راه اندازی می کنید ، می توانید درست مانند یک ماشین مجازی ، فایل ها را ایجاد ، اصلاح و حذف کنید. تغییراتی که ایجاد می کنید فقط در مورد آن کانتینر اعمال می شود. می توانید آن را شروع و متوقف کنید ، اما هنگامی که آن را با دستور docker rm از بین میبرید ، تغییرات به راحتی از بین می روند.
در این بخش نحوه ذخیره حالت یک کانتینر به عنوان تصویر جدید Docker به شما نشان داده می شود.
پس از نصب Node.js در داخل کانتینر اوبونتو ، اکنون یک کانتینر در حال متوقف کردن تصویر وجود دارد ، اما این کانتینر با کانتینری که برای ایجاد تصویر استفاده کردید، فرق می کند. اما ممکن است بخواهید بعداً از این کانتینرهایNode.js به عنوان پایه ای برای تصاویر جدید استفاده کنید.
سپس با استفاده از دستور زیر تغییرات را به عنوان نمونه جدید Docker انجام دهید.
⦁ $ docker commit -m “What you did to the image” -a “Author Name” container_id repository/new_image_name

سوئیچ -m f برای پیام تعهدی است که به شما و دیگران کمک می کند بدانند چه تغییراتی ایجاد کرده اید ، در حالی که -a برای مشخص کردن نویسنده استفاده می شود. bowl_id همان چیزی است که شما در ابتدای آموزش هنگام ذکر جلسه تعاملی Docker یادداشت کردید. مخزن معمولاً نام کاربری Docker Hub شماست، مگر اینکه مخازن اضافی را در Docker Hub ایجاد کرده باشید.
به عنوان مثال ، برای کاربر sammy ، با شناسه کانتینر d9b100f2f636 ، دستور زیر را خواهیم داشت:
⦁ $ docker commit -m “added Node.js” -a “sammy” d9b100f2f636 sammy/ubuntu-nodejs

وقتی یک تصویر را ارائه می کنید ، تصویر جدید به صورت محلی در رایانه شما ذخیره می شود. بعداً در این آموزش ، یاد می گیرید که چگونه یک تصویر را به رجیستری Docker مانند Docker Hub وارد کنید تا دیگران بتوانند به آن دسترسی پیدا کنند.
دوباره لیست کردن تصاویر Docker ، تصویر جدید و همچنین قدیمی که از آن گرفته شده است را نشان می دهد:
⦁ $ docker images

خروجی مانند این را خواهید دید:
Output
REPOSITORY TAG IMAGE ID CREATED SIZE
sammy/ubuntu-nodejs latest 7c1f35226ca6 7 seconds ago 179MB

در این مثال ، ubuntu-nodejs تصویر جدید است که از تصویر موجود اوبونتو از Docker Hub گرفته شده است. تفاوت اندازه نشان دهنده تغییراتی است که ایجاد شده است. و در این مثال ، تغییر در نصب NodeJS بود. بنابراین دفعه دیگر که باید با استفاده از اوبونتو با پیش نصب NodeJS یک کانتینر را اجرا کنید ، می توانید از تصویر جدید استفاده کنید.
همچنین می توانید تصاویر را از یک Dockerfile بسازید ، که به شما امکان می دهد نصب نرم افزار را در یک تصویر جدید خودکار کنید. با این حال ، این مسئله خارج از محدوده این آموزش است.
حال بگذارید تصویر جدید را با دیگران به اشتراک بگذاریم تا بتوانند کانتینرها را از آن ایجاد کنیم.
مرحله 8 – وارد کردن تصاویر Docker به مخزن Docker
مرحله منطقی بعدی پس از ایجاد یک تصویر جدید از یک تصویر موجود ، به اشتراک گذاری آن با چند نفر از دوستانتان ، کل جهان موجود در Docker Hub یا سایر رجیستری های Docker است که به آن دسترسی دارید. برای وارد کردن یک تصویر به Docker هاب یا هر رجیستری دیگر Docker ، باید در آنجا یک حساب کاربری داشته باشید.
در این بخش نحوه ورود تصویر Docker به Docker Hub به شما نشان داده می شود. برای یادگیری نحوه ایجاد رجیستری خصوصی Docker خود ، مقاله نحوه تنظیم یک رجیستری Docker خصوصی در اوبونتو 14.04 را بررسی کنید.
برای وارد کردن تصویر ، ابتدا وارد Docker Hub شوید.
⦁ $ docker login -u docker-registry-username

از شما خواسته می شود با استفاده از گذرواژه Docker Hub اعتبار خود را تأیید کنید. اگر گذرواژه صحیح را وارد کنید ، تأیید اعتبار باید موفق آمیز باشد.
توجه: اگر نام کاربری رجیستری Docker شما با نام کاربری محلی که برای ایجاد تصویر از آن استفاده کرده اید متفاوت است ، باید تصویر خود را با نام کاربری رجیستری خود تگ کنید. برای مثالی که در مرحله آخر آورده شده است ، باید تایپ کنید:
⦁ $ docker tag sammy/ubuntu-nodejs docker-registry-username/ubuntu-nodejs

سپس می توانید با استفاده از دستور زیر تصویر را وارد کنید:
برای وارد کردن تصویر ubuntu-nodejs به مخزن sammy ، این دستور عبارت است از:
⦁ $ docker push sammy/ubuntu-nodejs

ممکن است این فرآیند آپلود کردن تصاویر مدتی طول بکشد ، اما پس از اتمام ، خروجی به این صورت خواهد بود:
Output
The push refers to a repository [docker.io/sammy/ubuntu-nodejs]
e3fbbfb44187: Pushed
5f70bf18a086: Pushed
a3b5c80a4eba: Pushed
7f18b442972b: Pushed
3ce512daaf78: Pushed
7aae4540b42d: Pushed

پس از وارد کردن تصویر به رجیستری ، باید مانند صفحه نمایش تصویر زیر ، در داشبورد حساب شما فهرست شود.

اگر تلاش برای وارد کردن تصویر منجر به خطایی از این دست شود ، احتمالاً log in نشده اید:
Output
The push refers to a repository [docker.io/sammy/ubuntu-nodejs]
e3fbbfb44187: Preparing
5f70bf18a086: Preparing
a3b5c80a4eba: Preparing
7f18b442972b: Preparing
3ce512daaf78: Preparing
7aae4540b42d: Waiting
unauthorized: authentication required

با docker login وارد شوید و تلاش برای ورود را تکرار کنید. سپس تأیید کنید که در صفحه مخزن Docker Hub شما وجود دارد.
اکنون می توانید با استفاده از docker pull sammy / ubuntu-nodejs ، تصویر را به دستگاه جدید وارد کنید و از آن برای اجرای یک کانتینر جدید استفاده کنید.
نتیجه
در این آموزش Docker را نصب کرده اید ، با تصاویر و کانتینرها کار کرده اید و یک تصویر اصلاح شده را به Docker Hub وارد کرده اید.

خرید vps – خرید سرور مجازی – خرید سرور – سرور هلند – فروش vps – سرور مجازی آمریکا – خریدvps – سرور مجازی هلند – فروش سرور مجازی – سرور آمریکا – vps – سرور مجازی انگلیس – سرور مجازی آلمان – سرور مجازی کانادا – خرید vps آمریکا – خرید وی پی اس – سرور – خرید سرور مجازی هلند – vps خرید – سرور مجازی فرانسه – سرور مجازی هلند – خرید vps آمریکا – خرید سرور مجازی ارزان هلند – vps – خرید vps هلند – خرید سرور مجازی آمریکا – خرید vps فرانسه – تست vps – سرور مجازی تست – سرور مجازی ویندوز – ارزانترین vps – خرید وی پی اس – vps ارزان – 

برچسب‌ها:



:: برچسب‌ها: Docker, GPG ,
:: بازدید از این مطلب : 2
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه شنبه 10 تير 1399 | نظرات ()
نوشته شده توسط : behna

Nginx یک سرور مجازی وب منبع باز سریع و قابل اعتماد است. شهرت آن به دلیل اشغال کم حافظه ، مقیاس پذیری بالا ، سهولت پیکربندی و پشتیبانی از طیف گسترده ای از پروتکل ها میباشد.
HTTP / 2 نسخه جدیدی از پروتکل نقل و انتقال Hypertext است که در وب برای ارائه صفحات از سرور مجازی به مرورگر استفاده می شود. HTTP / 2 اولین به روزرسانی عمده HTTP در تقریباً دو دهه اخیر است : HTTP1.1 در سال 1999 به عموم مردم معرفی شد در حالی که صفحه های وب معمولاً فقط یک فایل HTML با شیوه نامه CSS درون خطی بودند. اینترنت از آن زمان به طرز چشمگیری تغییر کرده است، و اکنون ما با محدودیت های HTTP 1.1 روبرو هستیم – پروتکل سرعت انتقال بالقوه را برای اکثر وب سایت های مدرن محدود می کند زیرا قسمت هایی از یک صفحه را در یک صف دانلود می کند (دانلود قسمت قبلی باید قبل از قسمت بعدی کامل شود) ، و به طور متوسط ​​یک صفحه وب مدرن به دانلود حدود 100 درخواست نیاز دارد (هر درخواست یک عکس ، فایل js ، فایل CSS و غیره است).
HTTP / 2 این مشکل را حل می کند زیرا باعث ایجاد چند تغییر اساسی می شود:
• همه درخواست ها به صورت موازی دانلود می شوند ، نه در صف
• هدرهای HTTP فشرده می شوند
• صفحات به عنوان یک باینری ، نه به عنوان یک فایل متنی انتقال پیدا میکنند، که کارآمدتر است
• سرور مجازی ها می توانند داده ها را “push” کنندحتی بدون درخواست کاربر ، که سرعت را برای کاربران با تأخیر بالا بهبود می بخشد
اگرچه HTTP / 2 به رمزگذاری نیاز ندارد ، اما توسعه دهندگان دو مرورگر محبوب ، گوگل کروم و موزیلا فایرفاکس ، اظهار داشتند که به دلایل امنیتی از HTTP / 2 فقط برای اتصالات HTTPS پشتیبانی می کنند. از این رو ، اگر تصمیم دارید سرور مجازی هایی را با پشتیبانی HTTP / 2 تنظیم کنید ، باید آنها را با HTTPS نیز ایمن کنید.
این آموزش به شما کمک می کند تا یک سرور مجازی سریع و مطمئن Nginx با پشتیبانی HTTP / 2 تنظیم کنید.
پیش نیازها
قبل از شروع کار ، به چند مورد نیاز خواهیم داشت:
⦁ یک سرور مجازی Ubuntu 18.04 با پیروی از راهنمای تنظیم اولیه سرور مجازی Ubuntu 18.04 ، شامل یک کاربر sudo غیر ریشه و فایروال.
⦁ Nginx که بر روی سرور مجازی شما نصب شده باشد ، و می توانید با دنبال کردن نحوه نصب Nginx در اوبونتو 18.04 ، این کار را انجام دهید.
⦁ نام دامنه پیکربندی شده برای اشاره به سرور مجازی شما. می توانید در Namecheap خریداری کنید یا یکی از آنها را به صورت رایگان در Freenom دریافت کنید.
⦁ گواهی TLS / SSL که برای سرور مجازی شما تنظیم شده است. سه گزینه دارید:
o با دنبال کردن چگونگی ایمن سازی Nginx با Let’s Encrypt در Ubuntu 18.04 می توانید گواهی رایگان از Let’s Encrypt دریافت کنید.
o همچنین می توانید با دنبال کردن نحوه ایجاد یک گواهی SSL خود امضا شده برای Nginx در اوبونتو 18.04 ، یک گواهی خود امضا شده ایجاد و تنظیم کنید.
o می توانید گواهی را از ارائه دهندگان دیگر خریداری کرده و Nginx را پیکربندی کنید تا با پیروی از مراحل 2 تا 6 نحوه ایجاد یک گواهی SSL خود امضا شده برای Nginx در اوبونتو 18.04 از آن استفاده کنید.
⦁ Nginx به گونه ای پیکربندی شود تا ترافیک را از پورت 80 به پورت 443 هدایت کند ، که باید با پیش نیازهای قبلی پوشش داده شود.
⦁ Nginx به گونه ای پیکربندی شود تا از یک کلید 2040 بیتی یا بالاتر Ephemeral Diffie-Hellman (DHE) استفاده کند ، که باید با پیش نیازهای قبلی نیز پوشش داده شود.
مرحله 1 – فعال کردن پشتیبانی HTTP / 2
اگر مرحله نصب بلوک سرور مجازی را در آموزش نصب Nginx دنبال کردید ، باید یک سرور مجازی برای دامنه خود در / etc / nginx / sites-available / your_domain خود با server_namedirective که قبلاً به طور مناسب تنظیم شده است ، داشته باشید. اولین تغییری که ما ایجاد خواهیم کرد اصلاح بلوک سرور مجازی دامنه شما برای استفاده از HTTP / 2 خواهد بود.
فایل پیکربندی را برای دامنه خود باز کنید:
$ sudo nano /etc/nginx/sites-available/your_domain

در این فایل ، متغیرهای listen مربوط به پورت 443 را بیابید:
your_domain’>/etc/nginx/sites-available/your_domain

listen [::]:443 ssl ipv6only=on;
listen 443 ssl;

مورد اول مربوط به اتصالات IPv6 است. مورد دوم برای کلیه اتصالات IPv4 است. ما HTTP / 2 را برای هر دو فعال خواهیم کرد.
هر یک از دستورالعمل های listen را تغییر دهید تا http2 را شامل شود:
your_domain’>/etc/nginx/sites-available/your_domain

listen [::]:443 ssl http2 ipv6only=on;
listen 443 ssl http2;

این به Nginx می گوید که از HTTP / 2 با مرورگرهای پشتیبانی شده استفاده کند.
فایل پیکربندی را ذخیره کرده و ویرایشگر متن را ویرایش کنید.
هر زمان که در فایل های پیکربندی Nginx تغییراتی ایجاد کنید ، باید پیکربندی خطاهای نحوی را مانند این موارد بررسی کنید:
$ sudo nginx –t

اگر نحو بدون خطا باشد ، خروجی زیر را مشاهده خواهید کرد:
Output of sudo nginx -t
nginx: the configuration file /etc/nginx/nginx.conf syntax is ok
nginx: configuration file /etc/nginx/nginx.conf test is successful

در مرحله بعد ، ما سرور مجازی خود را پیکربندی خواهیم کرد تا از لیست محدودتر رمزها استفاده شود.
مرحله 2 – حذف سوئیت های رمزگذاری شده قدیمی و ناایمن
HTTP / 2 دارای لیست سیاه رمزهای قدیمی و ناامن است ، بنابراین باید از آنها اجتناب کنیم. مجموعه های cipher مجموعه های رمزنگاری هستند که نحوه رمزگذاری داده های انتقال یافته را توصیف می کنند.
روشی که برای تعریف cipher استفاده خواهید کرد بستگی به نحوه پیکربندی گواهینامه های TLS / SSL شما برای Nginx دارد.
اگر برای به دست آوردن گواهینامه های خود از Certbot استفاده کرده اید ، فایل /etc/letsencrypt/options-ssl-nginx.conf را نیز ایجاد کرده است که حاوی cipher هایی است که برای HTTP / 2 به اندازه کافی قوی نیستند. اصلاح این فایل متأسفانه مانع از اعمال به روزرسانی Certbot در آینده خواهد شد ، بنابراین ما فقط به Nginx میگوییم که از این فایل استفاده نکند و ما لیست رمزهای خود را مشخص خواهیم کرد.
فایل پیکربندی بلوک سرور مجازی را برای دامنه خود باز کنید:
$ sudo nano /etc/nginx/sites-available/your_domain

خطی را که شامل فایل های گزینه options-ssl-nginx.conf است پیدا کنید و آن را حذف کنید:
your_domain’>/etc/nginx/sites-available/your_domain

# include /etc/letsencrypt/options-ssl-nginx.conf; # managed by Certbot<^>

در زیر آن خط ، این خط را برای تعریف رمز مجاز اضافه کنید:
your_domain’>/etc/nginx/sites-available/your_domain

ssl_ciphers EECDH+CHACHA20:EECDH+AES128:RSA+AES128:EECDH+AES256:RSA+AES256:EECDH+3DES:RSA+3DES:!MD5;

فایل را ذخیره کرده و از ویرایشگر خارج شوید.
اگر از گواهینامه های خود امضا شده یا از یک گواهی از سوی شخص ثالث استفاده کرده اید و مطابق پیش نیازها آن را پیکربندی کرده اید ، فایل /etc/nginx/snippets/ssl-params.conf را در ویرایشگر متن خود باز کنید:
$ sudo nano /etc/nginx/snippets/ssl-params.conf

خط زیر را پیدا کنید:
/etc/nginx/snippets/ssl-params.conf

ssl_ciphers ECDHE-RSA-AES256-GCM-SHA512:DHE-RSA-AES256-GCM-SHA512:ECDHE-RSA-AES256-GCM-SHA384:DHE-RSA-AES256-GCM-SHA384:ECDHE-RSA-AES256-SHA384;

آن را به این صورت اصلاح کنید:
/etc/nginx/snippets/ssl-params.conf


ssl_ciphers EECDH+CHACHA20:EECDH+AES128:RSA+AES128:EECDH+AES256:RSA+AES256:EECDH+3DES:RSA+3

فایل را ذخیره کنید و از ویرایشگر خود خارج شوید.
یک بار دیگر ، پیکربندی خطاهای نحوی را بررسی کنید:
$ sudo nginx -t

اگر خطایی دیدید ، آن ها را هدف قرار داده و دوباره تست کنید.
هنگامی که خطایی ندیدید ، Nginx را ریستارت کنید:
$ sudo systemctl reload nginx

با راه اندازی مجدد سرور مجازی ، تأیید کنید که به خوبی کار می کند.
مرحله 3 – تأیید فعال بودن HTTP / 2
بیایید اطمینان حاصل کنیم که سرور مجازی با HTTP / 2 کار می کند.
از دستور curl برای ایجاد درخواست به سایت خود و مشاهده هدر ها استفاده کنید:
$ curl -I -L https://your_domain

خروجی زیر را مشاهده خواهید کرد:
Output
HTTP/1.1 301 Moved Permanently
Server: nginx/1.14.0 (Ubuntu)
Date: Fri, 06 Jul 2018 19:07:12 GMT
Content-Type: text/html
Content-Length: 194
Connection: keep-alive
Location: https://your_domain/

HTTP/2 200
server: nginx/1.14.0 (Ubuntu)
date: Fri, 06 Jul 2018 19:07:12 GMT
content-type: text/html
content-length: 16
last-modified: Fri, 06 Jul 2018 16:55:37 GMT
etag: “5b3f9f09-10”
accept-ranges: bytes

همچنین می توانید تأیید کنید که HTTP / 2 در گوگل کروم در حال استفاده است. کروم را باز کرده و به http: // your_domain بروید. ابزارهای برنامه نویسی کروم را باز کنید (View -> Developer -> Developer Tools) و مجدد صفحه را لود کنید (View -> Reload This Page). به سربرگ Network بروید ، بر روی ردیف header جدول که با Name شروع می شود ، کلیک راست کنید و از منوی بازشده گزینه پروتکل را انتخاب کنید.
h2 (مخفف HTTP / 2) را در یک ستون پروتکل جدید مشاهده خواهید کرد که نشان می دهد HTTP / 2 در حال کار است.

در این مرحله ، شما آماده ارائه مطالب از طریق پروتکل HTTP / 2 هستید. بیایید با فعال کردن HSTS ، امنیت و عملکرد را بهبود ببخشیم.
مرحله 4 – فعال کردن امنیت سختگیرانه انتقال HTTP (HSTS)
حتی اگر درخواستهای HTTP شما به HTTPS تغییر مسیر دهند ، می توانید HTTP Strict Transport Security (HSTS) را فعال کنید تا از انجام این تغییر مسیرها جلوگیری شود. اگر مرورگر یک هدرHSTS پیدا کند ، دیگر سعی نخواهد کرد تا برای یک بازه زمانی معین ، دوباره از طریق HTTP معمولی به سرور مجازی متصل شود. صرفنظر از نوع داده ، آن را فقط با اتصال HTTPS رمزگذاری شده داده تبادل می کند. این هدر همچنین از ما در برابر حملات تخریب پروتکل محافظت می کند.
فایل پیکربندی Nginx را در ویرایشگر خود باز کنید:
$ sudo nano /etc/nginx/nginx.conf

برای فعال کردن HSTS ، این خط را به فایل اضافه کنید:
/etc/nginx/nginx.conf
http {

##
# Virtual Host Configs
##

include /etc/nginx/conf.d/*.conf;
include /etc/nginx/sites-enabled/*;
add_header Strict-Transport-Security “max-age=15768000” always;
}

max-age در ثانیه تنظیم می شود. مقدار 15768000 معادل 6 ماه است.
به طور پیش فرض ، این هدر به زیردامنه ها اضافه نمی شود. اگر زیر دامنه دارید و می خواهید HSTS روی همه آنها اعمال شود ، باید متغیر includeSubDomains را در انتهای خط اضافه کنید ، مانند این:
/etc/nginx/nginx.conf
add_header Strict-Transport-Security “max-age=15768000; includeSubDomains” always;

فایل را ذخیره کنید و از ویرایشگر خارج شوید.
یک بار دیگر ، پیکربندی خطاهای نحوی را بررسی کنید:
$ sudo nginx -t

سرانجام ، سرور مجازی Nginx را دوباره راه اندازی کنید تا تغییرات اعمال شود.
$ sudo systemctl reload nginx

نتیجه
سرور مجازی Nginx شما اکنون در خدمت صفحات HTTP / 2 است. اگر می خواهید استحکام اتصال SSL خود را آزمایش کنید ، لطفا به SSL Qualys LAB مراجعه کرده و تست را برای سرور مجازی خود اجرا کنید. اگر همه چیز به درستی تنظیم شده است ، باید یک علامت A + برای امنیت دریافت کنید.

خرید vps – خرید سرور مجازی – خرید سرور – سرور هلند – فروش vps – سرور مجازی آمریکا – خریدvps – سرور مجازی هلند – فروش سرور مجازی – سرور آمریکا – vps – سرور مجازی انگلیس – سرور مجازی آلمان – سرور مجازی کانادا – خرید vps آمریکا – خرید وی پی اس – سرور – خرید سرور مجازی هلند – vps خرید – سرور مجازی فرانسه – سرور مجازی هلند – خرید vps آمریکا – خرید سرور مجازی ارزان هلند – vps – خرید vps هلند – خرید سرور مجازی آمریکا – خرید vps فرانسه – تست vps – سرور مجازی تست – سرور مجازی ویندوز – ارزانترین vps – خرید وی پی اس – vps ارزان – 

برچسب‌ها:



:: بازدید از این مطلب : 2
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه شنبه 10 تير 1399 | نظرات ()
نوشته شده توسط : behna

با حرکت ابزارهای گسترش دهنده به سمت cloud ، ایجاد و تطابق پذیری پلتفرم cloud IDE (محیط پیشرفت ادغام شده) در حال رشد است. Cloud IDE ها امکان همکاری زمان واقعی (real-time) بین تیم های توسعه دهنده را فراهم می کنند تا در یک محیط توسعه یکپارچه کار کنند و ناسازگاری ها را به حداقل می رساند اما تولید را افزایش میدهد. چون از طریق مرورگرهای وب قابل دسترسی اند ، Cloud IDE ها در هر نوع دستگاه مدرن موجود هستند.
code-server یک کد مایکروسافت ویژوال استودیو است که روی یک سرور مجازی از راه دور اجرا می شود و مستقیماً از مرورگر شما قابل دسترسی است. ویژوال استودیو کد یک ویرایشگر کد مدرن با پشتیبانی Git ادغام شده، یک اشکال زدا برای کد، دارای تکمیل خودکار هوشمند و ویژگی های قابل سفارشی سازی و قابل بسط میباشد. بدان معنی که می توانید از دستگاه های مختلف با سیستم عامل های مختلف استفاده کنید و همیشه یک محیط توسعه مداوم داشته باشید.
در این آموزش ، پلتفرم cloud IDE کد سرور مجازی را بر روی دستگاه Debian 10 خود تنظیم کرده و آن را در دامنه قرار می دهید ، که با گواهی TLS در Let’s Encrypt ایمن شده است. در آخر، کد ویژوال استودیو را روی سرور مجازی Debian 10 خود راه اندازی میکنید که در دامنه شما در دسترس است و با پسورد محافظت میشود.
پیش نیازها
⦁ سرور مجازی که Debian 10 را اجرا میکند با حداقل 2 گیگابایت رم ، دسترسی به ریشه و یک حساب sudo و غیر ریشه. می توانید این کار را با دنبال کردن راهنمای اولیه تنظیم سرور انجام دهید.
⦁ Nginx که روی سرور مجازی شما نصب شده باشد. برای راهنمایی در مورد نحوه انجام این کار ، مراحل 1 تا 4 نحوه نصب Nginx را در Debian 10 مطالعه کنید.
⦁ یک نام دامنه کاملا ثبت شده برای میزبانی کد سرور مجازی ، که به سرور مجازی شما اشاره میکند. در این آموزش از code-server.your-domain استفاده می شود. می توانید نام دامنه را در Namecheap خریداری کنید ، به صورت رایگان در Freenom دریافت کنید ، یا از ثبت دامنه مورد نظر خود استفاده کنید.
مرحله 1 – نصب کد- سرور مجازی
در این بخش کد-سرور مجازی را روی سرور مجازی خود تنظیم می کنید. این مستلزم دانلود آخرین نسخه و ایجاد سرویس سیستمی است که کد-سرور مجازی را همیشه در پس زمینه اجرا می کند. همچنین رویکرد ریستارت را برای سرویس تعیین خواهید کرد ، به این ترتیب کد-سرور مجازی پس از خرابی یا ریبوت احتمالی در دسترس خواهد بود.
همه داده های مربوط به کد-سرور مجازی را در پوشه ای به نام ~ / code-server ذخیره می کنید. با اجرای دستور زیر آن را ایجاد کنید:
⦁ $ mkdir ~/code-server
به آن پوشه بروید:
⦁ $ cd ~/code-server

باید به صفحه نسخه های کد-سرور مجازی Github بروید و آخرین لینوکس را انتخاب کنید (نام فایل شامل “linux” خواهد بود). در زمان نوشتن ، آخرین نسخه 3.2.0 بوده است. با اجرای دستور زیر آن را با استفاده از wget دانلود کنید:
$ wget https://github.com/cdr/code-server/releases/download/3.2.0/code-server-3.2.0-linux-x86_64.tar.gz

سپس با اجرای این دستور، آرشیو را باز کنید:
⦁ $ tar -xzvf code-server-3.2.0-linux-x86_64.tar.gz

پوشه ای دقیقاً به نام فایل اصلی که دانلود کرده اید ، دریافت میکنید که شامل کد منبع کد-سرور مجازی است. آن را در / usr / lib / code-server کپی کنید تا با اجرای دستور زیر بتوانید به صورت گسترده به آن دسترسی پیدا کنید:
⦁ $ sudo cp -r code-server-3.2.0-linux-x86_64 /usr/lib/code-server

سپس ، یک لینک نمادین را در / usr / bin / code-server ایجاد کنید ، که به قابلیت اجرای کد-سرور مجازی اشاره کند:
⦁ $ sudo ln -s /usr/lib/code-server/code-server /usr/bin/code-server

در مرحله بعد ، یک پوشه برای کد-سرور مجازی ایجاد کنید ، که در آن داده های کاربر را ذخیره می کند:
⦁ $ sudo mkdir /var/lib/code-server

اکنون که کد-سرور مجازی را دانلود کرده اید و آن را در سراسر سیستم در دسترس قرار داده اید ، یک سرویس سیستمی ایجاد خواهید کرد تا کد-سرور مجازی را همیشه در پس زمینه اجرا کنید.
پیکربندی سرویس را در فایلی به نام code-server.service ، در دیرکتوریuser / lib / systemd / system ذخیره خواهید کرد ، جایی که سیستم عامل سرویس های خود را ذخیره می کند. آن را با استفاده از ویرایشگر متن خود ایجاد کنید:
⦁ $ sudo nano /lib/systemd/system/code-server.service

خطوط زیر را اضافه کنید:

/lib/systemd/system/code-server.service
[Unit]
Description=code-server
After=nginx.service

[Service]
Type=simple
Environment=PASSWORD=your_password
ExecStart=/usr/bin/code-server –bind-addr 127.0.0.1:8080 –user-data-dir /var/lib/code-server –auth password
Restart=always

[Install]
WantedBy=multi-user.target

در اینجا ابتدا شرح سرویس را مشخص می کنید. سپس ، اعلام می کنید که سرویس nginx قبل از این باید شروع شود. بعد از بخش [Unit] نوع سرویس را تعریف می کنید (simple بدان معنی است که فرایند باید به سادگی اجرا شود) و فرمانی را که اجرا می شود ارائه می دهد.
همچنین مشخص می کنید که اجرای کد-سرور مجازی جهانی باید با چند آرگومان خاص برای کد-سرور مجازی آغاز شود. –bind-addr 127.0.0.1:8080 آن را به localhost  در پورت 8080 متصل می کند ، بنابراین فقط از داخل سرور مجازی شما قابل دسترسی است. –user-data-dir /var/lib/code-server دایرکتوری داده های کاربر خود را تنظیم می کند ، و –auth password مشخص می کند که باید بازدید کنندگان را با یک رمزعبور ، مشخص شده در متغیر محیط PASSWORD که در خط بالای آن مشخص شده است ، تأیید کند.
به یاد داشته باشید که your_password را با رمز عبور دلخواه خود جایگزین کنید ، سپس فایل را ذخیره کنید و ببندید.
خط بعدی به systemd می گوید تا کد-سرور مجازی را در تمام مواقع عدم کارکرد ریستارت کند (برای مثال ، هنگام خرابی یا قطع فرایند). بخش [Install] به سیستم دستور می دهد تا در صورت امکان ورود به سرور مجازی شما ، این سرویس را شروع کند.
با اجرای دستور زیر سرویس کد-سرور مجازی را شروع کنید:
⦁ $ sudo systemctl start code-server

با مشاهده وضعیت آن بررسی کنید که درست شروع شده است:
⦁ $ sudo systemctl status code-server

خروجی مشابه این مشاهده خواهید کرد:
Output
● code-server.service – code-server
Loaded: loaded (/lib/systemd/system/code-server.service; disabled; vendor preset: enabled)
Active: active (running) since Wed 2020-05-13 19:31:00 UTC; 13s ago
Main PID: 1851 (node)
Tasks: 14 (limit: 2378)
Memory: 25.7M
CGroup: /system.slice/code-server.service
├─1851 /usr/lib/code-server/node /usr/lib/code-server/out/node/entry.js –bind-addr 127.0.0.1:8080 –user-data-dir /var/lib/code-server –auth pas
└─1862 /usr/lib/code-server/node /usr/lib/code-server/out/node/entry.js –bind-addr 127.0.0.1:8080 –user-data-dir /var/lib/code-server –auth pas

May 13 19:31:00 code-server-update systemd[1]: Started code-server.
May 13 19:31:01 code-server-update code-server[1851]: info code-server 3.2.0 fd36a99a4c78669970ebc4eb05768293b657716f
May 13 19:31:01 code-server-update code-server[1851]: info HTTP server listening on http://127.0.0.1:8080
May 13 19:31:01 code-server-update code-server[1851]: info – Using custom password for authentication
May 13 19:31:01 code-server-update code-server[1851]: info – Not serving HTTPS
May 13 19:31:01 code-server-update code-server[1851]: info Automatic updates are enabled

برای شروع خودکار کد-سرور مجازی پس از راه اندازی مجدد سرور ، سرویس خود را با اجرای دستور زیر فعال کنید:
⦁ $ sudo systemctl enable code-server

در این مرحله ، کد-سرور مجازی را دانلود کرده و آن را در سطح جهانی در دسترس قرار داده اید. سپس ، یک سرویس سیستمی برای آن ایجاد کرده اید و آن را فعال کرده اید ، بنابراین کد-سرور مجازی از هر بوت سرور مجازی شروع می شود. سپس ، با پیکربندی Nginx به عنوان یک پروکسی معکوس بین بازدید کننده و کد-سرور مجازی آن را در معرض نمایش دامنه خود قرار می دهید.
مرحله 2 – قرار دادن کد-سرور مجازی در معرض دامنه
در این بخش ، Nginx را به عنوان یک پروکسی معکوس برای کد-سرور مجازی پیکربندی می کنید.
همانطور که در مرحله پیش نیاز Nginx آموخته اید ، فایل های پیکربندی سایت آن تحت /etc/nginx/sites-available ذخیره می شوند و بعداً باید با /etc/nginx/sites-enabled لینک شوند تا فعال گردند.
پیکربندی را برای قرار دادن کد-سرور مجازی در دامنه خود در فایلی به نام code-server.conf ، تحت /etc/nginx/sites-available ذخیره می کنید. با ایجاد ویرایشگر خود را شروع به کار کنید:
⦁ $ sudo nano /etc/nginx/sites-available/code-server.conf

خطوط زیر را اضافه کنید:
/etc/nginx/sites-available/code-server.conf
server {
listen 80;
listen [::]:80;

server_name code-server.your-domain;

location / {
proxy_pass http://localhost:8080/;
proxy_set_header Upgrade $http_upgrade;
proxy_set_header Connection upgrade;
proxy_set_header Accept-Encoding gzip;
}
}

code-server.your-domain را با دامنه مورد نظر خود جایگزین کنید ، سپس فایل را ذخیره کنید و ببندید.
در این فایل ، تعریف می کنید که Nginx باید به پورت HTTP 80 گوش کند. سپس ، یک server_name را تعیین می کنید که به Nginx می گوید برای کدام دامنه درخواست ها را بپذیرد و این پیکربندی خاص را اعمال کند. در بلوک بعدی ، برای مکان ریشه (/) ، مشخص می کنید که درخواست ها باید به کد-سرور مجازی در حال اجرا در localhost:8080 به جلو و عقب منتقل شوند. سه خط بعدی (که با proxy_set_header شروع میشود) به Nginx دستور می دهد تا برخی از هدرهای درخواست HTTP را که برای عملکرد صحیح WebSockets مورد نیاز هستند ، استفاده کند.
برای فعال کردن پیکربندی این سایت، باید سیملینکی از آن را با دستور زیر در پوشه /etc/nginx/sites-enabled ایجاد کنید:
$ sudo ln -s /etc/nginx/sites-available/code-server.conf /etc/nginx/sites-enabled/code-server.conf

برای آزمایش اعتبار پیکربندی ، دستور زیر را اجرا کنید:
⦁ $ sudo nginx -t

خروجی زیر را مشاهده خواهید کرد:
Output
nginx: the configuration file /etc/nginx/nginx.conf syntax is ok
nginx: configuration file /etc/nginx/nginx.conf test is successful

برای اینکه پیکربندی عملی شود ، باید Nginx را مجدداً راه اندازی کنید:
⦁ $ sudo systemctl restart nginx

اکنون نصب سرور مجازی کد شما در دامنه شما قابل دسترسی است. در مرحله بعد ، با استفاده از یک گواهی نامه Let’s Encrypt TLS رایگان ، آن را ایمن خواهید کرد.

مرحله 3 – امنیت بخشیدن به دامنه
در این بخش دامنه خود را با استفاده از گواهی نامه Let’s Encrypt TLS که با استفاده از Certbot تهیه می نمایید، ایمن می کنید.
برای نصب آخرین نسخه Certbot ، دستور زیر را اجرا کنید:
⦁ $ sudo apt install certbot python-certbot-nginx

به عنوان بخشی از پیش نیازها، ufw (فایروال کامپایل نشده) را فعال و آن را برای ارائه ترافیک HTTP رمزگذاری نشده پیکربندی کردید. برای امکان دسترسی به سایت ایمن، باید آن را به گونه ای پیکربندی کنید که ترافیک رمزگذاری شده را با اجرای دستور زیر بپذیرد:
⦁ $ sudo ufw allow https

خروجی به صورت زیر خواهد بود:
Output
Rule added
Rule added (v6)
به صورت مشابه با Nginx، باید آن را برای اعمال پیکربندی مجدد لود کنید:
$ sudo ufw reload
خروجی به این صورت خواهد بود:
Output
Firewall reloaded

سپس در مرورگر خود به دامنه مورد استفاده برای سرور مجازی کد بروید. اعلان ورود به سرور مجازی کد را مشاهده خواهید کرد.

سرور مجازی کد از شما می خواهد رمز عبور خود را وارد کنید. رمز عبوری که در مرحله قبل تنظیم کردید وارد کنید و Enter IDE را بزنید. اکنون سرور مجازی کد را وارد کرده و فوراً رابط کاربری گرافیکی آن را مشاهده می کنید.

اکنون که بررسی کرد کد سرور مجازی به درستی در اختیار دامنه قرار گرفته است، گواهی های Let’s Encrypt TLS را برای ایمنی با استفاده از Certbot نصب میکنید.
$ sudo certbot –nginx -d code-server.your-domain

در این دستور ، شما certbot را برای درخواست گواهینامه ها برای دامنه خود اجرا می کنید – نام دامنه را با پارامتر -d وارد میکنید. پرچم –nginx به آن می گوید برای پشتیبانی از HTTPS ، پیکربندی سایت Nginx را به طور خودکار تغییر دهید. به یاد داشته باشید که دامنه code-server.your خود را با نام دامنه خود جایگزین کنید.
اگر اولین بار است که Certbot را اجرا می کنید ، از شما خواسته می شود که یک آدرس ایمیل برای اخطارهای ضروری وارد کنید و شرایط خدمات EFF را بپذیرید. سپس Certbot درخواست Let’s Encrypt برای گواهی دامنه شما را میدهد. سپس از شما سؤال می کند که آیا مایلید همه ترافیک HTTP را به HTTPS هدایت کنید:
Output
Please choose whether or not to redirect HTTP traffic to HTTPS, removing HTTP access.
– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –
1: No redirect – Make no further changes to the webserver configuration.
2: Redirect – Make all requests redirect to secure HTTPS access. Choose this for
new sites, or if you’re confident your site works on HTTPS. You can undo this
change by editing your web server’s configuration.
– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –
Select the appropriate number [1-2] then [enter] (press ‘c’ to cancel):

توصیه می شود برای به حداکثر رساندن امنیت گزینه دوم را انتخاب کنید. پس از وارد کردن انتخاب خود ، ENTER را فشار دهید.
خروجی مشابه این خواهد بود:
Output
IMPORTANT NOTES:
– Congratulations! Your certificate and chain have been saved at:
/etc/letsencrypt/live/code-server.your-domain/fullchain.pem
Your key file has been saved at:
/etc/letsencrypt/live/code-server.your-domain/privkey.pem
Your cert will expire on … To obtain a new or tweaked
version of this certificate in the future, simply run certbot again
with the “certonly” option. To non-interactively renew *all* of
your certificates, run “certbot renew”
– Your account credentials have been saved in your Certbot
configuration directory at /etc/letsencrypt. You should make a
secure backup of this folder now. This configuration directory will
also contain certificates and private keys obtained by Certbot so
making regular backups of this folder is ideal.
– If you like Certbot, please consider supporting our work by:

Donating to ISRG / Let’s Encrypt: https://letsencrypt.org/donate
Donating to EFF: https://eff.org/donate-le

این بدان معنی است که Certbot موفق به تولید گواهینامه های TLS شده و آنها را در پیکربندی Nginx برای دامنه شما به کار می برد. اکنون می توانید دامنه کد سرور مجازی خود را در مرورگر خود مجدد لود کنید و یک پدلاک (قفل) در سمت چپ آدرس سایت مشاهده کنید ، این بدان معنی است که اتصال شما به درستی ایمن است.
اکنون که کد-سرور مجازی را از طریق یک پروکسی معکوس Nginx در دامنه خود دارید ، آماده استفاده از واسط کاربری کد-سرور مجازی هستید.
مرحله 4 – استفاده از رابط کد-سرور مجازی
در این بخش از برخی از ویژگی های رابط کد-سرور مجازی استفاده خواهید کرد. از آنجا که کد-سرور مجازی ویژوال استودیو کد در حال اجرا در cloud است ، همان رابط کاربری نسخه دسکتاپ مستقل را دارد.
در سمت چپ IDE ، یک ردیف عمودی از شش دکمه وجود دارد که بیشترین ویژگی های مورد استفاده را در یک صفحه جانبی که با عنوان Activity Bar شناخته می شود باز می کند.

این نوار قابل تنظیم است بنابراین می توانید این نماها را به ترتیب دیگری جابجا کنید یا آنها را از نوار حذف کنید. به طور پیش فرض ، اولین دکمه منوی کلی را به صورت کشویی باز می کند ، در حالی که نمای دوم پنل اکسپلورر را باز می کند که پیمایش درخت مانند از ساختار پروژه را فراهم می کند. می توانید پوشه ها و فایل های خود را در اینجا مدیریت کنید – ایجاد ، حذف ، جابجایی و تغییر نام آنها در صورت لزوم. نمای بعدی دسترسی به عملکرد جستجو و جایگزینی را فراهم می کند
به دنبال این ، به ترتیب پیش فرض ، نمای شما از سیستم های کنترل منبع مانند Git قرار میگیرد. کد ویژوال استودیو همچنین از سایر ارائه دهندگان کنترل منبع پشتیبانی می کند و می توانید در این مستندات دستورالعمل های بیشتری را برای جریان کاری کنترل منبع با ویرایشگر بیابید.

گزینه اشکال زدایی در نوار فعالیت ، کلیه اقدامات معمول را برای اشکال زدایی در پنل ارائه می دهد. ویژوال استودیو کد با پشتیبانی داخلی برای اشکال زدایی زمان اجرای Node.js و هر زبانی که به Javascript تبدیل شود همراه است. برای سایر زبانها می توانید افزونه هایی را برای اشکال زدایی مورد نیاز نصب کنید. می توانید پیکربندی های اشکال زدایی را در فایل launch.jsonذخیره کنید.

نمای نهایی در نوار فعالیت ، منویی را برای دسترسی به افزونه های موجود در Marketplace فراهم می کند.
قسمت اصلی GUI ویرایشگر شماست که می توانید آن ها را با استفاده از زبانه ها برای ویرایش کد خود جدا کنید. می توانید نمای ویرایش خود را به یک سیستم شبکه یا به فایل های جانبی تغییر دهید.

پس از ایجاد فایل جدید از طریق منوی File ، یک فایل خالی در یک تب جدید باز می شود و پس از ذخیره سازی ، نام فایل در پنل جانبی Explorer قابل مشاهده خواهد بود. ایجاد پوشه ها را می توان با کلیک راست بر روی نوار کناری Explorer و کلیک بر روی New Folder انجام داد. می توانید پوشه ای را با کلیک بر روی نام آن و همچنین drag و drop فایل ها و پوشه ها به قسمتهای بالایی بسط دهید تا آنها را به یک مکان جدید منتقل کنید.

می توانید با وارد کردن CTRL + SHIFT + `، یا با کلیک کردن بر روی ترمینال در منوی کشویی بالای منو ، و انتخاب New Terminal ، به ترمینال دسترسی پیدا کنید. ترمینال در یک پنل پایین تر باز خواهد شد و دیرکتوری کار آن روی فضای کاری پروژه تنظیم می شود ، که شامل فایل ها و پوشه های نمایش داده شده در پنل سمت Explorer است.
شما یک نمای کلی سطح بالا از رابط کد سرور مجازی را جستجو کرده اید و برخی از متداول ترین ویژگی ها را مشاهده کرده اید.
نتیجه
اکنون کد-سرور مجازی ، یک IDE همه کاره cloud را در اختیار دارید که بر روی سرور مجازی Debian 10 شما نصب شده است ، در دامنه شما قرار گرفته و با استفاده از گواهی Let’s Encrypt ایمن شده است. هم اکنون می توانید بر روی پروژه ها بصورت جداگانه و همچنین در یک مجموعه همکاری تیمی کار کنید. اجرای IDE cloud منابع موجود در دستگاه محلی شما را آزاد می کند و به شما امکان می دهد منابع را در صورت لزوم مقیاس کنید. برای اطلاعات بیشتر در مورد ویژگی های دیگر و دستورالعمل های دقیق در مورد سایر مؤلفه های کد-سرور مجازی ، به مطالب کد ویژوال استودیو مراجعه کنید.

خرید vps – خرید سرور مجازی – خرید سرور – سرور هلند – فروش vps – سرور مجازی آمریکا – خریدvps – سرور مجازی هلند – فروش سرور مجازی – سرور آمریکا – vps – سرور مجازی انگلیس – سرور مجازی آلمان – سرور مجازی کانادا – خرید vps آمریکا – خرید وی پی اس – سرور – خرید سرور مجازی هلند – vps خرید – سرور مجازی فرانسه – سرور مجازی هلند – خرید vps آمریکا – خرید سرور مجازی ارزان هلند – vps – خرید vps هلند – خرید سرور مجازی آمریکا – خرید vps فرانسه – تست vps – سرور مجازی تست – سرور مجازی ویندوز – ارزانترین vps – خرید وی پی اس – vps ارزان – 

برچسب‌ها:



:: بازدید از این مطلب : 4
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه شنبه 10 تير 1399 | نظرات ()
نوشته شده توسط : behna

حتی با محبوبیت روزافزون خدمات ابری ، نیاز به اجرای برنامه های بومی هنوز وجود دارد.
با استفاده از noVNC و TigerVNC ، می توانید برنامه های بومی را درون یک کانتینر Docker اجرا کنید و از راه دور با استفاده از یک مرورگر وب به آنها دسترسی پیدا کنید. علاوه بر این ، می توانید برنامه خود را بر روی سرور مجازی با منابع سیستم بیشتر از آنچه به صورت محلی موجود دارید اجرا کنید ، که می تواند در هنگام اجرای برنامه های بزرگ ، انعطاف پذیری بیشتری را ارائه دهد.
در این آموزش ، Mozilla Thunderbird ، کلاینت ایمیل را با استفاده از Docker کانتینرایز می کنید. پس از آن ، آن را ایمن کرده و با استفاده از سرور مجازی وب Caddy امکان دسترسی از راه دور را فراهم خواهید کرد.
پس از اتمام کار ، فقط با یک مرورگر وب می توانید از هر وسیله ای به Thunderbird دسترسی پیدا کنید. همچنین به صورت اختیاری می توانید با استفاده از WebDAV به طور محلی به فایل های موجود در آن دسترسی پیدا کنید. همچنین یک تصویر کاملاً خود شمول از Docker خواهید داشت که می توانید در هر مکانی اجرا کنید.
پیش نیازها
قبل از شروع این راهنما ، به موارد زیر نیاز خواهید داشت:
⦁ یک سرور مجازی Debian 10 با حداقل 2 گیگابایت رم و فضای دیسک 4 گیگابایتی.
⦁ یک کاربر غیر ریشه با امتیازات sudo.
⦁ Docker که روی سرور مجازی شما تنظیم شده باشد. می توانید نحوه نصب و استفاده از Docker در Debian 10 را در این لینک دنبال کنید.
مرحله 1 – ایجاد پیکربندی supervisord
اکنون که سرور مجازی شما در حال اجرا است و Docker نصب شده است ، آماده هستید تا پیکربندی کانتینر برنامه خود را شروع کنید. از آنجا که کانتینر شما از چندین مؤلفه تشکیل شده است ، برای راه اندازی و نظارت بر آنها باید از یک مدیر فرآیند استفاده کنید. در اینجا ، از supervisord استفاده خواهید کرد. supervisord یک مدیر فرآیند است که در پایتون نوشته شده و اغلب برای موزون کردن کانتینرهای پیچیده استفاده می شود.
ابتدا دایرکتوری به نام thunderbird برای کانتینر خود ایجاد کنید و وارد شوید:
⦁ $ mkdir ~/thunderbird

⦁ $ cd ~/thunderbird

اکنون با استفاده از nano یا ویرایشگر مورد نظر خود ، فایلی به نام supervisord.conf ایجاد و باز کنید:
⦁ $ nano ~/thunderbird/supervisord.conf

اکنون این اولین بلوک کد را به supervisord.conf اضافه کنید ، که گزینه های جهانی برای supervisord را تعریف می کند:
~/thunderbird/supervisord.conf
[supervisord]
nodaemon=true
pidfile=/tmp/supervisord.pid
logfile=/dev/fd/1
logfile_maxbytes=0
در این بخش ، شما خود supervisord را پیکربندی می کنید. باید nodaemon را روی true تنظیم کنید زیرا درون یک کانتینر Docker به عنوان ورودی وارد می شود. بنابراین ، می خواهید که در پیش زمینه اجرا شود. همچنین pidfile را روی مسیری که توسط یک کاربر غیر ریشه قابل دسترسی است و logfile را روی stdout تنظیم میکنید تا بتوانید ورودها را مشاهده کنید.
در مرحله بعد ، یک بلوک کد کوچک دیگر را به supervisord.conf اضافه کنید. این بلوک TigerVNC را که یک سرور مجازی ترکیبی VNC / X11 است شروع می کند:
~/thunderbird/supervisord.conf

[program:x11]
priority=0
command=/usr/bin/Xtigervnc -desktop “Thunderbird” -localhost -rfbport 5900 -SecurityTypes None -AlwaysShared -AcceptKeyEvents -AcceptPointerEvents -AcceptSetDesktopSize -SendCutText -AcceptCutText :0
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

در این بلوک ، سرور مجازی X11 را تنظیم می کنید. X11 یک پروتکل سرور مجازی نمایشگر است ، همان چیزی است که به برنامه های GUI اجازه اجرا می دهد. توجه داشته باشید که در آینده باWayland جایگزین خواهد شد ، اما دسترسی از راه دور هنوز در دست توسعه است.
برای این کانتینر ، شما از TigerVNC و سرور مجازی داخلی VNC استفاده می کنید. که دارای چندین مزیت نسبت به استفاده از یک سرور مجازی جداگانه X11 و VNC است:
• زمان پاسخ سریعتر ، زیرا کشیدن GUI مستقیماً روی سرور مجازی VNC انجام می شود به جای اینکه روی یک بافر چارچوب واسطه (حافظه ای که محتویات صفحه را ذخیره می کند) انجام شود.
• تغییر اندازه خودکار صفحه ، که به برنامه ریموت اجازه می دهد تا به طور خودکار تغییر اندازه دهد تا با کلاینت (در این حالت ، پنجره مرورگر وب شما) متناسب باشد.
در صورت تمایل ، می توانید آرگومان را برای گزینه -desktop از Thunderbird به چیز دیگری که انتخاب کرده اید تغییر دهید. سرور مجازی انتخاب شما را به عنوان تیتر صفحه وب مورد استفاده برای دسترسی به برنامه شما نمایش می دهد.
اکنون ، بیایید یک بلوک سوم از کد را به supervisord.conf اضافه کنیم تا easy-novnc را شروع کنیم:
~/thunderbird/supervisord.conf

[program:easy-novnc]
priority=0
command=/usr/local/bin/easy-novnc –addr :8080 –host localhost –port 5900 –no-url-password –novnc-params “resize=remote”
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

در این بلوک ، یک easy-novnc را راه اندازی می کنید ، یک سرور مجازی مستقل که یک پوشش حول noVNC فراهم می کند. این سرور مجازی دو نقش را انجام می دهد. ابتدا یک صفحه اتصال ساده فراهم می کند که به شما امکان می دهد گزینه های اتصال را پیکربندی کنید و به شما امکان می دهد موارد پیش فرض را تنظیم کنید. دوم ، VNC را روی WebSocket پروکسی میکند ، که به آن امکان دسترسی از طریق یک مرورگر وب معمولی را می دهد.
معمولاً تغییر اندازه در سمت کلاینت انجام می شود (یعنی مقیاس بندی تصویر) ، اما شما از گزینه resize=remote استفاده می کنید تا از تنظیمات وضوح تصویری از راه دور TigerVNC استفاده کامل کنید. این گزینه همچنین تأخیر کمتری را در دستگاه های کندتر مانند Chromebooks رده پایین ایجاد می کند:
توجه: در این آموزش از easy-novnc استفاده شده است. در صورت تمایل می توانید به جای آن از websockify و یک وب سرور مجازی جداگانه استفاده کنید. مزیت easy-novnc این است که میزان حافظه و زمان راه اندازی آن به میزان قابل توجهی پایین است و خود شمول به حساب می آید. easy-novnc همچنین یک صفحه اتصال تمیزتر نسبت به noVNC پیش فرض ارائه می دهد و تنظیم گزینه های پیش فرض مفید برای این ستاپ (مانند resize=remote) را ممکن می سازد.

برای شروع OpenBox ، یعنی مدیر پنجره ، بلوک زیر را به پیکربندی خود اضافه کنید:
~/thunderbird/supervisord.conf

[program:openbox]
priority=1
command=/usr/bin/openbox
environment=DISPLAY=:0
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

در این بلوک ، شما در حال راه اندازی OpenBox ، مدیر پنجره سبک X11 هستید. می توانید از این مرحله بگذرید ، اما بدون آن ، نمودارهای میله ای عنوان را ندارید یا نمی توانید اندازه ویندوز را تغییر دهید.
در آخر ، بیایید آخرین بلوک را به supervisord.conf اضافه کنیم ، که برنامه اصلی را شروع می کند:
~/thunderbird/supervisord.conf

[program:app]
priority=1
environment=DISPLAY=:0
command=/usr/bin/thunderbird
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

در این بلوک آخر ، برای اطمینان از اجرای Thunderbird بعد از TigerVNC ، اولویت را روی 1 تنظیم کنید در غیر این صورت با یک شرایط مسابقه روبرو می شوید و به طور تصادفی در شروع کار ناکام خواهید ماند. بنابراین autorestart = true قرار دهید تا اگر برنامه به اشتباه بسته شد ، برنامه را مجدداً باز کنید. متغیر محیط DISPLAY به برنامه می گوید تا روی سرور مجازی VNC که قبلاً تنظیم کرده اید نمایش داده شود.
در اینجا ظاهر نهایی supervisord.conf شما نمایش داده شده است:
~/thunderbird/supervisord.conf
[supervisord]
nodaemon=true
pidfile=/tmp/supervisord.pid
logfile=/dev/fd/1
logfile_maxbytes=0

[program:x11]
priority=0
command=/usr/bin/Xtigervnc -desktop “Thunderbird” -localhost -rfbport 5900 -SecurityTypes None -AlwaysShared -AcceptKeyEvents -AcceptPointerEvents -AcceptSetDesktopSize -SendCutText -AcceptCutText :0
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

[program:easy-novnc]
priority=0
command=/usr/local/bin/easy-novnc –addr :8080 –host localhost –port 5900 –no-url-password –novnc-params “resize=remote”
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

[program:openbox]
priority=1
command=/usr/bin/openbox
environment=DISPLAY=:0
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

[program:app]
priority=1
environment=DISPLAY=:0
command=/usr/bin/thunderbird
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

اگر می خواهید برنامه دیگری را کانتینرایز کنید ، /usr/bin/thunderbird را با مسیر قابل اجرای برنامه خود جایگزین کنید. در غیر این صورت ، اکنون آماده پیکربندی منوی اصلی GUI خود هستید.
مرحله 2 – تنظیم منوی OpenBox
اکنون که مدیر پروسه شما پیکربندی شده است ، بیایید منوی OpenBox را تنظیم کنیم. این منو به ما امکان می دهد تا برنامه ها را درون کانتینر راه اندازی کنیم. همچنین یک ترمینال و مانیتور پردازش برای اشکال زدایی در صورت لزوم را در اختیار خواهیم داشت.
در داخل دیرکتوری برنامه خود ، از nano یا ویرایشگر متن مورد علاقه خود استفاده کنید تا فایل جدیدی به نام menu.xml ایجاد و باز کنید:
⦁ $ nano ~/thunderbird/menu.xml

اکنون کد زیر را به menu.xml اضافه کنید:
~/thunderbird/menu.xml
<?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>
<openbox_menu xmlns=”http://openbox.org/” xmlns:xsi=”http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance” xsi:schemaLocation=”http://openbox.org/ file:///usr/share/openbox/menu.xsd”>
<menu id=”root-menu” label=”Openbox 3″>
<item label=”Thunderbird”>
<action name=”Execute”>
<execute>/usr/bin/thunderbird</execute>
</action>
</item>
<item label=”Terminal”>
<action name=”Execute”>
<execute>/usr/bin/x-terminal-emulator</execute>
</action>
</item>
<item label=”Htop”>
<action name=”Execute”>
<execute>/usr/bin/x-terminal-emulator -e htop</execute>
</action>
</item>
</menu>
</openbox_menu>

این فایل XML شامل آیتم های منو است که با کلیک راست بر روی دسکتاپ ظاهر می شود. هر مورد از یک لیبل و یک عمل تشکیل شده است.
اگر می خواهید برنامه دیگری را کانتینرایز کنید ، / usr / bin / thunderbird را با مسیر اجرایی برنامه خود جایگزین کنید و لیبل مورد را تغییر دهید.
مرحله 3 – ایجاد Dockerfile
اکنون که OpenBox پیکربندی شده است ، Dockerfile را ایجاد خواهید کرد ، که همه چیز را به هم پیوند می دهد.
یک Dockerfile در دیرکتوری کانتینر خود ایجاد کنید:
⦁ $nano ~/thunderbird/Dockerfile

برای شروع ، بیایید برای ساختن easy-novnc کد دیگری اضافه کنیم:
~/thunderbird/Dockerfile
FROM golang:1.14-buster AS easy-novnc-build
WORKDIR /src
RUN go mod init build && \
go get github.com/geek1011/easy-novnc@v1.1.0 && \
go build -o /bin/easy-novnc github.com/geek1011/easy-novnc

در مرحله اول ، شما در حال ساختن easy-novnc هستید. برای سادگی و صرفه جویی در فضا این کار در یک مرحله جداگانه انجام می شود – به زنجیره ابزار کلیGo در تصویر نهایی خود نیازی ندارید. به@ v1.1.0 در دستور build توجه داشته باشید. این تضمین می کند که نتیجه تعیین کننده است ، و از آن جهت مهم است که Docker نتیجه هر مرحله را ذخیره می کند. اگر نسخه صریح را مشخص نکرده اید ، Docker در زمان ساخت اولین تصویر، آخرین نسخه های easy-novnc را ارجاع می دهد. علاوه بر این ، بهتر است اطمینان حاصل کنید که یک نسخه خاص از easy-novnc را دانلود می کنید تا در صورت ایجاد تغییرات در رابط CLI آن را داشته باشید.
حالا بیایید مرحله دوم را ایجاد کنیم که به تصویر نهایی تبدیل می شود. در اینجا از Debian 10 (Buster) به عنوان تصویر پایه استفاده خواهید کرد. توجه داشته باشید که از آنجا که این کار در یک کانتینر در حال اجرا است ، صرف نظر از توزیع شما در سرور مجازی خود ، کار خواهد کرد.
سپس ، بلوک زیر را به Dockerfile خود اضافه کنید:
~/thunderbird/Dockerfile

FROM debian:buster
RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends openbox tigervnc-standalone-server supervisor gosu && \
rm -rf /var/lib/apt/lists && \
mkdir -p /usr/share/desktop-directories

در این دستورالعمل ، شما Debian 10 را به عنوان تصویر پایه خود نصب می کنید و سپس حداقل مورد نیاز برای اجرای برنامه های GUI را در کانتینر خود نصب می کنید. توجه داشته باشید که apt-get update را به عنوان بخشی از همان دستورالعمل ها برای جلوگیری از مشکلات ذخیره سازی در Docker ، اجرا کنید. برای صرفه جویی در فضا ، همچنین لیست های بسته را که بعد از آن دانلود شده است حذف می کنید (بسته های ذخیره شده به صورت پیش فرض حذف می شوند). همچنین /usr/share/desktop-directories را ایجاد می کنید زیرا برخی برنامه ها به دایرکتوری موجود بستگی دارند.
بیایید یک بلوک کد کوچک دیگر اضافه کنیم:
~/thunderbird/Dockerfile

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends lxterminal nano wget openssh-client rsync ca-certificates xdg-utils htop tar xzip gzip bzip2 zip unzip && \
rm -rf /var/lib/apt/lists

در این دستورالعمل ، شما در حال نصب برخی از نرم افزارها و بسته های عمومی مفید هستید. موارد قابل توجه در اینجا xd-utils (که دستورات پایه مورد استفاده برنامه های دسکتاپ را در لینوکس فراهم می کند) و ca-certificates (که گواهی های ریشه را نصب می کند تا به ما امکان دسترسی به سایت های HTTPS را بدهد) هستند.
اکنون می توانیم دستورالعمل برنامه اصلی را اضافه کنیم:
~/thunderbird/Dockerfile

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends thunderbird && \
rm -rf /var/lib/apt/lists

مانند گذشته ، در اینجا ما در حال نصب برنامه هستیم. اگر برنامه کاربردی دیگری را کانتینرایز میکنید ، می توانید این دستورات را با دستورالعمل های لازم برای نصب برنامه خاص خود جایگزین کنید. برخی از برنامه ها برای اجرای داخل Docker به کار کمی بیشتر نیاز دارند. به عنوان مثال ، اگر برنامه ای را نصب می کنید که از Chrome ،Chromium یا QtWebEngine استفاده می کند ، باید از آرگومان خط فرمان –no-sandbox استفاده کنید ، زیرا در Docker پشتیبانی نمی شود.
در مرحله بعد ، بیایید دستورالعمل هایی را اضافه کنیم تا چند فایل آخر به کانتینر اضافه شود:
~/thunderbird/Dockerfile

COPY –from=easy-novnc-build /bin/easy-novnc /usr/local/bin/
COPY menu.xml /etc/xdg/openbox/
COPY supervisord.conf /etc/
EXPOSE 8080

در اینجا شما می توانید فایل های پیکربندی را که قبلاً ایجاد کرده اید به تصویر اضافه کرده و از مرحله اول کپی کردن باینری easy-novnc را انجام دهید.
این بلوک کد بعدی دایرکتوری داده را ایجاد می کند و کاربر اختصاصی را برای برنامه شما اضافه می کند. از آن جهت مهم است که برخی برنامه ها از اجرا به عنوان ریشه خودداری می کنند. همچنین بهتر است که حتی در یک کانتینر ، برنامه ها را به صورت ریشه اجرا نکنید.
~/thunderbird/Dockerfile

RUN groupadd –gid 1000 app && \
useradd –home-dir /data –shell /bin/bash –uid 1000 –gid 1000 app && \
mkdir -p /data
VOLUME /data

برای اطمینان از یک UID / GID سازگار برای فایل ها ، صریحاً هر دو را روی 1000 تنظیم می کنید. همچنین می توانید یک حجم را در دایرکتوری داده قرار دهید تا اطمینان حاصل شود که بین راه ریستارت ها همچنان ادامه دارد.
در آخر ، دستورالعمل هایی را برای راه اندازی همه موارد اضافه می کنیم:
~/thunderbird/Dockerfile

CMD [“sh”, “-c”, “chown app:app /data /dev/stdout && exec gosu app supervisord”]

با تنظیم دستور پیش فرض روی supervisord ، مدیر فرآیندهای مورد نیاز برای اجرای برنامه شما را راه اندازی می کند. در این حالت ، به جای ENTRYPOINT از CMD استفاده می کنید. در بیشتر موارد ، تفاوتی ایجاد نمی کند ، اما استفاده از CMD برای این منظور به چند دلیل مناسب تر است. اولا ، supervisord هیچ آرگومانی مربوط به ما را دریافت نمیکند ، و اگر آرگومان هایی را به کانتینر ارائه می دهید ، آنها CMD را جایگزین می كنند و به ENTRYPOINT اضافه می شوند. دوما ، استفاده از CMD به ما امکان می دهد هنگام ارسال آرگومان ها به داخل کانتینر ، یک دستور کاملاً متفاوت (که توسط / bin / sh -c اجرا خواهد شد) ارائه دهیم ، که اشکال زدایی را آسان تر می کند.
و در آخر ، لازم است قبل از شروع supervisord ، chown را به عنوان ریشه اجرا کنید تا از مشکلات مجوز در حجم داده جلوگیری کنید و به فرآیند کودک (child) اجازه دهید stdout را باز کند. این همچنین بدان معنی است که شما باید به جای دستورالعمل USER برای تعویض کاربر از gosu استفاده کنید.
در اینجا ظاهر Dockerfile تکمیل شده شما به شرح زیر است:
~/thunderbird/Dockerfile
FROM golang:1.14-buster AS easy-novnc-build
WORKDIR /src
RUN go mod init build && \
go get github.com/geek1011/easy-novnc@v1.1.0 && \
go build -o /bin/easy-novnc github.com/geek1011/easy-novnc

FROM debian:buster

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends openbox tigervnc-standalone-server supervisor gosu && \
rm -rf /var/lib/apt/lists && \
mkdir -p /usr/share/desktop-directories

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends lxterminal nano wget openssh-client rsync ca-certificates xdg-utils htop tar xzip gzip bzip2 zip unzip && \
rm -rf /var/lib/apt/lists

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends thunderbird && \
rm -rf /var/lib/apt/lists

COPY –from=easy-novnc-build /bin/easy-novnc /usr/local/bin/
COPY menu.xml /etc/xdg/openbox/
COPY supervisord.conf /etc/
EXPOSE 8080

RUN groupadd –gid 1000 app && \
useradd –home-dir /data –shell /bin/bash –uid 1000 –gid 1000 app && \
mkdir -p /data
VOLUME /data

CMD [“sh”, “-c”, “chown app:app /data /dev/stdout && exec gosu app supervisord”]

Dockerfile خود را ذخیره کرده و ببندید. اکنون آماده ساخت و اجرای کانتینر خود هستیم و سپس به Thunderbird – که یک برنامه GUI است، دسترسی پیدا خواهیم کرد.
مرحله 4 – ساخت و اجرای کانتینر
مرحله بعدی ساخت کانتینر شما و تنظیم آن در زمان راه اندازی است. همچنین می توانید یک حجم برای حفظ داده های برنامه بین ریستارت ها و به روز رسانی تنظیم کنید.
ابتدا کانتینر خود را بسازید. حتماً این دستورات را در دیرکتوری ~ / thunderbird اجرا کنید:
⦁ $ docker build -t thunderbird .

اکنون یک شبکه جدید ایجاد کنید که بین کانتینرهای برنامه به اشتراک گذاشته شود:
⦁ $ docker network create thunderbird-net

سپس یک حجم برای ذخیره داده های برنامه ایجاد کنید:
⦁ $ docker volume create thunderbird-data

در آخر ، آن را اجرا کرده و آن را روی ریستارت خودکار تنظیم کنید:
⦁ $ docker run –detach –restart=always –volume=thunderbird-data:/data –net=thunderbird-net –name=thunderbird-app thunderbird

توجه داشته باشید که در صورت تمایل ، می توانید thunderbird-app را بعد از گزینه –name با نام دیگری جایگزین کنید. هرچه انتخاب کردید ، اکنون برنامه شما کانتینرایز شده و در حال اجرا است. اکنون بیایید از سرور مجازی وب Caddy برای امنیت آن استفاده کنیم و از راه دور به آن متصل شویم.
مرحله 5 – تنظیم Caddy
در این مرحله ، وب سرور مجازی Caddy را تنظیم می کنید تا تأیید هویت انجام شود و به صورت اختیاری ، دسترسی از راه دور فایل از طریق WebDAV را انجام دهد. برای سادگی و اینکه به شما امکان استفاده از پروکسی معکوس موجود خود را بدهد ، آن را در یک کانتینر دیگر اجرا کنید.
یک دیرکتوری جدید ایجاد کنید و سپس به داخل آن بروید:
⦁ $ mkdir ~/caddy

⦁ $ cd ~/caddy

اکنون با استفاده از nano یا ویرایشگر مورد نظر خود ، یک Dockerfile جدید ایجاد کنید:
⦁ $ nano ~/caddy/Dockerfile

سپس بخش های زیر را اضافه کنید:
~/caddy/Dockerfile
FROM golang:1.14-buster AS caddy-build
WORKDIR /src
RUN echo ‘module caddy’ > go.mod && \
echo ‘require github.com/caddyserver/caddy/v2 v2.0.0’ >> go.mod && \
echo ‘require github.com/mholt/caddy-webdav v0.0.0-20200523051447-bc5d19941ac3’ >> go.mod
RUN echo ‘package main’ > caddy.go && \
echo ‘import caddycmd “github.com/caddyserver/caddy/v2/cmd”‘ >> caddy.go && \
echo ‘import _ “github.com/caddyserver/caddy/v2/modules/standard”‘ >> caddy.go && \
echo ‘import _ “github.com/mholt/caddy-webdav”‘ >> caddy.go && \
echo ‘func main() { caddycmd.Main() }’ >> caddy.go
RUN go build -o /bin/caddy .

FROM debian:buster

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends gosu && \
rm -rf /var/lib/apt/lists

COPY –from=caddy-build /bin/caddy /usr/local/bin/
COPY Caddyfile /etc/
EXPOSE 8080

RUN groupadd –gid 1000 app && \
useradd –home-dir /data –shell /bin/bash –uid 1000 –gid 1000 app && \
mkdir -p /data
VOLUME /data

WORKDIR /data
CMD [“sh”, “-c”, “chown app:app /data && exec gosu app /usr/local/bin/caddy run -adapter caddyfile -config /etc/Caddyfile”]

این Dockerfile با فعال کردن افزونه WebDAV ، Caddy را ایجاد می کند ، و سپس آن را در پورت 8080 با Caddyfile در / etc / Caddyfile راه اندازی می کند. فایل را ذخیره کنید و ببندید.
سپس سرور مجازی وب Caddy را پیکربندی می کنید. فایلی به نام Caddyfile را در دایرکتوری که تازه ایجاد کرده اید ایجاد کنید:
⦁ $ nano ~/caddy/Caddyfile

اکنون بلوک کد زیر را به Caddyfile خود اضافه کنید:
~/caddy/Caddyfile
{
order webdav last
}
:8080 {
log
root * /data
reverse_proxy thunderbird-app:8080

handle /files/* {
uri strip_prefix /files
file_server browse
}
redir /files /files/

handle /webdav/* {
uri strip_prefix /webdav
webdav
}
redir /webdav /webdav/

basicauth /* {
{env.APP_USERNAME} {env.APP_PASSWORD_HASH}
}
}

این Caddyfile دیرکتوری اصلی را به کانتینر thunderbird-app که در مرحله 4 ایجاد کرده اید پروکسی میکند ( Docker آن را در IP صحیح تجزیه می کند). همچنین یک مرورگر فایل مبتنی بر وب فقط قابل خواندن در /files ارائه می کند و یک سرور مجازی WebDAV را روی / webdav اجرا می کند که می توانید برای دسترسی به فایل های خود به صورت محلی قرار دهید. نام کاربری و رمز عبور از متغیرهای محیط APP_USERNAME و APP_PASSWORD_HASH خوانده می شود.
اکنون کانتینر را بسازید:
⦁ $ docker build -t thunderbird-caddy .

Caddy v2 نیاز به hash رمز عبور مورد نظر شما دارد. دستور زیر را اجرا کنید و به یاد داشته باشید که mypass را با یک رمز عبور قوی به انتخاب خود جایگزین کنید:
⦁ $ docker run –rm -it thunderbird-caddy caddy hash-password -plaintext ‘mypass’

این دستور یک رشته کاراکتر را تولید می کند. این کار را برای تهیه دستور بعدی در کلیپ بورد خود کپی کنید.
اکنون آماده اجرای کانتینر هستید. اطمینان حاصل کنید که myuser را با نام کاربری مورد نظر خود جایگزین کنید و mypass-hash را با همان دستوری که در مرحله قبل اجرا کردید جایگزین نمایید. همچنین می توانید پورت (8080 در اینجا) را برای دسترسی به سرور مجازی خود در پورت دیگری تغییر دهید:
$ docker run –detach –restart=always –volume=thunderbird-data:/data –net=thunderbird-net –name=thunderbird-web –env=APP_USERNAME=”myuser” –env=APP_PASSWORD_HASH=”mypass-hash” –publish=8080:8080 thunderbird-caddy

اکنون آماده دسترسی و آزمایش برنامه خود هستیم.
مرحله 6 – تست و مدیریت برنامه
بیایید به برنامه دسترسی پیدا کنیم و از عملکرد آن اطمینان حاصل نماییم.
ابتدا http: // your_server_ip: 8080 را در یک مرورگر وب باز کنید ، با اعتباراتی که قبلاً انتخاب کرده اید وارد شوید و روی connect کلیک کنید.

اکنون می توانید با برنامه تعامل برقرار کنید ، و برای تنظیم مناسب پنجره مرورگر ، باید به طور خودکار تغییر اندازه دهد.

اگر بر روی دسکتاپ سیاه رنگ کلیک راست کنید، باید منویی را مشاهده کنید که به شما امکان دسترسی به یک ترمینال را می دهد. اگر کلیک وسط کنید ​​، باید لیستی از پنجره ها را ببینید.

اکنون http://your_server_ip:8080/files/ را در یک مرورگر وب باز کنید. باید بتوانید به فایل های خود دسترسی پیدا کنید.

به صورت اختیاری ، می توانید http: // your_server_ip: 8080 / webdav / خود را در یک کلاینت WebDAV نصب کنید. باید بتوانید مستقیماً به فایل های خود دسترسی پیدا کرده و آن ها را تغییر دهید. اگر از گزینه Map network drive در ویندوز اکسپلورر استفاده می کنید ، باید برای اضافه کردنHTTPS از یک پروکسی معکوس استفاده کنید یا HKLM\SYSTEM\CurrentControlSet\Services\WebClient\Parameters\BasicAuthLevel را روی DWORD:2 تنظیم کنید.
در هر صورت ، برنامه GUI بومی شما اکنون برای استفاده از راه دور آماده است.
نتیجه
اکنون با موفقیت یک کانتینر Docker را برای Thunderbird تنظیم کرده اید و سپس با استفاده از Caddy ، دسترسی به آن را از طریق یک مرورگر وب پیکربندی کرده اید. در صورت نیاز به بروزرسانی برنامه خود ، کانتینرها را متوقف کنید ، docker rm thunderbird-app thunderbird-web را اجرای کنید، تصاویر را مجدد بسازید و سپس دستورات docker را از مراحل قبلی بالا مجدداً اجرا کنید. از آنجا که در یک حجم ذخیره می شود ، داده های شما همچنان حفظ می شوند.
اگر می خواهید در مورد دستورات اساسی Docker اطلاعات بیشتری کسب کنید ، می توانید این لینک آموزش یا این صفحه را بخوانید. برای استفاده طولانی مدت تر ، میتوانید HTTPS را برای امنیت بیشتر فعال کنید (برای این کار به دامنه ای نیاز دارید).
علاوه بر این ، اگر بیش از یک برنامه نصب کرده اید ، می توانید به جای شروع هر کانتینر به صورت دستی ، از Docker Compose یا Kubernetes استفاده کنید. و به یاد داشته باشید ، این آموزش می تواند به عنوان پایه ای برای اجرای سایر برنامه های لینوکس روی سرور مجازی شما استفاده شود ، از جمله:
⦁ Wine ، یک لایه سازگاری برای اجرای برنامه های ویندوز در لینوکس.
⦁ GIMP ، ویرایشگر تصویر منبع باز.
⦁ Cutter ، پلتفرم مهندسی معکوس منبع باز.
این گزینه آخر پتانسیل بسیار مهمی را برای کانتینرایز و دسترسی از راه دور به برنامه های GUI ارائه می دهد. با استفاده از این ستاپ ، اکنون می توانید از سرور مجازی  با توان محاسباتی بسیار بیشتر از آنچه به صورت محلی در دسترس دارید برای اجرای ابزارهای منبع فشرده مانند Cutter استفاده کنید.

خرید vps – خرید سرور مجازی – خرید سرور – سرور هلند – فروش vps – سرور مجازی آمریکا – خریدvps – سرور مجازی هلند – فروش سرور مجازی – سرور آمریکا – vps – سرور مجازی انگلیس – سرور مجازی آلمان – سرور مجازی کانادا – خرید vps آمریکا – خرید وی پی اس – سرور – خرید سرور مجازی هلند – vps خرید – سرور مجازی فرانسه – سرور مجازی هلند – خرید vps آمریکا – خرید سرور مجازی ارزان هلند – vps – خرید vps هلند – خرید سرور مجازی آمریکا – خرید vps فرانسه – تست vps – سرور مجازی تست – سرور مجازی ویندوز – ارزانترین vps – خرید وی پی اس – vps ارزان – 

برچسب‌ها:



:: بازدید از این مطلب : 2
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه شنبه 10 تير 1399 | نظرات ()
نوشته شده توسط : behna

با حرکت ابزارهای گسترش دهنده به سمت cloud ، ایجاد و تطابق پذیری پلتفرم cloud IDE (محیط پیشرفت ادغام شده) در حال رشد است. Cloud IDE ها امکان همکاری زمان واقعی (real-time) بین تیم های توسعه دهنده را فراهم می کنند تا در یک محیط توسعه یکپارچه کار کنند و ناسازگاری ها را به حداقل می رساند اما تولید را افزایش میدهد. چون از طریق مرورگرهای وب قابل دسترسی اند ، Cloud IDE ها در هر نوع دستگاه مدرن موجود هستند.
code-server یک کد مایکروسافت ویژوال استودیو است که روی یک سرور مجازی از راه دور اجرا می شود و مستقیماً از مرورگر شما قابل دسترسی است. ویژوال استودیو کد یک ویرایشگر کد مدرن با پشتیبانی Git ادغام شده، یک اشکال زدا برای کد، دارای تکمیل خودکار هوشمند و ویژگی های قابل سفارشی سازی و قابل بسط میباشد. بدان معنی که می توانید از دستگاه های مختلف با سیستم عامل های مختلف استفاده کنید و همیشه یک محیط توسعه مداوم داشته باشید.
در این آموزش ، پلتفرم cloud IDE کد سرور مجازی را بر روی دستگاه CentOS 7 خود تنظیم کرده و آن را در دامنه قرار می دهید ، که با گواهی TLS در Let’s Encrypt ایمن شده است. در آخر، کد ویژوال استودیو را روی سرور مجازی CentOS 7 خود راه اندازی میکنید که در دامنه شما در دسترس است و با پسورد محافظت میشود.
پیش نیازها
⦁ سرور مجازی که CentOS 7 را اجرا میکند با حداقل 2 گیگابایت رم ، دسترسی به ریشه و یک حساب sudo و غیر ریشه. می توانید این کار را با دنبال کردن راهنمای اولیه تنظیم سرور CentOS 7 انجام دهید.
⦁ Nginx که روی سرور مجازی شما نصب شده باشد. برای راهنمایی در مورد نحوه انجام این کار ، مراحل 1 تا 4 نحوه نصب Nginx را در CentOS 7 مطالعه کنید.
⦁ یک نام دامنه کاملا ثبت شده برای میزبانی کد سرور مجازی ، که به سرور مجازی شما اشاره میکند. در این آموزش از code-server.your-domain استفاده می شود. می توانید نام دامنه را در Namecheap خریداری کنید ، به صورت رایگان در Freenom دریافت کنید ، یا از ثبت دامنه مورد نظر خود استفاده کنید.
مرحله 1 – نصب کد- سرور مجازی
در این بخش کد-سرور مجازی را روی سرور مجازی خود تنظیم می کنید. این مستلزم دانلود آخرین نسخه و ایجاد سرویس سیستمی است که کد-سرور مجازی را همیشه در پس زمینه اجرا می کند. همچنین رویکرد ریستارت را برای سرویس تعیین خواهید کرد ، به این ترتیب کد-سرور پس از خرابی یا ریبوت احتمالی در دسترس خواهد بود.
همه داده های مربوط به کد-سرور مجازی را در پوشه ای به نام ~ / code-server ذخیره می کنید. با اجرای دستور زیر آن را ایجاد کنید:
⦁ $ mkdir ~/code-server
به آن پوشه بروید:
⦁ $ cd ~/code-server

باید به صفحه نسخه های کد-سرور مجازی Github بروید و آخرین لینوکس را انتخاب کنید (نام فایل شامل “linux” خواهد بود). در زمان نوشتن ، آخرین نسخه 3.2.0 بوده است. با اجرای دستور زیر آن را با استفاده از curl دانلود کنید:
⦁ $ curl -LO https://github.com/cdr/code-server/releases/download/3.2.0/code-server-3.2.0-linux-x86_64.tar.gz
سپس با اجرای این دستور، آرشیو را باز کنید:
⦁ $ tar -xzvf code-server-3.2.0-linux-x86_64.tar.gz

پوشه ای دقیقاً به نام فایل اصلی که دانلود کرده اید ، دریافت میکنید که شامل کد منبع کد-سرور مجازی است. آن را در / usr / lib / code-server کپی کنید تا با اجرای دستور زیر بتوانید به صورت گسترده به آن دسترسی پیدا کنید:
⦁ $ sudo cp -r code-server-3.2.0-linux-x86_64 /usr/lib/code-server

سپس ، یک لینک نمادین را در / usr / bin / code-server ایجاد کنید ، که به عملکرد کد-سرور مجازی اشاره کند:
⦁ $ sudo ln -s /usr/lib/code-server/code-server /usr/bin/code-server

در مرحله بعد ، یک پوشه برای کد-سرور مجازی ایجاد کنید ، که در آن داده های کاربر را ذخیره می کند:
⦁ $ sudo mkdir /var/lib/code-server

اکنون که کد-سرور مجازی را دانلود کرده اید و آن را در سراسر سیستم در دسترس قرار داده اید ، یک سرویس سیستمی ایجاد خواهید کرد تا کد-سرور مجازی را همیشه در پس زمینه اجرا کنید.
پیکربندی سرویس را در فایلی به نام code-server.service ، در دیرکتوریuser / lib / systemd / system ذخیره خواهید کرد ، جایی که سیستم عامل سرویس های خود را ذخیره می کند. آن را با استفاده از ویرایشگر متن خود ایجاد کنید:
⦁ $ sudo nano /lib/systemd/system/code-server.service

خطوط زیر را اضافه کنید:
/lib/systemd/system/code-server.service
[Unit]
Description=code-server
After=nginx.service

[Service]
Type=simple
Environment=PASSWORD=your_password
ExecStart=/usr/bin/code-server –bind-addr 127.0.0.1:8080 –user-data-dir /var/lib/code-server –auth password
Restart=always

[Install]
WantedBy=multi-user.target

در اینجا ابتدا شرح سرویس را مشخص می کنید. سپس ، اعلام می کنید که سرویس nginx قبل از این باید شروع شود. بعد از بخش [Unit] نوع سرویس را تعریف می کنید (simple بدان معنی است که فرایند باید به سادگی اجرا شود) و فرمانی را که اجرا می شود ارائه می دهد.
همچنین مشخص می کنید که اجرای کد-سرور مجازی جهانی باید با چند آرگومان خاص برای کد-سرور مجازی آغاز شود. –bind-addr 127.0.0.1:8080 آن را به localhost  در پورت 8080 متصل می کند ، بنابراین فقط از داخل سرور مجازی شما قابل دسترسی است. –user-data-dir /var/lib/code-server دایرکتوری داده های کاربر خود را تنظیم می کند ، و –auth password مشخص می کند که باید بازدید کنندگان را با یک رمزعبور ، مشخص شده در متغیر محیط PASSWORD که در خط بالای آن مشخص شده است ، تأیید کند.
به یاد داشته باشید که your_password را با رمز عبور دلخواه خود جایگزین کنید ، سپس فایل را ذخیره کنید و ببندید.
خط بعدی به systemd می گوید تا کد-سرور مجازی را در تمام مواقع عدم کارکرد ریستارت کند (برای مثال ، هنگام خرابی یا قطع فرایند). بخش [Install] به سیستم دستور می دهد تا در صورت امکان ورود به سرور مجازی شما ، این سرویس را شروع کند.
با اجرای دستور زیر سرویس کد-سرور مجازی را شروع کنید:
⦁ $ sudo systemctl start code-server

با مشاهده وضعیت آن بررسی کنید که درست شروع شده است:
⦁ $ sudo systemctl status code-server

خروجی مشابه این مشاهده خواهید کرد:
Output
● code-server.service – code-server
Loaded: loaded (/usr/lib/systemd/system/code-server.service; disabled; vendor preset: disabled)
Active: active (running) since Wed 2020-05-13 19:57:27 UTC; 5s ago
Main PID: 10608 (node)
CGroup: /system.slice/code-server.service
├─10608 /usr/lib/code-server/node /usr/lib/code-server/out/node/entry.js –bind-addr 127.0.0.1:8080 –user-data-dir /var/lib/code-server –auth…
└─10622 /usr/lib/code-server/node /usr/lib/code-server/out/node/entry.js –bind-addr 127.0.0.1:8080 –user-data-dir /var/lib/code-server –auth…

May 13 19:57:27 code-server-update-centos systemd[1]: Started code-server.
May 13 19:57:27 code-server-update-centos code-server[10608]: info code-server 3.2.0 fd36a99a4c78669970ebc4eb05768293b657716f
May 13 19:57:27 code-server-update-centos code-server[10608]: info HTTP server listening on http://127.0.0.1:8080
May 13 19:57:27 code-server-update-centos code-server[10608]: info – Using custom password for authentication
May 13 19:57:27 code-server-update-centos code-server[10608]: info – Not serving HTTPS
May 13 19:57:27 code-server-update-centos code-server[10608]: info Automatic updates are enabled

برای شروع خودکار کد-سرور مجازی پس از راه اندازی مجدد سرور مجازی ، سرویس خود را با اجرای دستور زیر فعال کنید:
⦁ $ sudo systemctl enable code-server

در این مرحله ، کد-سرور مجازی را دانلود کرده و آن را در سطح جهانی در دسترس قرار داده اید. سپس ، یک سرویس سیستمی برای آن ایجاد کرده اید و آن را فعال کرده اید ، بنابراین کد-سرور از هر بوت سرور مجازی شروع می شود. سپس ، با پیکربندی Nginx به عنوان یک پروکسی معکوس بین بازدید کننده و کد-سرور آن را در معرض نمایش دامنه خود قرار می دهید.
مرحله 2 – قرار دادن کد-سرور مجازی در معرض دامنه
در این بخش ، Nginx را به عنوان یک پروکسی معکوس برای کد-سرور مجازی پیکربندی می کنید.
همانطور که در مرحله پیش نیاز Nginx آموخته اید ، فایل های پیکربندی سایت آن تحت /etc/nginx/conf.d ذخیره می شوند و بعداً باید با فعال شدن Nginx ، به صورت خودکار لود میشوند.
پیکربندی را برای قرار دادن کد-سرور مجازی در دامنه خود در فایلی به نام code-server.conf ، تحت /etc/nginx/conf.d ذخیره می کنید. با ایجاد ویرایشگر خود را شروع به کار کنید:
⦁ $ sudo vi /etc/nginx/conf.d/code-server.conf

خطوط زیر را اضافه کنید:
/etc/nginx/conf.d/code-server.conf
server {
listen 80;
listen [::]:80;

server_name code-server.your-domain;

location / {
proxy_pass http://localhost:8080/;
proxy_set_header Upgrade $http_upgrade;
proxy_set_header Connection upgrade;
proxy_set_header Accept-Encoding gzip;
}
}

code-server.your-domain را با دامنه مورد نظر خود جایگزین کنید ، سپس فایل را ذخیره کنید و ببندید.
در این فایل ، تعریف می کنید که Nginx باید به پورت HTTP 80 گوش کند. سپس ، یک server_name را تعیین می کنید که به Nginx می گوید برای کدام دامنه درخواست ها را بپذیرد و این پیکربندی خاص را اعمال کند.
در بلوک بعدی ، برای مکان ریشه (/) ، مشخص می کنید که درخواست ها باید به کد-سرور مجازی در حال اجرا در localhost:8080 به جلو و عقب منتقل شوند. سه خط بعدی (که با proxy_set_header شروع میشود) به Nginx دستور می دهد تا برخی از هدرهای درخواست HTTP را که برای عملکرد صحیح WebSockets مورد نیاز هستند ، استفاده کند.
برای آزمایش اعتبار پیکربندی ، دستور زیر را اجرا کنید:
⦁ $ sudo nginx -t

خروجی زیر را مشاهده خواهید کرد:
Output
nginx: the configuration file /etc/nginx/nginx.conf syntax is ok
nginx: configuration file /etc/nginx/nginx.conf test is successful

برای اینکه پیکربندی عملی شود ، باید Nginx را مجدداً راه اندازی کنید:
⦁ $ sudo systemctl restart nginx

CentOS 7 مجهز به SELinux است ، با یک آیین نامه سختگیرانه ، که به طور پیش فرض اجازه اتصال Nginx به سوکت های محلی TCP را نمی دهد. Nginx برای خدمت به عنوان یک پروکسی معکوس برای سرور مجازی کد ، باید این کار را انجام دهد. دستور زیر را اجرا کنید تا این قانون را به صورت دائم منحل کنید:
$ sudo setsebool httpd_can_network_connect 1 -P

سپس در مرورگر خود به دامنه مورد استفاده برای سرور مجازی کد بروید. اعلان ورود به سرور مجازی کد را مشاهده خواهید کرد.

سرور مجازی کد از شما می خواهد رمز عبور خود را وارد کنید. رمز عبوری که در مرحله قبل تنظیم کردید وارد کنید و Enter IDE را بزنید. اکنون سرور مجازی کد را وارد کرده و فوراً رابط کاربری گرافیکی آن را مشاهده می کنید.

اکنون نصب سرور مجازی کد شما در دامنه شما قابل دسترسی است. در مرحله بعد ، با استفاده از یک گواهی نامه Let’s Encrypt TLS رایگان ، آن را ایمن خواهید کرد.

مرحله 3 – امنیت بخشیدن به دامنه
در این بخش دامنه خود را با استفاده از گواهی نامه Let’s Encrypt TLS که با استفاده از Certbot تهیه می نمایید، ایمن می کنید.
برای نصب آخرین نسخه Certbot ، دستور زیر را اجرا کنید:
⦁ $ sudo yum install certbot python2-certbot-nginx -y

برای درخواست گواهی نامه برای دامنه خود ، دستور زیر را اجرا کنید:
⦁ $ sudo certbot –nginx -d code-server.your-domain

در این دستور ، شما certbot را برای درخواست گواهینامه ها برای دامنه خود اجرا می کنید – نام دامنه را با پارامتر -d وارد میکنید. پرچم –nginx به آن می گوید برای پشتیبانی از HTTPS ، پیکربندی سایت Nginx را به طور خودکار تغییر دهید. به یاد داشته باشید که دامنه code-server.your خود را با نام دامنه خود جایگزین کنید.
اگر اولین بار است که Certbot را اجرا می کنید ، از شما خواسته می شود که یک آدرس ایمیل برای اخطارهای ضروری وارد کنید و شرایط خدمات EFF را بپذیرید. سپس Certbot درخواست Let’s Encrypt برای گواهی دامنه شما را میدهد. سپس از شما سؤال می کند که آیا مایلید همه ترافیک HTTP را به HTTPS هدایت کنید:
Output
Please choose whether or not to redirect HTTP traffic to HTTPS, removing HTTP access.
– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –
1: No redirect – Make no further changes to the webserver configuration.
2: Redirect – Make all requests redirect to secure HTTPS access. Choose this for
new sites, or if you’re confident your site works on HTTPS. You can undo this
change by editing your web server’s configuration.
– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –
Select the appropriate number [1-2] then [enter] (press ‘c’ to cancel):

توصیه می شود برای به حداکثر رساندن امنیت گزینه دوم را انتخاب کنید. پس از وارد کردن انتخاب خود ، ENTER را فشار دهید.
خروجی مشابه این خواهد بود:
Output
IMPORTANT NOTES:
– Congratulations! Your certificate and chain have been saved at:
/etc/letsencrypt/live/code-server.your-domain/fullchain.pem
Your key file has been saved at:
/etc/letsencrypt/live/code-server.your-domain/privkey.pem
Your cert will expire on … To obtain a new or tweaked
version of this certificate in the future, simply run certbot again
with the “certonly” option. To non-interactively renew *all* of
your certificates, run “certbot renew”
– Your account credentials have been saved in your Certbot
configuration directory at /etc/letsencrypt. You should make a
secure backup of this folder now. This configuration directory will
also contain certificates and private keys obtained by Certbot so
making regular backups of this folder is ideal.
– If you like Certbot, please consider supporting our work by:

Donating to ISRG / Let’s Encrypt: https://letsencrypt.org/donate
Donating to EFF: https://eff.org/donate-le

این بدان معنی است که Certbot موفق به تولید گواهینامه های TLS شده و آنها را در پیکربندی Nginx برای دامنه شما به کار می برد. اکنون می توانید دامنه کد سرور مجازی خود را در مرورگر خود مجدد لود کنید و یک پدلاک (قفل) در سمت چپ آدرس سایت مشاهده کنید ، این بدان معنی است که اتصال شما به درستی ایمن است.
اکنون شما Certbot را روی تمدید خودکار گواهینامه ها قبل از منقضی شدن تنظیم می کنید. برای اجرای بررسی تمدید به صورت روزانه ، از cron ، یک سرویس سیستمی استاندارد برای انجام کارهای دوره ای استفاده خواهید کرد. با باز کردن و ویرایش فایلی به نام crontab ، corn را هدایت می کنید:
$ sudo crontab –e

این دستور crontab پیش فرض را که در حال حاضر یک فایل متنی خالی است ، باز می کند. خط زیر را اضافه کنید ، سپس آن را ذخیره کرده و ببندید:
crontab
. . .
15 3 * * * /usr/bin/certbot renew –quiet

15 3 * * * دستور زیر را هر روز ساعت 3:15 صبح اجرا می کند – می توانید این کار را روی هر زمان تطبیق دهید.
دستور تمدید برای Certbot تمام گواهینامه های نصب شده روی سیستم را بررسی کرده و مواردی را که در کمتر از سی روز به پایان رسیده اند ، به روز می کند. –quiet به Certbot می گوید که اطلاعات را به خروجی نفرستد یا منتظر ورود کاربر باشد.
cron اکنون این دستور را روزانه اجرا می کند. تمام گواهینامه های نصب شده هنگامی که سی روز یا کمتر از انقضای انها باقی مانده باشد به طور خودکار تمدید و مجدد لود می شوند.
اکنون که کد-سرور مجازی را از طریق یک پروکسی معکوس Nginx در دامنه خود دارید ، آماده استفاده از واسط کاربری کد-سرور مجازی هستید.
مرحله 4 – استفاده از رابط کد-سرور مجازی
در این بخش از برخی از ویژگی های رابط کد-سرور مجازی استفاده خواهید کرد. از آنجا که کدسرور مجازی ویژوال استودیو کد در حال اجرا در cloud است ، همان رابط کاربری نسخه دسکتاپ مستقل را دارد.
در سمت چپ IDE ، یک ردیف عمودی از شش دکمه وجود دارد که بیشترین ویژگی های مورد استفاده را در یک صفحه جانبی که با عنوان Activity Bar شناخته می شود باز می کند.

این نوار قابل تنظیم است بنابراین می توانید این نماها را به ترتیب دیگری جابجا کنید یا آنها را از نوار حذف کنید. به طور پیش فرض ، اولین دکمه منوی کلی را به صورت کشویی باز می کند ، در حالی که نمای دوم پنل اکسپلورر را باز می کند که پیمایش درخت مانند از ساختار پروژه را فراهم می کند. می توانید پوشه ها و فایل های خود را در اینجا مدیریت کنید – ایجاد ، حذف ، جابجایی و تغییر نام آنها در صورت لزوم. نمای بعدی دسترسی به عملکرد جستجو و جایگزینی را فراهم می کند
به دنبال این ، به ترتیب پیش فرض ، نمای شما از سیستم های کنترل منبع مانند Git قرار میگیرد. کد ویژوال استودیو همچنین از سایر ارائه دهندگان کنترل منبع پشتیبانی می کند و می توانید در این مستندات دستورالعمل های بیشتری را برای جریان کاری کنترل منبع با ویرایشگر بیابید.

گزینه اشکال زدایی در نوار فعالیت ، کلیه اقدامات معمول را برای اشکال زدایی در پنل ارائه می دهد. ویژوال استودیو کد با پشتیبانی داخلی برای اشکال زدایی زمان اجرای Node.js و هر زبانی که به Javascript تبدیل شود همراه است. برای سایر زبانها می توانید افزونه هایی را برای اشکال زدایی مورد نیاز نصب کنید. می توانید پیکربندی های اشکال زدایی را در فایل launch.jsonذخیره کنید.

نمای نهایی در نوار فعالیت ، منویی را برای دسترسی به افزونه های موجود در Marketplace فراهم می کند.
قسمت اصلی GUI ویرایشگر شماست که می توانید آن ها را با استفاده از زبانه ها برای ویرایش کد خود جدا کنید. می توانید نمای ویرایش خود را به یک سیستم شبکه یا به فایل های جانبی تغییر دهید.

پس از ایجاد فایل جدید از طریق منوی File ، یک فایل خالی در یک تب جدید باز می شود و پس از ذخیره سازی ، نام فایل در پنل جانبی Explorer قابل مشاهده خواهد بود. ایجاد پوشه ها را می توان با کلیک راست بر روی نوار کناری Explorer و کلیک بر روی New Folder انجام داد. می توانید پوشه ای را با کلیک بر روی نام آن و همچنین drag و drop فایل ها و پوشه ها به قسمتهای بالایی بسط دهید تا آنها را به یک مکان جدید منتقل کنید.

می توانید با وارد کردن CTRL + SHIFT + `، یا با کلیک کردن بر روی ترمینال در منوی کشویی بالای منو ، و انتخاب New Terminal ، به ترمینال دسترسی پیدا کنید. ترمینال در یک پنل پایین تر باز خواهد شد و دیرکتوری کار آن روی فضای کاری پروژه تنظیم می شود ، که شامل فایل ها و پوشه های نمایش داده شده در پنل سمت Explorer است.
شما یک نمای کلی سطح بالا از رابط کد سرور مجازی را جستجو کرده اید و برخی از متداول ترین ویژگی ها را مشاهده کرده اید.
نتیجه
اکنون کد-سرور مجازی ، یک IDE همه کاره cloud را در اختیار دارید که بر روی سرور مجازی CentOS 7 شما نصب شده است ، در دامنه شما قرار گرفته و با استفاده از گواهی Let’s Encrypt ایمن شده است. هم اکنون می توانید بر روی پروژه ها بصورت جداگانه و همچنین در یک مجموعه همکاری تیمی کار کنید. اجرای IDE cloud منابع موجود در دستگاه محلی شما را آزاد می کند و به شما امکان می دهد منابع را در صورت لزوم مقیاس کنید. برای اطلاعات بیشتر در مورد ویژگی های دیگر و دستورالعمل های دقیق در مورد سایر مؤلفه های کد-سرور ، به مطالب کد ویژوال استودیو مراجعه کنید.

خرید vps – خرید سرور مجازی – خرید سرور – سرور هلند – فروش vps – سرور مجازی آمریکا – خریدvps – سرور مجازی هلند – فروش سرور مجازی – سرور آمریکا – vps – سرور مجازی انگلیس – سرور مجازی آلمان – سرور مجازی کانادا – خرید vps آمریکا – خرید وی پی اس – سرور – خرید سرور مجازی هلند – vps خرید – سرور مجازی فرانسه – سرور مجازی هلند – خرید vps آمریکا – خرید سرور مجازی ارزان هلند – vps – خرید vps هلند – خرید سرور مجازی آمریکا – خرید vps فرانسه – تست vps – سرور مجازی تست – سرور مجازی ویندوز – ارزانترین vps – خرید وی پی اس – vps ارزان – 

برچسب‌ها:



:: بازدید از این مطلب : 4
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه شنبه 10 تير 1399 | نظرات ()
نوشته شده توسط : behna

حتی با محبوبیت روزافزون خدمات ابری ، نیاز به اجرای برنامه های بومی هنوز وجود دارد.
با استفاده از noVNC و TigerVNC ، می توانید برنامه های بومی را درون یک کانتینر Docker اجرا کنید و از راه دور با استفاده از یک مرورگر وب به آنها دسترسی پیدا کنید. علاوه بر این ، می توانید برنامه خود را بر روی سرور مجازی با منابع سیستم بیشتر از آنچه به صورت محلی موجود دارید اجرا کنید ، که می تواند در هنگام اجرای برنامه های بزرگ ، انعطاف پذیری بیشتری را ارائه دهد.
در این آموزش ، Mozilla Thunderbird ، کلاینت ایمیل را با استفاده از Docker کانتینرایز می کنید. پس از آن ، آن را ایمن کرده و با استفاده از سرور مجازی وب Caddy امکان دسترسی از راه دور را فراهم خواهید کرد.
پس از اتمام کار ، فقط با یک مرورگر وب می توانید از هر وسیله ای به Thunderbird دسترسی پیدا کنید. همچنین به صورت اختیاری می توانید با استفاده از WebDAV به طور محلی به فایل های موجود در آن دسترسی پیدا کنید. همچنین یک تصویر کاملاً خود شمول از Docker خواهید داشت که می توانید در هر مکانی اجرا کنید.
پیش نیازها
قبل از شروع این راهنما ، به موارد زیر نیاز خواهید داشت:
⦁ یک سرور مجازی اوبونتو 20.04 با حداقل 2 گیگابایت رم و فضای دیسک 4 گیگابایتی.
⦁ یک کاربر غیر ریشه با امتیازات sudo.
⦁ Docker که روی سرور مجازی شما تنظیم شده باشد. می توانید نحوه نصب و استفاده از Docker در Ubuntu 20.04 را در این لینک دنبال کنید.
مرحله 1 – ایجاد پیکربندی supervisord
اکنون که سرور مجازی شما در حال اجرا است و Docker نصب شده است ، آماده هستید تا پیکربندی کانتینر برنامه خود را شروع کنید. از آنجا که کانتینر شما از چندین مؤلفه تشکیل شده است ، برای راه اندازی و نظارت بر آنها باید از یک مدیر فرآیند استفاده کنید. در اینجا ، از supervisord استفاده خواهید کرد. supervisord یک مدیر فرآیند است که در پایتون نوشته شده و اغلب برای موزون کردن کانتینرهای پیچیده استفاده می شود.
ابتدا دایرکتوری به نام thunderbird برای کانتینر خود ایجاد کنید و وارد شوید:
⦁ $ mkdir ~/thunderbird

⦁ $ cd ~/thunderbird

اکنون با استفاده از nano یا ویرایشگر مورد نظر خود ، فایلی به نام supervisord.conf ایجاد و باز کنید:
⦁ $ nano ~/thunderbird/supervisord.conf

اکنون این اولین بلوک کد را به supraord.conf اضافه کنید ، که گزینه های جهانی برای supervisord را تعریف می کند:
~/thunderbird/supervisord.conf
[supervisord]
nodaemon=true
pidfile=/tmp/supervisord.pid
logfile=/dev/fd/1
logfile_maxbytes=0

در این بخش ، شما خود supervisord را پیکربندی می کنید. باید nodaemon را روی true تنظیم کنید زیرا درون یک کانتینر Docker به عنوان ورودی وارد می شود. بنابراین ، می خواهید که در پیش زمینه اجرا شود. همچنین pidfile را روی مسیری که توسط یک کاربر غیر ریشه قابل دسترسی است و logfile را روی stdout تنظیم میکنید تا بتوانید ورودها را مشاهده کنید.
در مرحله بعد ، یک بلوک کد کوچک دیگر را به supervisord.conf اضافه کنید. این بلوک TigerVNC را که یک سرور مجازی ترکیبی VNC / X11 است شروع می کند:
~/thunderbird/supervisord.conf

[program:x11]
priority=0
command=/usr/bin/Xtigervnc -desktop “Thunderbird” -localhost -rfbport 5900 -SecurityTypes None -AlwaysShared -AcceptKeyEvents -AcceptPointerEvents -AcceptSetDesktopSize -SendCutText -AcceptCutText :0
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

در این بلوک ، سرور مجازی X11 را تنظیم می کنید. X11 یک پروتکل سرور مجازی نمایشگر است ، همان چیزی است که به برنامه های GUI اجازه اجرا می دهد. توجه داشته باشید که در آینده باWayland جایگزین خواهد شد ، اما دسترسی از راه دور هنوز در دست توسعه است.
برای این کانتینر ، شما از TigerVNC و سرور مجازی داخلی VNC استفاده می کنید. که دارای چندین مزیت نسبت به استفاده از یک سرور مجازی جداگانه X11 و VNC است:
• زمان پاسخ سریعتر ، زیرا کشیدن GUI مستقیماً روی سرور مجازی VNC انجام می شود به جای اینکه روی یک بافر چارچوب واسطه (حافظه ای که محتویات صفحه را ذخیره می کند) انجام شود.
• تغییر اندازه خودکار صفحه ، که به برنامه ریموت اجازه می دهد تا به طور خودکار تغییر اندازه دهد تا با کلاینت (در این حالت ، پنجره مرورگر وب شما) متناسب باشد.
در صورت تمایل ، می توانید آرگومان را برای گزینه -desktop از Thunderbird به چیز دیگری که انتخاب کرده اید تغییر دهید. سرور مجازی انتخاب شما را به عنوان تیتر صفحه وب مورد استفاده برای دسترسی به برنامه شما نمایش می دهد.
اکنون ، بیایید یک بلوک سوم از کد را به supervisord.conf اضافه کنیم تا easy-novnc را شروع کنیم:
~/thunderbird/supervisord.conf

[program:easy-novnc]
priority=0
command=/usr/local/bin/easy-novnc –addr :8080 –host localhost –port 5900 –no-url-password –novnc-params “resize=remote”
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

در این بلوک ، یک easy-novnc را راه اندازی می کنید ، یک سرور مجازی مستقل که یک پوشش حول noVNC فراهم می کند. این سرور مجازی دو نقش را انجام می دهد. ابتدا یک صفحه اتصال ساده فراهم می کند که به شما امکان می دهد گزینه های اتصال را پیکربندی کنید و به شما امکان می دهد موارد پیش فرض را تنظیم کنید. دوم ، VNC را روی WebSocket پروکسی میکند ، که به آن امکان دسترسی از طریق یک مرورگر وب معمولی را می دهد.
معمولاً تغییر اندازه در سمت کلاینت انجام می شود (یعنی مقیاس بندی تصویر) ، اما شما از گزینه resize=remote استفاده می کنید تا از تنظیمات وضوح تصویری از راه دور TigerVNC استفاده کامل کنید. این گزینه همچنین تأخیر کمتری را در دستگاه های کندتر مانند Chromebooks رده پایین ایجاد می کند:
توجه: در این آموزش از easy-novnc استفاده شده است. در صورت تمایل می توانید به جای آن از websockify و یک وب سرور مجازی جداگانه استفاده کنید. مزیت easy-novnc این است که میزان حافظه و زمان راه اندازی آن به میزان قابل توجهی پایین است و خود شمول به حساب می آید. easy-novnc همچنین یک صفحه اتصال تمیزتر نسبت به noVNC پیش فرض ارائه می دهد و تنظیم گزینه های پیش فرض مفید برای این ستاپ (مانند resize=remote) را ممکن می سازد.

برای شروع OpenBox ، یعنی مدیر پنجره ، بلوک زیر را به پیکربندی خود اضافه کنید:
~/thunderbird/supervisord.conf

[program:openbox]
priority=1
command=/usr/bin/openbox
environment=DISPLAY=:0
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

در این بلوک ، شما در حال راه اندازی OpenBox ، مدیر پنجره سبک X11 هستید. می توانید از این مرحله بگذرید ، اما بدون آن ، نمودارهای میله ای عنوان را ندارید یا نمی توانید اندازه ویندوز را تغییر دهید.
در آخر ، بیایید آخرین بلوک را به supervisord.conf اضافه کنیم ، که برنامه اصلی را شروع می کند:
~/thunderbird/supervisord.conf

[program:app]
priority=1
environment=DISPLAY=:0
command=/usr/bin/thunderbird
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

در این بلوک آخر ، برای اطمینان از اجرای Thunderbird بعد از TigerVNC ، اولویت را روی 1 تنظیم کنید در غیر این صورت با یک شرایط مسابقه روبرو می شوید و به طور تصادفی در شروع کار ناکام خواهید ماند. بنابراین autorestart = true قرار دهید تا اگر برنامه به اشتباه بسته شد ، برنامه را مجدداً باز کنید. متغیر محیط DISPLAY به برنامه می گوید تا روی سرور مجازی VNC که قبلاً تنظیم کرده اید نمایش داده شود.
در اینجا ظاهر نهایی supervisord.conf شما نمایش داده شده است:
~/thunderbird/supervisord.conf
[supervisord]
nodaemon=true
pidfile=/tmp/supervisord.pid
logfile=/dev/fd/1
logfile_maxbytes=0

[program:x11]
priority=0
command=/usr/bin/Xtigervnc -desktop “Thunderbird” -localhost -rfbport 5900 -SecurityTypes None -AlwaysShared -AcceptKeyEvents -AcceptPointerEvents -AcceptSetDesktopSize -SendCutText -AcceptCutText :0
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

[program:easy-novnc]
priority=0
command=/usr/local/bin/easy-novnc –addr :8080 –host localhost –port 5900 –no-url-password –novnc-params “resize=remote”
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

[program:openbox]
priority=1
command=/usr/bin/openbox
environment=DISPLAY=:0
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

[program:app]
priority=1
environment=DISPLAY=:0
command=/usr/bin/thunderbird
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

اگر می خواهید برنامه دیگری را کانتینرایز کنید ، /usr/bin/thunderbird را با مسیر قابل اجرای برنامه خود جایگزین کنید. در غیر این صورت ، اکنون آماده پیکربندی منوی اصلی GUI خود هستید.
مرحله 2 – تنظیم منوی OpenBox
اکنون که مدیر پروسه شما پیکربندی شده است ، بیایید منوی OpenBox را تنظیم کنیم. این منو به ما امکان می دهد تا برنامه ها را درون کانتینر راه اندازی کنیم. همچنین یک ترمینال و مانیتور پردازش برای اشکال زدایی در صورت لزوم را در اختیار خواهیم داشت.
در داخل دیرکتوری برنامه خود ، از nano یا ویرایشگر متن مورد علاقه خود استفاده کنید تا فایل جدیدی به نام menu.xml ایجاد و باز کنید:
⦁ $ nano ~/thunderbird/menu.xml

اکنون کد زیر را به menu.xml اضافه کنید:
~/thunderbird/menu.xml
<?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>
<openbox_menu xmlns=”http://openbox.org/” xmlns:xsi=”http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance” xsi:schemaLocation=”http://openbox.org/ file:///usr/share/openbox/menu.xsd”>
<menu id=”root-menu” label=”Openbox 3″>
<item label=”Thunderbird”>
<action name=”Execute”>
<execute>/usr/bin/thunderbird</execute>
</action>
</item>
<item label=”Terminal”>
<action name=”Execute”>
<execute>/usr/bin/x-terminal-emulator</execute>
</action>
</item>
<item label=”Htop”>
<action name=”Execute”>
<execute>/usr/bin/x-terminal-emulator -e htop</execute>
</action>
</item>
</menu>
</openbox_menu>

این فایل XML شامل آیتم های منو است که با کلیک راست بر روی دسکتاپ ظاهر می شود. هر مورد از یک لیبل و یک عمل تشکیل شده است.
اگر می خواهید برنامه دیگری را کانتینرایز کنید ، / usr / bin / thunderbird را با مسیر اجرایی برنامه خود جایگزین کنید و لیبل مورد را تغییر دهید.
مرحله 3 – ایجاد Dockerfile
اکنون که OpenBox پیکربندی شده است ، Dockerfile را ایجاد خواهید کرد ، که همه چیز را به هم پیوند می دهد.
یک Dockerfile در دیرکتوری کانتینر خود ایجاد کنید:
⦁ $nano ~/thunderbird/Dockerfile

برای شروع ، بیایید برای ساختن easy-novnc کد دیگری اضافه کنیم:
~/thunderbird/Dockerfile
FROM golang:1.14-buster AS easy-novnc-build
WORKDIR /src
RUN go mod init build && \
go get github.com/geek1011/easy-novnc@v1.1.0 && \
go build -o /bin/easy-novnc github.com/geek1011/easy-novnc

در مرحله اول ، شما در حال ساختن easy-novnc هستید. برای سادگی و صرفه جویی در فضا این کار در یک مرحله جداگانه انجام می شود – به زنجیره ابزار کلیGo در تصویر نهایی خود نیازی ندارید. به@ v1.1.0 در دستور build توجه داشته باشید. این تضمین می کند که نتیجه تعیین کننده است ، و از آن جهت مهم است که Docker نتیجه هر مرحله را ذخیره می کند. اگر نسخه صریح را مشخص نکرده اید ، Docker در زمان ساخت اولین تصویر، آخرین نسخه های easy-novnc را ارجاع می دهد. علاوه بر این ، بهتر است اطمینان حاصل کنید که یک نسخه خاص از easy-novnc را دانلود می کنید تا در صورت ایجاد تغییرات در رابط CLI آن را داشته باشید.
اکنون بیایید مرحله دوم را ایجاد کنیم که به تصویر نهایی تبدیل می شود. در اینجا از Debian 10 (Buster) به عنوان تصویر پایه استفاده خواهید کرد. توجه داشته باشید که از آنجا که این کار در یک کانتینر در حال اجرا است ، صرف نظر از توزیع شما در سرور مجازی خود ، کار خواهد کرد.
سپس ، بلوک زیر را به Dockerfile خود اضافه کنید:
~/thunderbird/Dockerfile

FROM debian:buster
RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends openbox tigervnc-standalone-server supervisor gosu && \
rm -rf /var/lib/apt/lists && \
mkdir -p /usr/share/desktop-directories

در این دستورالعمل ، شما Debian 10 را به عنوان تصویر پایه خود نصب می کنید و سپس حداقل مورد نیاز برای اجرای برنامه های GUI را در کانتینر خود نصب می کنید. توجه داشته باشید که apt-get update را به عنوان بخشی از همان دستورالعمل ها برای جلوگیری از مشکلات ذخیره سازی در Docker ، اجرا کنید. برای صرفه جویی در فضا ، همچنین لیست های بسته را که بعد از آن دانلود شده است حذف می کنید (بسته های ذخیره شده به صورت پیش فرض حذف می شوند). همچنین /usr/share/desktop-directories را ایجاد می کنید زیرا برخی برنامه ها به دایرکتوری موجود بستگی دارند.
بیایید یک بلوک کد کوچک دیگر اضافه کنیم:
~/thunderbird/Dockerfile

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends lxterminal nano wget openssh-client rsync ca-certificates xdg-utils htop tar xzip gzip bzip2 zip unzip && \
rm -rf /var/lib/apt/lists

در این دستورالعمل ، شما در حال نصب برخی از نرم افزارها و بسته های عمومی مفید هستید. موارد قابل توجه در اینجا xd-utils (که دستورات پایه مورد استفاده برنامه های دسکتاپ را در لینوکس فراهم می کند) و ca-certificates (که گواهی های ریشه را نصب می کند تا به ما امکان دسترسی به سایت های HTTPS را بدهد) هستند.
اکنون می توانیم دستورالعمل برنامه اصلی را اضافه کنیم:
~/thunderbird/Dockerfile

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends thunderbird && \
rm -rf /var/lib/apt/lists

مانند قبل ، در این قسمت در حال نصب برنامه هستیم. اگر برنامه کاربردی دیگری را کانتینرایز میکنید ، می توانید این دستورات را با دستورالعمل های لازم برای نصب برنامه خاص خود جایگزین کنید. برخی از برنامه ها برای اجرای داخل Docker به کار کمی بیشتر نیاز دارند. به عنوان مثال ، اگر برنامه ای را نصب می کنید که از Chrome ،Chromium یا QtWebEngine استفاده می کند ، باید از آرگومان خط فرمان –no-sandbox استفاده کنید ، زیرا در Docker پشتیبانی نمی شود.
در مرحله بعد ، بیایید دستورالعمل هایی را اضافه کنیم تا چند فایل آخر به کانتینر اضافه شود:
~/thunderbird/Dockerfile

COPY –from=easy-novnc-build /bin/easy-novnc /usr/local/bin/
COPY menu.xml /etc/xdg/openbox/
COPY supervisord.conf /etc/
EXPOSE 8080

در اینجا شما می توانید فایل های پیکربندی را که قبلاً ایجاد کرده اید به تصویر اضافه کرده و از مرحله اول کپی کردن باینری easy-novnc را انجام دهید.
این بلوک کد بعدی دایرکتوری داده را ایجاد می کند و کاربر اختصاصی را برای برنامه شما اضافه می کند. از آن جهت مهم است که برخی برنامه ها از اجرا به عنوان ریشه خودداری می کنند. همچنین بهتر است که حتی در یک کانتینر ، برنامه ها را به صورت ریشه اجرا نکنید.
~/thunderbird/Dockerfile

RUN groupadd –gid 1000 app && \
useradd –home-dir /data –shell /bin/bash –uid 1000 –gid 1000 app && \
mkdir -p /data
VOLUME /data

برای اطمینان از یک UID / GID سازگار برای فایل ها ، صریحاً هر دو را روی 1000 تنظیم می کنید. همچنین می توانید یک حجم را در دایرکتوری داده قرار دهید تا اطمینان حاصل شود که بین راه ریستارت ها همچنان ادامه دارد.
در آخر ، دستورالعمل هایی را برای راه اندازی همه موارد اضافه می کنیم:
~/thunderbird/Dockerfile

CMD [“sh”, “-c”, “chown app:app /data /dev/stdout && exec gosu app supervisord”]

با تنظیم دستور پیش فرض روی supervisord ، مدیر فرآیندهای مورد نیاز برای اجرای برنامه شما را راه اندازی می کند. در این حالت ، به جای ENTRYPOINT از CMD استفاده می کنید. در بیشتر موارد ، تفاوتی ایجاد نمی کند ، اما استفاده از CMD برای این منظور به چند دلیل مناسب تر است. اولا ، supervisord هیچ آرگومانی مربوط به ما را دریافت نمیکند ، و اگر آرگومان هایی را به کانتینر ارائه می دهید ، آنها CMD را جایگزین می كنند و به ENTRYPOINT اضافه می شوند. دوما ، استفاده از CMD به ما امکان می دهد هنگام ارسال آرگومان ها به داخل کانتینر ، یک دستور کاملاً متفاوت (که توسط / bin / sh -c اجرا خواهد شد) ارائه دهیم ، که اشکال زدایی را آسان تر می کند.
و در آخر ، لازم است قبل از شروع supervisord ، chown را به عنوان ریشه اجرا کنید تا از مشکلات مجوز در حجم داده جلوگیری کنید و به فرآیند کودک (child) اجازه دهید stdout را باز کند. این همچنین بدان معنی است که شما باید به جای دستورالعمل USER برای تعویض کاربر از gosu استفاده کنید.
در اینجا ظاهر Dockerfile تکمیل شده شما به شرح زیر است:
~/thunderbird/Dockerfile
FROM golang:1.14-buster AS easy-novnc-build
WORKDIR /src
RUN go mod init build && \
go get github.com/geek1011/easy-novnc@v1.1.0 && \
go build -o /bin/easy-novnc github.com/geek1011/easy-novnc

FROM debian:buster

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends openbox tigervnc-standalone-server supervisor gosu && \
rm -rf /var/lib/apt/lists && \
mkdir -p /usr/share/desktop-directories

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends lxterminal nano wget openssh-client rsync ca-certificates xdg-utils htop tar xzip gzip bzip2 zip unzip && \
rm -rf /var/lib/apt/lists

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends thunderbird && \
rm -rf /var/lib/apt/lists

COPY –from=easy-novnc-build /bin/easy-novnc /usr/local/bin/
COPY menu.xml /etc/xdg/openbox/
COPY supervisord.conf /etc/
EXPOSE 8080

RUN groupadd –gid 1000 app && \
useradd –home-dir /data –shell /bin/bash –uid 1000 –gid 1000 app && \
mkdir -p /data
VOLUME /data

CMD [“sh”, “-c”, “chown app:app /data /dev/stdout && exec gosu app supervisord”]

Dockerfile خود را ذخیره کرده و ببندید. اکنون آماده ساخت و اجرای کانتینر خود هستیم و سپس به Thunderbird – که یک برنامه GUI است، دسترسی پیدا خواهیم کرد.
مرحله 4 – ساخت و اجرای کانتینر
مرحله بعدی ساخت کانتینر شما و تنظیم آن در زمان راه اندازی است. همچنین می توانید یک حجم برای حفظ داده های برنامه بین ریستارت ها و به روز رسانی تنظیم کنید.
ابتدا کانتینر خود را بسازید. حتماً این دستورات را در دیرکتوری ~ / thunderbird اجرا کنید:
⦁ $ docker build -t thunderbird .

اکنون یک شبکه جدید ایجاد کنید که بین کانتینرهای برنامه به اشتراک گذاشته شود:
⦁ $ docker network create thunderbird-net

سپس یک حجم برای ذخیره داده های برنامه ایجاد کنید:
⦁ $ docker volume create thunderbird-data

در آخر ، آن را اجرا کرده و آن را روی ریستارت خودکار تنظیم کنید:
⦁ $ docker run –detach –restart=always –volume=thunderbird-data:/data –net=thunderbird-net –name=thunderbird-app thunderbird

توجه داشته باشید که در صورت تمایل ، می توانید thunderbird-app را بعد از گزینه –name با نام دیگری جایگزین کنید. هرچه انتخاب کردید ، اکنون برنامه شما کانتینرایز شده و در حال اجرا است. اکنون بیایید از سرور مجازی وب Caddy برای امنیت آن استفاده کنیم و از راه دور به آن متصل شویم.
مرحله 5 – راه اندازی Caddy
در این مرحله ، وب سرور مجازی Caddy را تنظیم می کنید تا تأیید هویت انجام شود و به صورت اختیاری ، دسترسی از راه دور فایل از طریق WebDAV را انجام دهد. برای سادگی و اینکه به شما امکان استفاده از پروکسی معکوس موجود خود را بدهد ، آن را در یک کانتینر دیگر اجرا کنید.
یک دیرکتوری جدید ایجاد کنید و سپس به داخل آن بروید:
⦁ $ mkdir ~/caddy

⦁ $ cd ~/caddy

اکنون با استفاده از nano یا ویرایشگر مورد نظر خود ، یک Dockerfile جدید ایجاد کنید:
⦁ $ nano ~/caddy/Dockerfile

سپس بخش های زیر را اضافه کنید:
~/caddy/Dockerfile
FROM golang:1.14-buster AS caddy-build
WORKDIR /src
RUN echo ‘module caddy’ > go.mod && \
echo ‘require github.com/caddyserver/caddy/v2 v2.0.0’ >> go.mod && \
echo ‘require github.com/mholt/caddy-webdav v0.0.0-20200523051447-bc5d19941ac3’ >> go.mod
RUN echo ‘package main’ > caddy.go && \
echo ‘import caddycmd “github.com/caddyserver/caddy/v2/cmd”‘ >> caddy.go && \
echo ‘import _ “github.com/caddyserver/caddy/v2/modules/standard”‘ >> caddy.go && \
echo ‘import _ “github.com/mholt/caddy-webdav”‘ >> caddy.go && \
echo ‘func main() { caddycmd.Main() }’ >> caddy.go
RUN go build -o /bin/caddy .

FROM debian:buster

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends gosu && \
rm -rf /var/lib/apt/lists

COPY –from=caddy-build /bin/caddy /usr/local/bin/
COPY Caddyfile /etc/
EXPOSE 8080

RUN groupadd –gid 1000 app && \
useradd –home-dir /data –shell /bin/bash –uid 1000 –gid 1000 app && \
mkdir -p /data
VOLUME /data

WORKDIR /data
CMD [“sh”, “-c”, “chown app:app /data && exec gosu app /usr/local/bin/caddy run -adapter

این Dockerfile با فعال کردن افزونه WebDAV ، Caddy را ایجاد می کند ، و سپس آن را در پورت 8080 با Caddyfile در / etc / Caddyfile راه اندازی می کند. فایل را ذخیره کنید و ببندید.
سپس سرور مجازی وب Caddy را پیکربندی می کنید. فایلی به نام Caddyfile را در دایرکتوری که تازه ایجاد کرده اید ایجاد کنید:
⦁ $ nano ~/caddy/Caddyfile

اکنون بلوک کد زیر را به Caddyfile خود اضافه کنید:
~/caddy/Caddyfile
{
order webdav last
}
:8080 {
log
root * /data
reverse_proxy thunderbird-app:8080

handle /files/* {
uri strip_prefix /files
file_server browse
}
redir /files /files/

handle /webdav/* {
uri strip_prefix /webdav
webdav
}
redir /webdav /webdav/

basicauth /* {
{env.APP_USERNAME} {env.APP_PASSWORD_HASH}
}
}

این Caddyfile دیرکتوری اصلی را به کانتینر thunderbird-app که در مرحله 4 ایجاد کرده اید پروکسی میکند ( Docker آن را در IP صحیح تجزیه می کند). همچنین یک مرورگر فایل مبتنی بر وب فقط قابل خواندن در /files ارائه می کند و یک سرور مجازی WebDAV را روی / webdav اجرا می کند که می توانید برای دسترسی به فایل های خود به صورت محلی قرار دهید. نام کاربری و رمز عبور از متغیرهای محیط APP_USERNAME و APP_PASSWORD_HASH خوانده می شود.
اکنون کانتینر را بسازید:
⦁ $ docker build -t thunderbird-caddy .

Caddy v2 نیاز دارد که شما پسورد موردنظر خود را hash کنید. دستور زیر را اجرا کنید و به یاد داشته باشید که mypass را با یک رمز عبور قوی به انتخاب خود جایگزین کنید:
⦁ $ docker run –rm -it thunderbird-caddy caddy hash-password -plaintext ‘mypass’

این دستور یک رشته کاراکتر را تولید می کند. آن را برای تهیه دستور بعدی در کلیپ بورد خود کپی کنید.
اکنون آماده اجرای کانتینر هستید. اطمینان حاصل کنید که myuser را با نام کاربری مورد نظر خود جایگزین کنید و mypass-hash را با همان دستوری که در مرحله قبل اجرا کردید جایگزین نمایید. همچنین می توانید پورت (8080 در اینجا) را برای دسترسی به سرور مجازی خود در پورت دیگری تغییر دهید:
⦁ $ docker run –detach –restart=always –volume=thunderbird-data:/data –net=thunderbird-net –name=thunderbird-web –env=APP_USERNAME=”myuser” –env=APP_PASSWORD_HASH=”mypass-hash” –publish=8080:8080 thunderbird-caddy

اکنون آماده دسترسی و آزمایش برنامه خود هستیم.
مرحله 6 – تست و مدیریت برنامه
بیایید به برنامه دسترسی پیدا کنیم و از عملکرد آن اطمینان حاصل نماییم.
ابتدا http: // your_server_ip: 8080 را در یک مرورگر وب باز کنید ، با اعتباراتی که قبلاً انتخاب کرده اید وارد شوید و روی connect کلیک کنید.

اکنون می توانید با برنامه تعامل برقرار کنید ، و برای تنظیم مناسب پنجره مرورگر ، باید به طور خودکار تغییر اندازه دهد.

اگر بر روی دسکتاپ سیاه رنگ کلیک راست کنید، باید منویی را مشاهده کنید که به شما امکان دسترسی به یک ترمینال را می دهد. اگر کلیک وسط کنید ​​، باید لیستی از پنجره ها را ببینید.

اکنون http://your_server_ip:8080/files/ را در یک مرورگر وب باز کنید. باید بتوانید به فایل های خود دسترسی پیدا کنید.

به صورت اختیاری ، می توانید http: // your_server_ip: 8080 / webdav / خود را در یک کلاینت WebDAV نصب کنید. باید بتوانید مستقیماً به فایل های خود دسترسی پیدا کرده و آن ها را تغییر دهید. اگر از گزینه Map network drive در ویندوز اکسپلورر استفاده می کنید ، باید برای اضافه کردنHTTPS از یک پروکسی معکوس استفاده کنید یا HKLM\SYSTEM\CurrentControlSet\Services\WebClient\Parameters\BasicAuthLevel را روی DWORD:2 تنظیم کنید.
در هر صورت ، برنامه GUI بومی شما اکنون برای استفاده از راه دور آماده است.
نتیجه
اکنون با موفقیت یک کانتینر Docker را برای Thunderbird تنظیم کرده اید و سپس با استفاده از Caddy ، دسترسی به آن را از طریق یک مرورگر وب پیکربندی کرده اید. در صورت نیاز به بروزرسانی برنامه خود ، کانتینرها را متوقف کنید ، docker rm thunderbird-app thunderbird-web را اجرای کنید، تصاویر را مجدد بسازید و سپس دستورات docker را از مراحل قبلی بالا مجدداً اجرا کنید. از آنجا که در یک حجم ذخیره می شود ، داده های شما همچنان حفظ می شوند.
اگر می خواهید در مورد دستورات اساسی Docker اطلاعات بیشتری کسب کنید ، می توانید این لینک آموزش یا این صفحه را بخوانید. برای استفاده طولانی مدت تر ، میتوانید HTTPS را برای امنیت بیشتر فعال کنید (برای این کار به دامنه ای نیاز دارید).
علاوه بر این ، اگر بیش از یک برنامه نصب کرده اید ، می توانید به جای شروع هر کانتینر به صورت دستی ، از Docker Compose یا Kubernetes استفاده کنید. و به یاد داشته باشید ، این آموزش می تواند به عنوان پایه ای برای اجرای سایر برنامه های لینوکس روی سرور مجازی شما استفاده شود ، از جمله:
⦁ Wine ، یک لایه سازگاری برای اجرای برنامه های ویندوز در لینوکس.
⦁ GIMP ، ویرایشگر تصویر منبع باز.
⦁ Cutter ، پلتفرم مهندسی معکوس منبع باز.
این گزینه آخر پتانسیل بسیار مهمی را برای کانتینرایز و دسترسی از راه دور به برنامه های GUI ارائه می دهد. با استفاده از این ستاپ ، اکنون می توانید از سرور مجازی  با توان محاسباتی بسیار بیشتر از آنچه به صورت محلی در دسترس دارید برای اجرای ابزارهای منبع فشرده مانند Cutter استفاده کنید.

خرید vps – خرید سرور مجازی – خرید سرور – سرور هلند – فروش vps – سرور مجازی آمریکا – خریدvps – سرور مجازی هلند – فروش سرور مجازی – سرور آمریکا – vps – سرور مجازی انگلیس – سرور مجازی آلمان – سرور مجازی کانادا – خرید vps آمریکا – خرید وی پی اس – سرور – خرید سرور مجازی هلند – vps خرید – سرور مجازی فرانسه – سرور مجازی هلند – خرید vps آمریکا – خرید سرور مجازی ارزان هلند – vps – خرید vps هلند – خرید سرور مجازی آمریکا – خرید vps فرانسه – تست vps – سرور مجازی تست – سرور مجازی ویندوز – ارزانترین vps – خرید وی پی اس – vps ارزان – 

برچسب‌ها:

 



:: بازدید از این مطلب : 3
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه شنبه 10 تير 1399 | نظرات ()
نوشته شده توسط : behna

حتی با محبوبیت روزافزون خدمات ابری ، نیاز به اجرای برنامه های بومی هنوز وجود دارد.
با استفاده از noVNC و TigerVNC ، می توانید برنامه های بومی را درون یک کانتینر Docker اجرا کنید و از راه دور با استفاده از یک مرورگر وب به آنها دسترسی پیدا کنید. علاوه بر این ، می توانید برنامه خود را بر روی سرور مجازی با منابع سیستم بیشتر از آنچه به صورت محلی موجود دارید اجرا کنید ، که می تواند در هنگام اجرای برنامه های بزرگ ، انعطاف پذیری بیشتری را ارائه دهد.
در این آموزش ، Mozilla Thunderbird ، کلاینت ایمیل را با استفاده از Docker کانتینرایز می کنید. پس از آن ، آن را ایمن کرده و با استفاده از سرور مجازی وب Caddy امکان دسترسی از راه دور را فراهم خواهید کرد.
پس از اتمام کار ، فقط با یک مرورگر وب می توانید از هر وسیله ای به Thunderbird دسترسی پیدا کنید. همچنین به صورت اختیاری می توانید با استفاده از WebDAV به طور محلی به فایل های موجود در آن دسترسی پیدا کنید. همچنین یک تصویر کاملاً خود شمول از Docker خواهید داشت که می توانید در هر مکانی اجرا کنید.
پیش نیازها
قبل از شروع این راهنما ، به موارد زیر نیاز خواهید داشت:
⦁ یک سرور مجازی Debian 9 با حداقل 2 گیگابایت رم و فضای دیسک 4 گیگابایتی.
⦁ یک کاربر غیر ریشه با امتیازات sudo.
⦁ Docker که روی سرور مجازی شما تنظیم شده باشد. می توانید نحوه نصب و استفاده از Docker در Debian 9 را در این لینک دنبال کنید.
مرحله 1 – ایجاد پیکربندی supervisord
اکنون که سرور مجازی شما در حال اجرا است و Docker نصب شده است ، آماده هستید تا پیکربندی کانتینر برنامه خود را شروع کنید. از آنجا که کانتینر شما از چندین مؤلفه تشکیل شده است ، برای راه اندازی و نظارت بر آنها باید از یک مدیر فرآیند استفاده کنید. در اینجا ، از supervisord استفاده خواهید کرد. supervisord یک مدیر فرآیند است که در پایتون نوشته شده و اغلب برای موزون کردن کانتینرهای پیچیده استفاده می شود.
ابتدا دایرکتوری به نام thunderbird برای کانتینر خود ایجاد کنید و وارد شوید:
⦁ $ mkdir ~/thunderbird

⦁ $ cd ~/thunderbird

اکنون با استفاده از nano یا ویرایشگر مورد نظر خود ، فایلی به نام supervisord.conf ایجاد و باز کنید:
⦁ $ nano ~/thunderbird/supervisord.conf

اکنون این اولین بلوک کد را به supervisord.conf اضافه کنید ، که گزینه های جهانی برای supervisord را تعریف می کند:
~/thunderbird/supervisord.conf
[supervisord]
nodaemon=true
pidfile=/tmp/supervisord.pid
logfile=/dev/fd/1
logfile_maxbytes=0

در این بخش ، شما خود supervisord را پیکربندی می کنید. باید nodaemon را روی true تنظیم کنید زیرا درون یک کانتینر Docker به عنوان ورودی وارد می شود. بنابراین ، می خواهید که در پیش زمینه اجرا شود. همچنین pidfile را روی مسیری که توسط یک کاربر غیر ریشه قابل دسترسی است و logfile را روی stdout تنظیم میکنید تا بتوانید ورودها را مشاهده کنید.
در مرحله بعد ، یک بلوک کد کوچک دیگر را به supervisord.conf اضافه کنید. این بلوک TigerVNC را که یک سرور مجازی ترکیبی VNC / X11 است شروع می کند:
~/thunderbird/supervisord.conf

[program:x11]
priority=0
command=/usr/bin/Xtigervnc -desktop “Thunderbird” -localhost -rfbport 5900 -SecurityTypes None -AlwaysShared -AcceptKeyEvents -AcceptPointerEvents -AcceptSetDesktopSize -SendCutText -AcceptCutText :0
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

در این بلوک ، سرور مجازی X11 را تنظیم می کنید. X11 یک پروتکل سرور مجازی نمایشگر است ، همان چیزی است که به برنامه های GUI اجازه اجرا می دهد. توجه داشته باشید که در آینده باWayland جایگزین خواهد شد ، اما دسترسی از راه دور هنوز در دست توسعه است.
برای این کانتینر ، شما از TigerVNC و سرور مجازی داخلی VNC استفاده می کنید. که دارای چندین مزیت نسبت به استفاده از یک سرور مجازی جداگانه X11 و VNC است:
• زمان پاسخ سریعتر ، زیرا کشیدن GUI مستقیماً روی سرور مجازی VNC انجام می شود به جای اینکه روی یک بافر چارچوب واسطه (حافظه ای که محتویات صفحه را ذخیره می کند) انجام شود.
• تغییر اندازه خودکار صفحه ، که به برنامه ریموت اجازه می دهد تا به طور خودکار تغییر اندازه دهد تا با کلاینت (در این حالت ، پنجره مرورگر وب شما) متناسب باشد.
در صورت تمایل ، می توانید آرگومان را برای گزینه -desktop از Thunderbird به چیز دیگری که انتخاب کرده اید تغییر دهید. سرور مجازی انتخاب شما را به عنوان تیتر صفحه وب مورد استفاده برای دسترسی به برنامه شما نمایش می دهد.
اکنون ، بیایید یک بلوک سوم از کد را به supervisord.conf اضافه کنیم تا easy-novnc را شروع کنیم:
~/thunderbird/supervisord.conf

[program:easy-novnc]
priority=0
command=/usr/local/bin/easy-novnc –addr :8080 –host localhost –port 5900 –no-url-password –novnc-params “resize=remote”
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

در این بلوک ، یک easy-novnc را راه اندازی می کنید ، یک سرور مجازی مستقل که یک پوشش حول noVNC فراهم می کند. این سرور مجازی دو نقش را انجام می دهد. ابتدا یک صفحه اتصال ساده فراهم می کند که به شما امکان می دهد گزینه های اتصال را پیکربندی کنید و به شما امکان می دهد موارد پیش فرض را تنظیم کنید. دوم ، VNC را روی WebSocket پروکسی میکند ، که به آن امکان دسترسی از طریق یک مرورگر وب معمولی را می دهد.
معمولاً تغییر اندازه در سمت کلاینت انجام می شود (یعنی مقیاس بندی تصویر) ، اما شما از گزینه resize=remote استفاده می کنید تا از تنظیمات وضوح تصویری از راه دور TigerVNC استفاده کامل کنید. این گزینه همچنین تأخیر کمتری را در دستگاه های کندتر مانند Chromebooks رده پایین ایجاد می کند:
توجه: در این آموزش از easy-novnc استفاده شده است. در صورت تمایل می توانید به جای آن از websockify و یک وب سرور مجازی جداگانه استفاده کنید. مزیت easy-novnc این است که میزان حافظه و زمان راه اندازی آن به میزان قابل توجهی پایین است و خود شمول به حساب می آید. easy-novnc همچنین یک صفحه اتصال تمیزتر نسبت به noVNC پیش فرض ارائه می دهد و تنظیم گزینه های پیش فرض مفید برای این ستاپ (مانند resize=remote) را ممکن می سازد.

برای شروع OpenBox ، یعنی مدیر پنجره ، بلوک زیر را به پیکربندی خود اضافه کنید:
~/thunderbird/supervisord.conf

[program:openbox]
priority=1
command=/usr/bin/openbox
environment=DISPLAY=:0
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

در این بلوک ، شما در حال راه اندازی OpenBox ، مدیر پنجره سبک X11 هستید. می توانید از این مرحله بگذرید ، اما بدون آن ، نمودارهای میله ای عنوان را ندارید یا نمی توانید اندازه ویندوز را تغییر دهید.
در آخر ، بیایید آخرین بلوک را به supervisord.conf اضافه کنیم ، که برنامه اصلی را شروع می کند:
~/thunderbird/supervisord.conf

[program:app]
priority=1
environment=DISPLAY=:0
command=/usr/bin/thunderbird
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

در این بلوک آخر ، برای اطمینان از اجرای Thunderbird بعد از TigerVNC ، اولویت را روی 1 تنظیم کنید در غیر این صورت با یک شرایط مسابقه روبرو می شوید و به طور تصادفی در شروع کار ناکام خواهید ماند. بنابراین autorestart = true قرار دهید تا اگر برنامه به اشتباه بسته شد ، برنامه را مجدداً باز کنید. متغیر محیط DISPLAY به برنامه می گوید تا روی سرور مجازی VNC که قبلاً تنظیم کرده اید نمایش داده شود.
در اینجا ظاهر نهایی supervisord.conf نمایش داده شده است:
~/thunderbird/supervisord.conf
[supervisord]
nodaemon=true
pidfile=/tmp/supervisord.pid
logfile=/dev/fd/1
logfile_maxbytes=0

[program:x11]
priority=0
command=/usr/bin/Xtigervnc -desktop “Thunderbird” -localhost -rfbport 5900 -SecurityTypes None -AlwaysShared -AcceptKeyEvents -AcceptPointerEvents -AcceptSetDesktopSize -SendCutText -AcceptCutText :0
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

[program:easy-novnc]
priority=0
command=/usr/local/bin/easy-novnc –addr :8080 –host localhost –port 5900 –no-url-password –novnc-params “resize=remote”
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

[program:openbox]
priority=1
command=/usr/bin/openbox
environment=DISPLAY=:0
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

[program:app]
priority=1
environment=DISPLAY=:0
command=/usr/bin/thunderbird
autorestart=true
stdout_logfile=/dev/fd/1
stdout_logfile_maxbytes=0
redirect_stderr=true

اگر می خواهید برنامه دیگری را کانتینرایز کنید ، /usr/bin/thunderbird را با مسیر قابل اجرای برنامه خود جایگزین کنید. در غیر این صورت ، اکنون آماده پیکربندی منوی اصلی GUI خود هستید.
مرحله 2 – تنظیم منوی OpenBox
اکنون که مدیر پروسه شما پیکربندی شده است ، بیایید منوی OpenBox را تنظیم کنیم. این منو به ما امکان می دهد تا برنامه ها را درون کانتینر راه اندازی کنیم. همچنین یک ترمینال و مانیتور پردازش برای اشکال زدایی در صورت لزوم را در اختیار خواهیم داشت.
در داخل دیرکتوری برنامه خود ، از nano یا ویرایشگر متن مورد علاقه خود استفاده کنید تا فایل جدیدی به نام menu.xml ایجاد و باز کنید:
⦁ $ nano ~/thunderbird/menu.xml

اکنون کد زیر را به menu.xml اضافه کنید:
~/thunderbird/menu.xml
<?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>
<openbox_menu xmlns=”http://openbox.org/” xmlns:xsi=”http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance” xsi:schemaLocation=”http://openbox.org/ file:///usr/share/openbox/menu.xsd”>
<menu id=”root-menu” label=”Openbox 3″>
<item label=”Thunderbird”>
<action name=”Execute”>
<execute>/usr/bin/thunderbird</execute>
</action>
</item>
<item label=”Terminal”>
<action name=”Execute”>
<execute>/usr/bin/x-terminal-emulator</execute>
</action>
</item>
<item label=”Htop”>
<action name=”Execute”>
<execute>/usr/bin/x-terminal-emulator -e htop</execute>
</action>
</item>
</menu>

این فایل XML شامل آیتم های منو است که با کلیک راست بر روی دسکتاپ ظاهر می شود. هر مورد از یک لیبل و یک عمل تشکیل شده است.
اگر می خواهید برنامه دیگری را کانتینرایز کنید ، / usr / bin / thunderbird را با مسیر اجرایی برنامه خود جایگزین کنید و لیبل مورد را تغییر دهید.
مرحله 3 – ایجاد Dockerfile
اکنون که OpenBox پیکربندی شده است ، Dockerfile را ایجاد خواهید کرد ، که همه چیز را به هم پیوند می دهد.
یک Dockerfile در دیرکتوری کانتینر خود ایجاد کنید:
⦁ $nano ~/thunderbird/Dockerfile

برای شروع ، بیایید برای ساختن easy-novnc کد دیگری اضافه کنیم:
~/thunderbird/Dockerfile
FROM golang:1.14-buster AS easy-novnc-build
WORKDIR /src
RUN go mod init build && \
go get github.com/geek911/easy-novnc@v1.1.0 && \
go build -o /bin/easy-novnc github.com/geek911/easy-novnc

در مرحله اول ، شما در حال ساختن easy-novnc هستید. برای سادگی و صرفه جویی در فضا این کار در یک مرحله جداگانه انجام می شود – به زنجیره ابزار کلیGo در تصویر نهایی خود نیازی ندارید. به@ v1.1.0 در دستور build توجه داشته باشید. این تضمین می کند که نتیجه تعیین کننده است ، و از آن جهت مهم است که Docker نتیجه هر مرحله را ذخیره می کند. اگر نسخه صریح را مشخص نکرده اید ، Docker در زمان ساخت اولین تصویر، آخرین نسخه های easy-novnc را ارجاع می دهد. علاوه بر این ، بهتر است اطمینان حاصل کنید که یک نسخه خاص از easy-novnc را دانلود می کنید تا در صورت ایجاد تغییرات در رابط CLI آن را داشته باشید.
حالا بیایید مرحله دوم را ایجاد کنیم که به تصویر نهایی تبدیل می شود. در اینجا از Debian 9 (Buster) به عنوان تصویر پایه استفاده خواهید کرد. توجه داشته باشید که از آنجا که این کار در یک کانتینر در حال اجرا است ، صرف نظر از توزیع شما در سرور مجازی خود ، کار خواهد کرد.
سپس ، بلوک زیر را به Dockerfile خود اضافه کنید:
~/thunderbird/Dockerfile

FROM debian:buster
RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends openbox tigervnc-standalone-server supervisor gosu && \
rm -rf /var/lib/apt/lists && \
mkdir -p /usr/share/desktop-directories

در این دستورالعمل ، شما Debian 9 را به عنوان تصویر پایه خود نصب می کنید و سپس حداقل مورد نیاز برای اجرای برنامه های GUI را در کانتینر خود نصب می کنید. توجه داشته باشید که apt-get update را به عنوان بخشی از همان دستورالعمل ها برای جلوگیری از مشکلات ذخیره سازی در Docker ، اجرا کنید. برای صرفه جویی در فضا ، همچنین لیست های بسته را که بعد از آن دانلود شده است حذف می کنید (بسته های ذخیره شده به صورت پیش فرض حذف می شوند). همچنین /usr/share/desktop-directories را ایجاد می کنید زیرا برخی برنامه ها به دایرکتوری موجود بستگی دارند.
بیایید یک بلوک کد کوچک دیگر اضافه کنیم:
~/thunderbird/Dockerfile

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends lxterminal nano wget openssh-client rsync ca-certificates xdg-utils htop tar xzip gzip bzip2 zip unzip && \
rm -rf /var/lib/apt/lists

در این دستورالعمل ، شما در حال نصب برخی از نرم افزارها و بسته های عمومی مفید هستید. موارد قابل توجه در اینجا xd-utils (که دستورات پایه مورد استفاده برنامه های دسکتاپ را در لینوکس فراهم می کند) و ca-certificates (که گواهی های ریشه را نصب می کند تا به ما امکان دسترسی به سایت های HTTPS را بدهد) هستند.
اکنون می توانیم دستورالعمل برنامه اصلی را اضافه کنیم:
~/thunderbird/Dockerfile

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends thunderbird && \
rm -rf /var/lib/apt/lists

مانند گذشته ، در اینجا ما در حال نصب برنامه هستیم. اگر برنامه کاربردی دیگری را کانتینرایز میکنید ، می توانید این دستورات را با دستورالعمل های لازم برای نصب برنامه خاص خود جایگزین کنید. برخی از برنامه ها برای اجرای داخل Docker به کار کمی بیشتر نیاز دارند. به عنوان مثال ، اگر برنامه ای را نصب می کنید که از Chrome ،Chromium یا QtWebEngine استفاده می کند ، باید از آرگومان خط فرمان –no-sandbox استفاده کنید ، زیرا در Docker پشتیبانی نمی شود.
در مرحله بعد ، بیایید دستورالعمل هایی را اضافه کنیم تا چند فایل آخر به کانتینر اضافه شود:
~/thunderbird/Dockerfile

COPY –from=easy-novnc-build /bin/easy-novnc /usr/local/bin/
COPY menu.xml /etc/xdg/openbox/
COPY supervisord.conf /etc/
EXPOSE 8080

در اینجا شما می توانید فایل های پیکربندی را که قبلاً ایجاد کرده اید به تصویر اضافه کرده و از مرحله اول کپی کردن باینری easy-novnc را انجام دهید.
این بلوک کد بعدی دایرکتوری داده را ایجاد می کند و کاربر اختصاصی را برای برنامه شما اضافه می کند. از آن جهت مهم است که برخی برنامه ها از اجرا به عنوان ریشه خودداری می کنند. همچنین بهتر است که حتی در یک کانتینر ، برنامه ها را به صورت ریشه اجرا نکنید.
~/thunderbird/Dockerfile

RUN groupadd –gid 900 app && \
useradd –home-dir /data –shell /bin/bash –uid 900 –gid 900 app && \
mkdir -p /data
VOLUME /data

برای اطمینان از یک UID / GID سازگار برای فایل ها ، صریحاً هر دو را روی 900 تنظیم می کنید. همچنین می توانید یک حجم را در دایرکتوری داده قرار دهید تا اطمینان حاصل شود که بین راه ریستارت ها همچنان ادامه دارد.
در آخر ، دستورالعمل هایی را برای راه اندازی همه موارد اضافه می کنیم:
~/thunderbird/Dockerfile

CMD [“sh”, “-c”, “chown app:app /data /dev/stdout && exec gosu app supervisord”]

با تنظیم دستور پیش فرض روی supervisord ، مدیر فرآیندهای مورد نیاز برای اجرای برنامه شما را راه اندازی می کند. در این حالت ، به جای ENTRYPOINT از CMD استفاده می کنید. در بیشتر موارد ، تفاوتی ایجاد نمی کند ، اما استفاده از CMD برای این منظور به چند دلیل مناسب تر است. اولا ، supervisord هیچ آرگومانی مربوط به ما را دریافت نمیکند ، و اگر آرگومان هایی را به کانتینر ارائه می دهید ، آنها CMD را جایگزین می كنند و به ENTRYPOINT اضافه می شوند. دوما ، استفاده از CMD به ما امکان می دهد هنگام ارسال آرگومان ها به داخل کانتینر ، یک دستور کاملاً متفاوت (که توسط / bin / sh -c اجرا خواهد شد) ارائه دهیم ، که اشکال زدایی را آسان تر می کند.
و در آخر ، لازم است قبل از شروع supervisord ، chown را به عنوان ریشه اجرا کنید تا از مشکلات مجوز در حجم داده جلوگیری کنید و به فرآیند کودک (child) اجازه دهید stdout را باز کند. این همچنین بدان معنی است که شما باید به جای دستورالعمل USER برای تعویض کاربر از gosu استفاده کنید.
در اینجا ظاهر Dockerfile تکمیل شده شما به شرح زیر است:
~/thunderbird/Dockerfile
FROM golang:1.14-buster AS easy-novnc-build
WORKDIR /src
RUN go mod init build && \
go get github.com/geek1011/easy-novnc@v1.1.0 && \
go build -o /bin/easy-novnc github.com/geek1011/easy-novnc

FROM debian:buster

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends openbox tigervnc-standalone-server supervisor gosu && \
rm -rf /var/lib/apt/lists && \
mkdir -p /usr/share/desktop-directories

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends lxterminal nano wget openssh-client rsync ca-certificates xdg-utils htop tar xzip gzip bzip2 zip unzip && \
rm -rf /var/lib/apt/lists

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends thunderbird && \
rm -rf /var/lib/apt/lists

COPY –from=easy-novnc-build /bin/easy-novnc /usr/local/bin/
COPY menu.xml /etc/xdg/openbox/
COPY supervisord.conf /etc/
EXPOSE 8080

RUN groupadd –gid 1000 app && \
useradd –home-dir /data –shell /bin/bash –uid 1000 –gid 1000 app && \
mkdir -p /data
VOLUME /data

CMD [“sh”, “-c”, “chown app:app /data /dev/stdout && exec gosu app supervisord”]

Dockerfile خود را ذخیره کرده و ببندید. اکنون آماده ساخت و اجرای کانتینر خود هستیم و سپس به Thunderbird – که یک برنامه GUI است، دسترسی پیدا خواهیم کرد.
مرحله 4 – ساخت و اجرای کانتینر
مرحله بعدی ساخت کانتینر شما و تنظیم آن در زمان راه اندازی است. همچنین می توانید یک حجم برای حفظ داده های برنامه بین ریستارت ها و به روز رسانی تنظیم کنید.
ابتدا کانتینر خود را بسازید. حتماً این دستورات را در دیرکتوری ~ / thunderbird اجرا کنید:
⦁ $ docker build -t thunderbird

اکنون یک شبکه جدید ایجاد کنید که بین کانتینرهای برنامه به اشتراک گذاشته شود:
⦁ $ docker network create thunderbird-net

سپس یک حجم برای ذخیره داده های برنامه ایجاد کنید:
⦁ $ docker volume create thunderbird-data

در آخر ، آن را اجرا کرده و آن را روی ریستارت خودکار تنظیم کنید:
⦁ $ docker run –detach –restart=always –volume=thunderbird-data:/data –net=thunderbird-net –name=thunderbird-app thunderbird

توجه داشته باشید که در صورت تمایل ، می توانید thunderbird-app را بعد از گزینه –name با نام دیگری جایگزین کنید. هرچه انتخاب کردید ، اکنون برنامه شما کانتینرایز شده و در حال اجرا است. اکنون بیایید از سرور مجازی وب Caddy برای امنیت آن استفاده کنیم و از راه دور به آن متصل شویم.
مرحله 5 – تنظیم Caddy
در این مرحله ، وب سرور مجازی Caddy را تنظیم می کنید تا تأیید هویت انجام شود و به صورت اختیاری ، دسترسی از راه دور فایل از طریق WebDAV را انجام دهد. برای سادگی و اینکه به شما امکان استفاده از پروکسی معکوس موجود خود را بدهد ، آن را در یک کانتینر دیگر اجرا کنید.
یک دیرکتوری جدید ایجاد کنید و سپس به داخل آن بروید:
⦁ $ mkdir ~/caddy

⦁ $ cd ~/caddy

اکنون با استفاده از nano یا ویرایشگر مورد نظر خود ، یک Dockerfile جدید ایجاد کنید:
⦁ $ nano ~/caddy/Dockerfile

سپس بخش های زیر را اضافه کنید:
~/caddy/Dockerfile
FROM golang:1.14-buster AS caddy-build
WORKDIR /src
RUN echo ‘module caddy’ > go.mod && \
echo ‘require github.com/caddyserver/caddy/v2 v2.0.0’ >> go.mod && \
echo ‘require github.com/mholt/caddy-webdav v0.0.0-20200523051447-bc5d19941ac3’ >> go.mod
RUN echo ‘package main’ > caddy.go && \
echo ‘import caddycmd “github.com/caddyserver/caddy/v2/cmd”‘ >> caddy.go && \
echo ‘import _ “github.com/caddyserver/caddy/v2/modules/standard”‘ >> caddy.go && \
echo ‘import _ “github.com/mholt/caddy-webdav”‘ >> caddy.go && \
echo ‘func main() { caddycmd.Main() }’ >> caddy.go
RUN go build -o /bin/caddy .

FROM debian:buster

RUN apt-get update -y && \
apt-get install -y –no-install-recommends gosu && \
rm -rf /var/lib/apt/lists

COPY –from=caddy-build /bin/caddy /usr/local/bin/
COPY Caddyfile /etc/
EXPOSE 8080

RUN groupadd –gid 1000 app && \
useradd –home-dir /data –shell /bin/bash –uid 1000 –gid 1000 app && \
mkdir -p /data
VOLUME /data

WORKDIR /data
CMD [“sh”, “-c”, “chown app:app /data && exec gosu app /usr/local/bin/caddy run -adapter

این Dockerfile با فعال کردن افزونه WebDAV ، Caddy را ایجاد می کند ، و سپس آن را در پورت 8080 با Caddyfile در / etc / Caddyfile راه اندازی می کند. فایل را ذخیره کنید و ببندید.
سپس سرور مجازی وب Caddy را پیکربندی می کنید. فایلی به نام Caddyfile را در دایرکتوری که تازه ایجاد کرده اید ایجاد کنید:
⦁ $ nano ~/caddy/Caddyfile

اکنون بلوک کد زیر را به Caddyfile خود اضافه کنید:
~/caddy/Caddyfile
{
order webdav last
}
:8080 {
log
root * /data
reverse_proxy thunderbird-app:8080

handle /files/* {
uri strip_prefix /files
file_server browse
}
redir /files /files/

handle /webdav/* {
uri strip_prefix /webdav
webdav
}
redir /webdav /webdav/

basicauth /* {
{env.APP_USERNAME} {env.APP_PASSWORD_HASH}
}
}

این Caddyfile دیرکتوری اصلی را به کانتینر thunderbird-app که در مرحله 4 ایجاد کرده اید پروکسی میکند ( Docker آن را در IP صحیح تجزیه می کند). همچنین یک مرورگر فایل مبتنی بر وب فقط قابل خواندن در /files ارائه می کند و یک سرور مجازی WebDAV را روی / webdav اجرا می کند که می توانید برای دسترسی به فایل های خود به صورت محلی قرار دهید. نام کاربری و رمز عبور از متغیرهای محیط APP_USERNAME و APP_PASSWORD_HASH خوانده می شود.
اکنون کانتینر را بسازید:
⦁ $ docker build -t thunderbird-caddy .

Caddy v2 نیاز به hash رمز عبور مورد نظر شما دارد. دستور زیر را اجرا کنید و به یاد داشته باشید که mypass را با یک رمز عبور قوی به انتخاب خود جایگزین کنید:
⦁ $ docker run –rm -it thunderbird-caddy caddy hash-password -plaintext ‘mypass’

این دستور یک رشته کاراکتر را تولید می کند. این کار را برای تهیه دستور بعدی در کلیپ بورد خود کپی کنید.
اکنون آماده اجرای کانتینر هستید. اطمینان حاصل کنید که myuser را با نام کاربری مورد نظر خود جایگزین کنید و mypass-hash را با همان دستوری که در مرحله قبل اجرا کردید جایگزین نمایید. همچنین می توانید پورت (8080 در اینجا) را برای دسترسی به سرور مجازی خود در پورت دیگری تغییر دهید:
⦁ $ docker run –detach –restart=always –volume=thunderbird-data:/data –net=thunderbird-net –name=thunderbird-web –env=APP_USERNAME=”myuser” –env=APP_PASSWORD_HASH=”mypass-hash” –publish=8080:8080 thunderbird-caddy

اکنون آماده دسترسی و آزمایش برنامه خود هستیم.
مرحله 6 – تست و مدیریت برنامه
بیایید به برنامه دسترسی پیدا کنیم و از عملکرد آن اطمینان حاصل نماییم.
ابتدا http: // your_server_ip: 8080 را در یک مرورگر وب باز کنید ، با اعتباراتی که قبلاً انتخاب کرده اید وارد شوید و روی connect کلیک کنید.

اکنون می توانید با برنامه تعامل برقرار کنید ، و برای تنظیم مناسب پنجره مرورگر ، باید به طور خودکار تغییر اندازه دهد.

اگر بر روی دسکتاپ سیاه رنگ کلیک راست کنید، باید منویی را مشاهده کنید که به شما امکان دسترسی به یک ترمینال را می دهد. اگر کلیک وسط کنید ​​، باید لیستی از پنجره ها را ببینید.

اکنون http://your_server_ip:8080/files/ را در یک مرورگر وب باز کنید. باید بتوانید به فایل های خود دسترسی پیدا کنید.

به صورت اختیاری ، می توانید http: // your_server_ip: 8080 / webdav / خود را در یک کلاینت WebDAV نصب کنید. باید بتوانید مستقیماً به فایل های خود دسترسی پیدا کرده و آن ها را تغییر دهید. اگر از گزینه Map network drive در ویندوز اکسپلورر استفاده می کنید ، باید برای اضافه کردنHTTPS از یک پروکسی معکوس استفاده کنید یا HKLM\SYSTEM\CurrentControlSet\Services\WebClient\Parameters\BasicAuthLevel را روی DWORD:2 تنظیم کنید.
در هر صورت ، برنامه GUI بومی شما اکنون برای استفاده از راه دور آماده است.
نتیجه
اکنون با موفقیت یک کانتینر Docker را برای Thunderbird تنظیم کرده اید و سپس با استفاده از Caddy ، دسترسی به آن را از طریق یک مرورگر وب پیکربندی کرده اید. در صورت نیاز به بروزرسانی برنامه خود ، کانتینرها را متوقف کنید ، docker rm thunderbird-app thunderbird-web را اجرای کنید، تصاویر را مجدد بسازید و سپس دستورات docker را از مراحل قبلی بالا مجدداً اجرا کنید. از آنجا که در یک حجم ذخیره می شود ، داده های شما همچنان حفظ می شوند.
اگر می خواهید در مورد دستورات اساسی Docker اطلاعات بیشتری کسب کنید ، می توانید این لینک آموزش یا این صفحه را بخوانید. برای استفاده طولانی مدت تر ، میتوانید HTTPS را برای امنیت بیشتر فعال کنید (برای این کار به دامنه ای نیاز دارید).
علاوه بر این ، اگر بیش از یک برنامه نصب کرده اید ، می توانید به جای شروع هر کانتینر به صورت دستی ، از Docker Compose یا Kubernetes استفاده کنید. و به یاد داشته باشید ، این آموزش می تواند به عنوان پایه ای برای اجرای سایر برنامه های لینوکس روی سرور مجازی شما استفاده شود ، از جمله:
⦁ Wine ، یک لایه سازگاری برای اجرای برنامه های ویندوز در لینوکس.
⦁ GIMP ، ویرایشگر تصویر منبع باز.
⦁ Cutter ، پلتفرم مهندسی معکوس منبع باز.
این گزینه آخر پتانسیل بسیار مهمی را برای کانتینرایز و دسترسی از راه دور به برنامه های GUI ارائه می دهد. با استفاده از این ستاپ ، اکنون می توانید از سرور مجازی با توان محاسباتی بسیار بیشتر از آنچه به صورت محلی در دسترس دارید برای اجرای ابزارهای منبع فشرده مانند Cutter استفاده کنید.

خرید vps – خرید سرور مجازی – خرید سرور – سرور هلند – فروش vps – سرور مجازی آمریکا – خریدvps – سرور مجازی هلند – فروش سرور مجازی – سرور آمریکا – vps – سرور مجازی انگلیس – سرور مجازی آلمان – سرور مجازی کانادا – خرید vps آمریکا – خرید وی پی اس – سرور – خرید سرور مجازی هلند – vps خرید – سرور مجازی فرانسه – سرور مجازی هلند – خرید vps آمریکا – خرید سرور مجازی ارزان هلند – vps – خرید vps هلند – خرید سرور مجازی آمریکا – خرید vps فرانسه – تست vps – سرور مجازی تست – سرور مجازی ویندوز – ارزانترین vps – خرید وی پی اس – vps ارزان – 

برچسب‌ها:

 



:: بازدید از این مطلب : 2
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه شنبه 10 تير 1399 | نظرات ()
نوشته شده توسط : behna

سرور مجازی وب Apache از هاست های مجازی برای مدیریت دامنه های متعدد بر روی یک نمونه واحد استفاده می کند. به طور مشابه ، PHP-FPM از یک Daemon برای مدیریت چندین نسخه PHP در یک نمونه واحد استفاده می کند. می توانید از Apache و PHP-FPM با هم استفاده کنید تا هاست چند برنامه وب PHP باشید که هر یک از نسخه متفاوت PHP استفاده میکند اما همه روی یک سرور مجازی یکسان و به طور همزمان کار کنند. این ویژگی از این لحاظ مفید است که برنامه های مختلف ممکن است به نسخه های مختلف PHP نیاز داشته باشند ، اما برخی از پشته های سرور مجازی ، مانند پشته LAMP که به طور معمول پیکربندی شده است ، فقط می توانند یکی را مدیریت کنند. ترکیب Apache با PHP-FPM همچنین یک راه حل مقرون به صرفه تر از میزبانی هر برنامه به طور خاص است.
PHP-FPM همچنین گزینه های پیکربندی برای ورود به stderr و stdout ، ریستارت های اضطراری و spawning روند تطبیقی ​​را ارائه می دهد ، که برای سایت های دارای بار سنگین مفید است. در حقیقت ، استفاده از Apache با PHP-FPM یکی از بهترین پشته ها برای میزبانی برنامه های PHP ، به خصوص از لحاظ عملکرد میباشد.
در این آموزش دو سایت PHP را به صورت یکجا تنظیم خواهید کرد. هر سایت از دامنه خود استفاده می کند و هر دامنه نسخه PHP خود را مستقر می کند. اولی ، site1.your_domain ، PHP 7.3 را مستقر می کند. دومی ، site2.your_domain ، PHP 7.4 را مستقر می کند.
پیش نیازها
⦁ یک سرور مجازی CentOS 8 با حداقل 1 گیگابایت رم که طبق راهنمای ستاپ اولیه سرور مجازی تنظیم شده باشد ، شامل کاربر sudo غیر ریشه و فایروال باشد.
⦁ وب سرور مجازی Apache که با دنبال کردن آموزش نحوه نصب وب سرور مجازی Apache در CentOS 8 راه اندازی شود.
⦁ نام دامنه پیکربندی شده برای اشاره به سرور مجازی CentOS 8 شما. برای اهداف این آموزش ، از دو زیر دامنه استفاده خواهیم کرد که هر یک با یک رکورد A در تنظیمات DNS ما مشخص شده اند: site1.your_domain و site2.your_domain.
مرحله 1 – نصب نسخه های 7.3 و 7.4 PHP با PHP-FPM
با تکمیل پیش نیازها، اکنون نسخه های 7.3 و 7.4 PHP و همچنین PHP-FPM و چند افزونه دیگر را را نصب خواهید کرد. برای نصب چندین نسخه PHP به نصب و فعال سازی مخزنRemi روی سیستم خود احتیاج خواهید داشت. که همچنین آخرین نسخه های پشته PHP را روی سیستم CentOS 8 ارائه میکند.
با دستورات زیر میتوانید هر دو مخزن را به سیستم خود اضافه کنید:
⦁ $ sudo dnf install http://rpms.Remirepo.net/enterprise/Remi-release-8.rpm

دستور فوق مخزن EPEL را نیز فعال میکند.
ابتدا بیابید جستجو کنیم که نسخه های PHP 7 در Remi در دسترس هستند:
⦁ $ sudo dnf module list php

خروجی مانند این را خواهید دید:
Output
Remi’s Modular repository for Enterprise Linux 8 – x86_64
Name Stream Profiles Summary
php remi-7.2 common [d], devel, minimal PHP scripting language
php remi-7.3 common [d], devel, minimal PHP scripting language
php remi-7.4 common [d], devel, minimal PHP scripting language

سپس با دستور زیر، ماژول پیش فرض PHP را غیر فعال و ماژول PHP7.3 در Remi را فعال کنید:
⦁ $ sudo dnf module reset php

⦁ $ sudo dnf module enable php:remi-7.3
⦁ $

بیایید php73 و php73-php-fpm را نصب کنید:
⦁ $ sudo dnf install php73 php73-php-fpm -y

⦁ php73 متابسته ای است که برای اجرای برنامه های PHP استفاده می شود.
⦁ php73-php-fpm مترجم Fast Process Manager را ارائه می کند که به عنوان یک Daemon اجرا می شود و درخواست های Fast / CGI را دریافت می کند.
اکنون فرایند را برای نسخه PHP 7.4 تکرار کنید. php74 و php74-php-fpm را نصب کنید.
⦁ $ sudo dnf module reset php

⦁ $ sudo dnf module enable php:remi-7.4

⦁ $ sudo dnf install php74 php74-php-fpm -y


پس از نصب هر دو نسخه PHP ، با دستورات زیر سرویس php73-php-fpm را شروع و آن را فعال کنید تا در زمان بوت شدن آغاز شود:
⦁ $ sudo systemctl start php73-php-fpm

⦁ $ sudo systemctl enable php73-php-fpm

در مرحله بعدی ، وضعیت سرویس php73-php-fpm خود را با دستور زیر تأیید کنید:
⦁ $ sudo systemctl status php73-php-fpm

خروجی مانند این را خواهید دید:
⦁ ● php73-php-fpm.service – The PHP FastCGI Process Manager

⦁ Loaded: loaded (/usr/lib/systemd/system/php73-php-fpm.service; enabled; vendor preset: disabled)

⦁ Active: active (running) since Wed 2020-04-22 05:14:46 UTC; 52s ago

⦁ Main PID: 14206 (php-fpm)

⦁ Status: “Processes active: 0, idle: 5, Requests: 0, slow: 0, Traffic: 0req/sec”

⦁ Tasks: 6 (limit: 5059)

⦁ Memory: 25.9M

⦁ CGroup: /system.slice/php73-php-fpm.service

⦁ ├─14206 php-fpm: master process (/etc/opt/remi/php73/php-fpm.conf)

⦁ ├─14207 php-fpm: pool www

⦁ ├─14208 php-fpm: pool www

⦁ ├─14209 php-fpm: pool www

⦁ ├─14210 php-fpm: pool www

⦁ └─14211 php-fpm: pool www



⦁ Apr 22 05:14:46 centos-s-1vcpu-1gb-nyc3-01 systemd[1]: Starting The PHP FastCGI Process Manager…

⦁ Apr 22 05:14:46 centos-s-1vcpu-1gb-nyc3-01 systemd[1]: Started The PHP FastCGI Process Manager.

با تکرار این فرایند ، سرویس php74-php-fpm را راه اندازی کنید و آن را فعال کنید تا از بوت شروع شود:
⦁ $ sudo systemctl start php74-php-fpm

⦁ $ sudo systemctl enable php74-php-fpm

در مرحله بعد ، وضعیت سرویس php74-php-fpm خود را تأیید کنید:
⦁ $ sudo systemctl status php74-php-fpm

خروجی دیگری مانند این را مشاهده خواهید کرد:
⦁ php74-php-fpm.service – The PHP FastCGI Process Manager

⦁ Loaded: loaded (/usr/lib/systemd/system/php74-php-fpm.service; enabled; vendor preset: disabled)

⦁ Active: active (running) since Wed 2020-04-22 05:16:16 UTC; 23s ago

⦁ Main PID: 14244 (php-fpm)

⦁ Status: “Processes active: 0, idle: 5, Requests: 0, slow: 0, Traffic: 0req/sec”

⦁ Tasks: 6 (limit: 5059)

⦁ Memory: 18.8M

⦁ CGroup: /system.slice/php74-php-fpm.service

⦁ ├─14244 php-fpm: master process (/etc/opt/remi/php74/php-fpm.conf)

⦁ ├─14245 php-fpm: pool www

⦁ ├─14246 php-fpm: pool www

⦁ ├─14247 php-fpm: pool www

⦁ ├─14248 php-fpm: pool www

⦁ └─14249 php-fpm: pool www



⦁ Apr 22 05:16:15 centos-s-1vcpu-1gb-nyc3-01 systemd[1]: Starting The PHP FastCGI Process Manager…

⦁ Apr 22 05:16:16 centos-s-1vcpu-1gb-nyc3-01 systemd[1]: Started The PHP FastCGI Process Manager.

در این مرحله شما دو نسخه PHP را روی سرور مجازی خود نصب کرده اید. در مرحله بعد ، برای هر وب سایتی که می خواهید مستقر کنید ، یک ساختار دایرکتوری ایجاد خواهید کرد.
مرحله 2 – ایجاد ساختارهای دیرکتوری برای هر دو وب سایت
در این بخش یک دایرکتوری ریشه سند و یک صفحه ایندکس برای هر یک از وب سایت ها ایجاد می کنید.
ابتدا دایرکتوری های ریشه مستندات را برای هر دوی site1.yourdomain و site2.yourdomain ایجاد کنید:
⦁ $ sudo mkdir /var/www/site1.your_domain

⦁ $ sudo mkdir /var/www/site2.your_domain

به طور پیش فرض ، وب سرور مجازی Apache به عنوان یک کاربر Apache و یک گروه Apache اجرا می شود. برای اطمینان از مالکیت و مجوزهای صحیح دیرکتوری های ریشه وب سایت خود این دستورات را اجرا کنید:
⦁ $ sudo chown -R apache:apache /var/www/site1.your_domain

⦁ $ sudo chown -R apache:apache /var/www/site2.your_domain

⦁ $ sudo chmod -R 755 /var/www/site1.your_domain

⦁ $ sudo chmod -R 755 /var/www/site2.your_domain

دستور chown مالکیت دو دایرکتوری وب سایت شما را به کاربر apache و گروه apache تغییر می دهد. دستور chmod مجوزهای مرتبط با آن کاربر و گروه و سایر افراد را تغییر می دهد.
در مرحله بعد یک فایل info.php را در هر فهرست ریشه وب سایت ایجاد خواهید کرد. با این کار اطلاعات نسخه PHP هر وب سایت نمایش داده می شود. با site1 شروع کنید:
⦁ $ sudo vi /var/www/site1.your_domain/info.php

خط زیر را اضافه کنید:
/var/www/site1.your_domain/info.php
<?php phpinfo(); ?>

فایل را ذخیره کنید و ببندید. اکنون فایل info.php که در site2 ایجاد کرده اید را کپی کنید:
⦁ $ sudo cp /var/www/site1.your_domain/info.php /var/www/site2.your_domain/info.php

سرور مجازی وب شما اکنون دارای دیرکتوری های ریشه سند است که هر سایت برای ارائه داده ها به بازدید کنندگان به آن نیاز دارد. در مرحله بعدی ، وب سرور مجازی Apache خود را پیکربندی خواهید کرد تا با دو نسخه مختلف PHP کار کند.
مرحله 3 – پیکربندی Apache برای هر دو وب سایت
در این بخش دو فایل پیکربندی هاست مجازی ایجاد خواهید کرد. با این کار دو وب سایت شما قادر خواهند بود همزمان با دو نسخه مختلف PHP کار کنند.
برای اینکه Apache بتواند این محتوا را ارائه دهد ، باید یک فایل هاست مجازی با دستورالعمل های صحیح ایجاد کنید. دو فایل پیکربندی هاست مجازی جدید را درون دیرکتوری /etc/httpd/conf.d/ ایجاد خواهید کرد.
ابتدا یک فایل پیکربندی هاست مجازی جدید برای وب سایت site1.your_domain ایجاد کنید. در اینجا Apache را برای ارائه محتوا با استفاده از PHP 7.3 هدایت می کنید:
⦁ $ sudo vi /etc/httpd/conf.d/site1.your_domain.conf

محتوای زیر را اضافه کنید. اطمینان حاصل کنید که مسیر دیرکتوری وب سایت ، نام سرور مجازی ، پورت و نسخه PHP با تنظیمات شما مطابقت دارد:
/etc/httpd/conf.d/site1.your_domain.conf
<VirtualHost *:80>
ServerAdmin admin@site1.your_domain
ServerName site1.your_domain
DocumentRoot /var/www/site1.your_domain
DirectoryIndex info.php
ErrorLog /var/log/httpd/site1.your_domain-error.log
CustomLog /var/log/httpd/site1.your_domain-access.log combined

<IfModule !mod_php7.c>
<FilesMatch \.(php|phar)$>
SetHandler “proxy:unix:/var/opt/remi/php73/run/php-fpm/www.sock|fcgi://localhost”
</FilesMatch>
</IfModule>

</VirtualHost>

برای DocumentRoot مسیر دایرکتوری ریشه وب سایت خود را مشخص می کنید. برای ServerAdmin ایمیلی را اضافه می کنید که مدیر سایت your_domain بتواند به آن دسترسی پیدا کند. برای ServerName آدرس url زیر دامنه خود را اضافه می کنید. برای SetHandler فایل سوکت PHP-FPM را برای PHP 7.3 مشخص می کنند.
فایل را ذخیره کنید و ببندید.
در مرحله بعدی ، یک فایل پیکربندی هاست مجازی جدید برای وب سایت site2.your_domain ایجاد کنید. برای استقرار PHP 7.4 این زیر دامنه را مشخص می کنید:
⦁ $ sudo vi /etc/httpd/conf.d/site2.your_domain.conf

محتوای زیر را اضافه کنید. دوباره مطمئن شوید که مسیر دیرکتوری وب سایت ، نام سرور مجازی ، نسخه PHP با اطلاعات منحصر به فرد شما مطابقت دارد:
/etc/httpd/conf.d/site2.your_domain.conf
<VirtualHost *:80>
ServerAdmin admin@site2.your_domain
ServerName site2.your_domain
DocumentRoot /var/www/site2.your_domain
DirectoryIndex info.php
ErrorLog /var/log/httpd/site2.your_domain-error.log
CustomLog /var/log/httpd/site2.your_domain-access.log combined
<IfModule !mod_php7.c>
<FilesMatch \.(php|phar)$>
SetHandler “proxy:unix:/var/opt/remi/php74/run/php-fpm/www.sock|fcgi://localhost”
</FilesMatch>
</IfModule>

</VirtualHost>

پس از اتمام فایل را ذخیره کنید و ببندید. سپس فایل پیکربندی Apache را برای هرگونه خطای نحوی بررسی کنید:
⦁ $ sudo apachectl configtest

خروجی زیر را مشاهده خواهید کرد :
Output
⦁ Syntax OK

در آخر ، سرویس Apache را ریستارت کنید تا تغییرات خود را به اجرا درآورید:
⦁ $ sudo systemctl restart httpd

اکنون که Apache را برای ارائه هر سایت پیکربندی کرده اید ، آن ها را آزمایش می کنید تا مطمئن شوید که نسخه های مناسب PHP در حال اجرا هستند.
مرحله 4 – آزمایش هر دو وب سایت
در این مرحله ، شما برای اجرای دو نسخه مختلف از PHP ، دو وب سایت پیکربندی کرده اید. حالا نتایج را آزمایش کنید.
مرورگر وب خود را باز کنید و از هر دو سایت http: //site1.your_domain و http: //site2.your_domain بازدید کنید. دو صفحه را مشاهده خواهید کرد که به شکل زیر است:

به عناوین توجه کنید. صفحه اول نشان می دهد که site1.yourdomain نسخه 7.3 را مستقر کرده است. دومی نشان می دهد که site1.your_domain نسخه 7.4 را مستقر کرده است.
اکنون که سایت های خود را آزمایش کرده اید ، فایل های info.php را حذف کنید. از آنجا که آنها حاوی اطلاعات حساس در مورد سرور مجازی شما هستند و در دسترس کاربران غیرمجاز قرار میگیرند ، آسیب پذیری امنیتی ایجاد می کنند. با دستورات زیر فایل ها را حذف کنید:
⦁ $ sudo rm -rf /var/www/site1.your_domain/info.php

⦁ $ sudo rm -rf /var/www/site2.your_domain/info.php

اکنون یک سرور مجازی CentOS 8 واحد دارید که دو وب سایت با دو نسخه مختلف PHP را اداره می کند. با این حال PHP-FPM به این یک برنامه محدود نمی شود.
نتیجه
اکنون هاست های مجازی و PHP-FPM را برای ارائه خدمات به چندین وب سایت و نسخه های مختلف PHP در یک سرور مجازی واحد ترکیب کرده اید. تنها محدودیت عملی روی تعداد سایت های PHP و نسخه های PHP که سرویس Apache شما قادر به کنترل آن است ، قدرت پردازش نمونه شماست.
از اینجا به بعد ممکن است به کاوش در مورد ویژگی های پیشرفته تر PHP-FPM بپردازید ، مانند فرآیند spawning تطبیقی یا اینکه چگونه می تواند sdtout و stderr را وارد کند. اکنون می توانید وب سایت های خود را ایمن کنید. برای دستیابی به این هدف ، می توانید آموزش ما در مورد چگونگی تأمین امنیت سایتهای خود با مجوزهای رایگان TLS / SSL از Let’s Encrypt را دنبال کنید.

 

از این لینک ها زیر می توانید آمورش های بیشتری برای لینوکس پیدا کنید :

دسترسی از راه دور به برنامه GUI با Docker در اوبونتو 18.04

راه اندازی سایت توسعه Jekyll در اوبونتو 20.04

نحوه راه اندازی سایت توسعه Jekyll در اوبونتو 18.04

نحوه نصب و استفاده از Docker Compose در اوبونتو 20.04

نحوه اجرای چند نسخه PHP بر روی یک سرور با استفاده از Apache و PHP-FPM در CentOS 8

نحوه نصب و استفاده از TimescaleDB در Ubuntu 20.04

نحوه نصب و راه اندازی Laravel با Docker Compose در اوبونتو 20.04

 

 

خرید vps – خرید سرور مجازی – خرید سرور – سرور هلند – فروش vps – سرور مجازی آمریکا – خریدvps – سرور مجازی هلند – فروش سرور مجازی – سرور آمریکا – vps – سرور مجازی انگلیس – سرور مجازی آلمان – سرور مجازی کانادا – خرید vps آمریکا – خرید وی پی اس – سرور – خرید سرور مجازی هلند – vps خرید – سرور مجازی فرانسه – سرور مجازی هلند – خرید vps آمریکا – خرید سرور مجازی ارزان هلند – vps – خرید vps هلند – خرید سرور مجازی آمریکا – خرید vps فرانسه – تست vps – سرور مجازی تست – سرور مجازی ویندوز – ارزانترین vps – خرید وی پی اس – vps ارزان – 

 

برچسب‌ها:



:: بازدید از این مطلب : 2
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : سه شنبه 10 تير 1399 | نظرات ()

صفحه قبل 1 2 صفحه بعد